ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 3

“เจ้าจะทำอะไรให้ข้าได้” เหยียนตี้น้ำเสียงราบเรียบ คำถามนี้ทำเอาฉินโยวโยวตอบไม่ถูกไปในทันที

สำหรับเรื่องที่ง่ายเกินไป ไม่จำเป็นเลยที่ผู้มีพระคุณปีศาจต้องมาใช้งานนาง เขาจัดการเองก็สำเร็จได้ แต่หากเป็นเรื่องที่ซับซ้อนเกินไป นางก็ไม่แน่ว่าจะทำให้เขาได้

“เดินหมากเป็นเพื่อนข้า” เหยียนตี้พลันบอก

“หืม? เดินหมาก?” นี่จะกระโดดข้ามประเด็นเร็วเกินไปหน่อยแล้วหรือไม่ เสี่ยวฮุยในอ้อมแขนฉินโยวโยวโผล่หัวออกมา หูยาวๆ ทั้งสองข้างตั้งขึ้น จ้องมองเหยียนตี้ด้วยแววตาฉงนสนเท่ห์ดุจเดียวกัน

“เงื่อนไขของข้า” เหยียนตี้เคาะโต๊ะเบาๆ สาวใช้นางหนึ่งที่อยู่ด้านนอกก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว วางกระดานและเม็ดหมากลงระหว่างคนทั้งสองอย่างคล่องแคล่วว่องไว

ง่ายถึงเพียงนี้เชียว? แค่เดินหมากเป็นเพื่อนเขาก็ใช้ได้แล้ว? ฉินโยวโยวรู้สึกราวกับได้รับการให้อภัยโทษครั้งใหญ่ แต่ก็ลำบากใจขึ้นมาอีกทันที “ข้าเดินหมากไม่เป็น”

“ได้ข่าวว่าอาจารย์เจ้าไร้คู่แข่งบนกระดานหมากตลอดมา”

“เขาชอบใช่ว่าข้าต้องชอบด้วยนี่” ฉินโยวโยวคร้านจะบ่ายเบี่ยงแล้ว คนเขารู้ความเป็นมาของนางแล้ว นางเสแสร้งไปก็ไม่มีความหมาย

“ข้าจะสอนให้ เจ้าเล่นเป็นเมื่อใด ข้าก็จะไปช่วยสัตว์วิเศษของเจ้าเมื่อนั้น” เหยียนตี้เล่นเม็ดหมากในมือพลางกล่าว

เสี่ยวฮุยรู้สึกว่าอันตรายได้จากไปไกลแล้ว มันจึงตะกุยออกจากอ้อมแขนฉินโยวโยว ปีนขึ้นไปอยู่บนบ่านางอย่างคุ้นเคย ยกขาหลังขึ้นเกาหูก่อนเอ่ยถามเสียงค่อย “โยวโยว เขาเป็นใครกัน ร้ายกาจมากเลยหรือ สามารถเอาชนะเจ้าพวกสารเลวสกุลเหวินได้?”

พอมันถามเช่นนี้ ฉินโยวโยวถึงเพิ่งตระหนักว่าตนเองยังไม่ทราบถึงชื่อเสียงเรียงนามของผู้มีพระคุณ

“เหยียนหย่งเล่อ” เหยียนตี้แค่เห็นก็ล่วงรู้ความคิดของฉินโยวโยว เขาจึงบอกชื่อออกมาเอง ‘ตี้’ คือนามของเขา ส่วน ‘หย่งเล่อ’ เป็นชื่อรอง ในใต้หล้ามีคนรู้ชื่อแซ่ของเขาอยู่มากมายนัก แต่ที่รู้ชื่อรองของเขากลับมีเพียงไม่กี่คน

ฉินโยวโยวคิดในใจ แซ่เหยียน? เป็นเชื้อพระวงศ์แคว้นเซียงเยวี่ยอย่างที่คิดจริงๆ เคราะห์ร้ายแท้ๆ เหมือนว่าหนึ่งปีก่อนข้าเพิ่งจะจัดการเซิ่งผิงชินอ๋องอะไรนั่นไป คนผู้นั้นน่าจะเป็นญาติของเขา ขออย่าได้โชคร้ายบังเอิญเจอเป็นอันขาดเชียว

“มันคือสัตว์วิเศษของข้า เสี่ยวฮุย อี้เสี่ยวฮุย”

เหยียนตี้กวาดตามองเสี่ยวฮุยแวบหนึ่ง “ตั้งชื่อได้เหมาะสมยิ่ง เป็นเจ้าตัวชอบหนียามมีศึกจริงๆ”

เสี่ยวฮุยตะลึงงัน น้ำตาเม็ดใหญ่พลันร่วงเผาะออกมาจากดวงตากลมสีดำวาว มันฝังหน้าลงกับคอฉินโยวโยวพลางร้องไห้โฮๆ ขึ้นมา