ทดลองอ่าน ลำนำฝูหรงเคียงกระเรียน บทที่ 17.4

หยางหวั่นกำลังจะยอบกายลงไปเก็บ แต่กลับได้ยินองค์ชายอี้หลางพูดขึ้น “ท่านห้ามเก็บ ประเดี๋ยวเราจะเรียกคนเข้ามาปรนนิบัติ”

หยางหวั่นยืนนิ่ง กล่าวกับเขาอย่างอับจนปัญญา “ฝ่าบาทนับวันยิ่งเข้มงวดกับบ่าวแล้ว”

“เพราะเหตุใดท่านต้องบอกว่าเราเข้มงวดด้วย”

“บ่าว…”

“ท่านน้า เรามอบยาให้ท่าน ท่านไม่รับ มอบตำหนักให้ท่าน ท่านไม่อยู่ ท่านยังบอกว่าเราเข้มงวดกับท่านอีกหรือ”

“บ่าว…”

“เพราะเหตุใดท่านต้องไปจากวัง” เขาพลันตัดบทหยางหวั่น ท่าทางสูญเสียการควบคุม น้ำเสียงเจือด้วยเสียงสะอื้นอย่างชัดเจน

หยางหวั่นกำลังจะคุกเข่าลงไป

“ห้ามคุกเข่าให้เรา”

หยางหวั่นชะงัก “บ่าวเข้าใจว่าฝ่าบาทจะทรงตำหนิบ่าว”

องค์ชายอี้หลางสองตาแดงก่ำ แม้จะพยายามควบคุมเสียงของตน แต่ยังคงอดสะอื้นไม่ได้

“ท่านอย่าไปได้หรือไม่” เขาพูดพลางยื่นมือมาทางหยางหวั่น

หยางหวั่นรีบก้าวเข้ามาโอบกอดเขา “เดิมทีบ่าวคิดว่าอีกสักพักค่อยทูลฝ่าบาท”

องค์ชายอี้หลางซุกหน้ากับอกหยางหวั่น “รายชื่อในทะเบียนพระราชวังของท่านถูกลบออกไปแล้ว เราเห็นแล้ว…” พอพูดจบก็กอดเอวนางไว้ “เสด็จแม่ไม่ยอมพบเรา ท่านก็จะจากไป เพราะเหตุใดพวกท่านถึงต้องทิ้งเราไว้คนเดียว”

หยางหวั่นกอดศีรษะขององค์ชายอี้หลางไว้ กล่าวเสียงเบา “เพราะฝ่าบาททรงเติบโตแล้ว ไม่ต้องการการปกป้องจากบ่าวและพระชายาแล้ว หลายปีมานี้บ่าวมีเรื่องให้ห่วงพะวงมากมาย ร่างกายก็ไม่ค่อยดีแล้ว จึงอยากออกไปนอกวังพักรักษาตัวเงียบๆ”

องค์ชายอี้หลางสะอึกสะอื้นพลางถามอีก “แล้วเสด็จแม่เล่า”

หยางหวั่นก้มหน้าลงแล้วบอกว่า “ฝ่าบาท หากฝ่าบาทพบพระชายาแล้ว จะทรงจัดเตรียมให้นางอย่างไร”

องค์ชายอี้หลางนิ่งงัน ผละจากหยางหวั่น ครู่หนึ่งจึงบอกว่า “เราจะไม่ให้นางได้รับการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์”

“อืม”

“แต่เรา…เราจะปรนนิบัติเลี้ยงดูนาง เมื่อสภาขุนนางคืนอำนาจในการบริหารราชการแผ่นดินให้เรา เราจะต้องมอบตำแหน่งอันทรงเกียรติให้เสด็จแม่อย่างแน่นอน”

หยางหวั่นหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง

“สนมชายาของรัชกาลก่อนที่ไม่มีตำแหน่งอันทรงเกียรติได้แต่ต้องพำนักอยู่ในตำหนักโซ่วอัน อดีตฮ่องเต้กักขังนางมาสามปีแล้ว พระองค์ยังจะทรงกักขังนางต่อไปอีกหรือ”

“เราจะไม่กักขังเสด็จแม่ เรา…”

เขาพูดต่อไปไม่ได้แล้ว ฟุบศีรษะลงกับโต๊ะหนังสือ ไม่ส่งเสียงอีก

หยางหวั่นยอบกายลงแล้วเหลือบตาขึ้นมององค์ชายอี้หลาง “ฝ่าบาท ขออภัยเพคะ”

องค์ชายอี้หลางยังคงไม่ส่งเสียง

หยางหวั่นจึงนั่งลงคุกเข่าอยู่ข้างกายเขา มองดูกางเกงตรงหัวเข่าของเขาที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า

เขาร้องไห้อย่างเงียบๆ ต้องเก็บความรู้สึกไว้ในใจอย่างอดกลั้นจนถึงที่สุด นี่ทำให้หยางหวั่นหัวใจสลาย

ผ่านไปนานในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้น ปาดน้ำตาแรงๆ อย่างตัดใจแล้วก้มหน้าลงกล่าวกับหยางหวั่น “ท่านไปแล้ว เราก็ไม่อาจปกป้องท่านได้อีกแล้ว”

“เพคะ”

“เสด็จแม่ก็เช่นกัน” เขาพูดแล้วก็นิ่งเงียบไปชั่วขณะ “ท่านบอกนาง เราจะไม่กักขังนาง แต่ชั่วชีวิตนี้ของเราไม่อาจยอมรับนางกลับมาได้อีกแล้ว”

หยางหวั่นพยักหน้าตอบรับ “เพคะ…”

องค์ชายอี้หลางเม้มปาก หลับตาทั้งที่น้ำตายังไหลไม่หยุด “เราจะเป็นฮ่องเต้ที่ดี”

หยางหวั่นพยักหน้าน้ำตาคลอ “อืม ฝ่าบาทจะต้องเป็นฮ่องเต้ที่ดีพระองค์หนึ่งอย่างแน่นอน”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 1 ก.ย. 68