ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 2

ฉินโยวโยวมองไปรอบๆ หนหนึ่ง ก่อนจะกระโดดลงจากเกวียนโดยไม่กล้าชักช้า ก่อนชี้ชาวนาพลางเอ่ยว่า “ข้าจะไปกับท่าน แต่ท่านต้องปล่อยเขาไป เขาไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น”

เสียงของฉินโยวโยวพลันกลับมาใสกังวาน ฟังดูอ่อนหวานเฉกเช่นสาวน้อย ชาวนาที่ถูกคนชุดดำท่าทางเหมือนปีศาจร้ายเหล่านั้นทำเอาตกใจจนอึ้งงันไปหันมามองนางอย่างเหม่อลอย ลืมจะตอบสนองไปโดยสิ้นเชิง

“ตรงดี! ดื่มยาในขวดเสีย แล้วข้าจะปล่อยเขาไป” เฟิงกุยอวิ๋นหยิบขวดเล็กขวดหนึ่งจากในแขนเสื้อออกมาก่อนจะโยนมาบนเกวียน

ฉินโยวโยวขมวดคิ้วกล่าวว่า “ข้ากินลูกกลอนสลายพลังของท่านแล้ว ท่านยังมีอะไรต้องกังวลอีก” พูดพลางเป็นฝ่ายเดินไปหาเฟิงกุยอวิ๋นเอง

เฟิงกุยอวิ๋นใบหน้าเปลี่ยนสี เยี่ยหรูเหนียนที่อยู่ด้านข้างตวาดขึ้นว่า “หยุดเท้า! มิเช่นนั้นข้าจะฆ่าตาแก่นี่ประเดี๋ยวนี้เลย!” เขาพูดพลางสะบัดมือหวดแส้ยาวออกไปม้วนตัวชาวนาไว้ แล้วลากอีกฝ่ายมาถึงข้างกาย

ฉินโยวโยวแอบนึกแค้นในใจ เฟิงกุยอวิ๋นผู้นี้ระวังตัวกับนางมากอย่างที่คิดจริงๆ อยากลอบจู่โจมเขามิใช่เรื่องง่ายเลย

เฟิงกุยอวิ๋นจ้องฉินโยวโยวพลางพูดยิ้มๆ “โยวโยว เมื่อวานเจ้าซื้อเข็มเย็บผ้าในเมืองไปตั้งมากถึงเพียงนั้น ข้าไม่อยากลิ้มรสชาติของการถูกเข็มแทงทะลุร่างหรอกนะ ดื่มยาในขวดเสียดีๆ จากนั้นพวกเราค่อยมาคุยกันก็ยังไม่สาย”

พวกเขาจับตามองนางตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่กลับรอจนนางออกจากเมืองค่อยลงมือ

ฉินโยวโยวกลอกลูกตาเล็กน้อย จู่ๆ นางก็กระทืบเท้าแล้วพูดอย่างใช้อารมณ์ “ข้าไม่ดื่ม! ใครจะไปรู้ว่านั่นเป็นของเลวร้ายอะไร ลูกกลอนสลายพลังของท่านทำเอาข้าเสียตบะไปหมด หากดื่มยาขวดนี้ลงไป ข้ากลายเป็นใบ้หูหนวกตาบอดขึ้นมาจะทำเช่นไร!”

บัดนี้นางแปลงโฉมแล้ว ภายนอกมีผิวดำ หน้าตาธรรมดาสามัญ หากแต่เสียงที่หวานใสรวมเข้ากับประกายที่ไหลเวียนในดวงตารูปเมล็ดซิ่ง* อันงดงามคู่นั้นแล้วก็ยังทำให้เฟิงกุยอวิ๋นที่เคยบังเอิญได้เห็นรูปโฉมจริงของนางจิตใจสั่นไหวไปชั่วขณะ

ในสมองเฟิงกุยอวิ๋นมีความคิดหนึ่งวาบผ่าน หากนางกลับคืนรูปโฉมเดิมแล้วทำตะบึงตะบอนใส่ข้าเช่นนี้ นั่นจะน่าหลงใหลสักเพียงใด!

ทว่าเฟิงกุยอวิ๋นเป็นคนใจเย็นมาแต่ไหนแต่ไร เพียงไม่นานความคิดเหลวไหลพวกนี้ก็ถูกกดลงไป เขากล่าวยิ้มๆ “ข้าจะหักใจทำร้ายเจ้าจนพิการได้อย่างไร อย่าได้ถ่วงเวลาอีกเลย”

เห็นนางลังเลไม่ขยับเสียที เยี่ยหรูเหนียนจึงใช้มีดสั้นกรีดไปบนแขนของชาวนา เลือดสดๆ พุ่งทะลัก ชาวนาที่ทั้งกลัวทั้งเจ็บพลันร้องโหยหวนออกมา

ฉินโยวโยวไม่มีทางเลือก อยู่ในสภาพเช่นตอนนี้ ต่อให้นางใช้แผนสาวงามก็ดูไม่ค่อยเข้าที

นางใช้มือหนึ่งเก็บขวดยาบนเกวียนขึ้นมาก่อนหันหน้าไปพูดกับเฟิงกุยอวิ๋นอย่างเคียดแค้น “ข้าดื่มยาแล้ว ท่านก็ต้องปล่อยท่านลุงท่านนี้ไปอย่างปลอดภัย หากกลับคำก็อย่าหวังว่าข้าจะทำอะไรให้ท่านเลย!”

เฟิงกุยอวิ๋นเหลือบมองชาวนาที่ร้องโหยหวนผู้นั้นปราดหนึ่ง ก่อนโบกพัดในมือพลางเอ่ยว่า “วางใจได้ ก็แค่คนบ้านนอกที่ไร้ความสลักสำคัญคนหนึ่ง ถ้าเจ้าเชื่อฟัง ข้าย่อมจะปล่อยคนไป”

ฉินโยวโยวดึงจุกขวดออก นางเงยหน้าแล้วดื่มยาในขวดรวดเดียวจนหมดต่อหน้าเฟิงกุยอวิ๋น จากนั้นก็ใช้มือข้างหนึ่งโยนขวดคืนกลับไป