ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 2

อาวุธลับในตัวยามนี้กลับมีเพียงสองสามชิ้นที่ยังพอใช้ได้ อีกทั้งเมืองปากุยนี้ก็เล็กเกินไป เข็มเย็บผ้าที่หาซื้อได้จึงมีปริมาณจำกัด ยิ่งไม่มีวิธีปรุงยาที่เหมาะสมมาแช่เข็ม ยามเจอศัตรูจะใช้การได้มากน้อยเพียงไร ฉินโยวโยวเองก็ไม่แน่ใจ

ทว่ายามนี้นางก็ทำได้เพียงเท่านี้แล้ว หากมิใช่ ‘ผู้มีพระคุณ’ ท่านนั้นมีท่าทางประหลาด ไอสังหารรุนแรง นางก็ไม่อยากเสี่ยงจากมาจริงๆ หวังเพียงว่าพวกลูกน้องของเฟิงกุยอวิ๋นจะขี้ขลาดสักหน่อย อย่าเป็นพวกไม่ยอมถอดใจ พุ่งมาตามรังควานนางต่อถึงแคว้นเซียงเยวี่ยเลย

ฉินโยวโยวเตรียมพร้อมเสร็จสรรพก็พักค้างแรมในโรงเตี๊ยมหนึ่งคืน เช้ารุ่งขึ้นถึงค่อยไปทางเข้าออกเมืองด้านตะวันตก นางโบกเกวียนเทียมวัวที่ผ่านทาง จ่ายเหรียญสำริดไม่กี่เหรียญถือเป็นค่าเดินทางติดไปเมืองปาไซ่

เกวียนเทียมวัวแล่นโคลงเคลงออกจากเมืองปากุยมาได้ไม่นานเท่าไร ฉินโยวโยวก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาระลอกหนึ่ง

“สมควรตาย! คงไม่โชคร้ายถึงเพียงนั้นกระมัง” ฉินโยวโยวแตะหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ รู้ว่าอาจจะเผชิญกับความยุ่งยากแล้ว

นางแยกแยะคนไม่ได้มาแต่กำเนิด อีกทั้งยังดูไม่เอาไหนกับเรื่องราวส่วนใหญ่ ทว่าแต่ไรมาสังหรณ์ต่ออันตรายของนางนั้นแม่นยำว่องไวจนน่าตกใจ นางแทบจะแน่ใจแล้วว่าตนเองถูกคนจับจ้องอยู่

“ท่านลุง หยุดเกวียน! ข้านึกขึ้นได้ว่าลืมของบางอย่างไว้ที่เมืองปากุย ข้าจะกลับไปเอา ท่านเดินทางต่อไปเถอะ” ฉินโยวโยวไม่อยากทำให้คนบริสุทธิ์ต้องมาพลอยเดือดร้อนด้วย ยามเฟิงกุยอวิ๋นลงมือไม่เคยไว้ชีวิตใครอยู่แล้ว

“ข้าไม่รีบ ที่นี่ห่างจากเมืองปากุยไม่ไกลนัก เจ้านั่งเกวียนข้ากลับไปแล้วกัน” ชาวนาสูงวัยผู้บังคับเกวียนมีจิตใจเอื้อเฟื้อยิ่งยวด เขาหัวเราะร่วนพลางทำท่าจะบังคับวัวแก่ลากเกวียนให้หันหัวเลี้ยวกลับ

ฉินโยวโยวโบกมือส่ายหน้าห้ามเอาไว้ “ไม่ต้องแล้ว ไม่ต้องจริงๆ! ข้ากลับไปหยิบของแล้วต้องฟังเจ้านายบ่นอีก ไม่รู้ว่าจะออกเดินทางก่อนฟ้ามืดได้หรือไม่ ไหนเลยจะไม่ทำให้ท่านลุงเสียเวลา”

“เจ้าหนู ไม่ต้องเกรงใจ ข้าออกเดินทางวันพรุ่งนี้ก็ไม่เป็นไร” ชาวนาดึงดันทำตามใจตนเอง

ฉินโยวโยวอึ้งตะลึงไปแล้ว ขณะที่คนทั้งสองกำลังไม่ยอมถอยให้กันก็มีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากป่าข้างทาง “โยวโยว เจ้ายังคงจิตใจดีเหมือนเดิม กลัวทำคนอื่นต้องเดือดร้อนไปด้วย”

พร้อมกับเสียงพูด คุณชายหน้าหยกในชุดสีขาวคนหนึ่งก็โบกพัดเดินทอดน่องออกมาจากเงาต้นไม้ คนชุดดำแปดคนล้อมเกวียนเทียมวัวของชาวนาไว้อย่างไร้สุ้มเสียง เยี่ยหรูเหนียนบุรุษหน้าแผลเป็นเองก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

คุณชายผู้สุภาพหล่อเหลาที่ปรากฏตัวกะทันหันนี้ก็คือเฟิงกุยอวิ๋นที่ฉินโยวโยวหลบเลี่ยงยังแทบไม่ทัน

เหตุผลที่ฉินโยวโยวสามารถจำเขาได้ในแวบเดียวนั้นคงต้องยกความดีความชอบให้กับชุดที่ขาวจนแสบตาของเขา…เฟิงกุยอวิ๋นมีความยึดมั่นอันอธิบายสาเหตุไม่ได้ต่อชุดสีขาว ทุกครั้งที่ปรากฏตัวจึงล้วนเป็นสีขาวไปทั้งตัว

เหมือนจะไปงานศพอย่างไรอย่างนั้น ในใจฉินโยวโยวไม่เห็นดีเห็นงามอย่างยิ่ง