ทดลองอ่าน ลำนำฝูหรงเคียงกระเรียน บทที่ 17.4

“ใช่” เจียงหมิ่นตอบรับอย่างจริงจัง หันไปยิ้มและพยักหน้าให้หยางหวั่น พอพูดจบก็เอ่ยถามเสียงกังวาน “ ‘บ้านเกิดเมืองนอนทั่วทุกแห่งเต็มไปด้วยหญ้าเหี่ยวเฉา พวกเราต้องแยกจากกันแล้ว นี่ทำให้คนเศร้าเสียใจเพียงใด’ เนื้อความนี้มาจากไหน”

“บทกวี ‘ส่งหลี่ตวน’ ของหลูหลุนในสมัยราชวงศ์ถัง”

“เนื้อความหลังว่าอย่างไร”

“ ‘เจ้าออกเดินทางไปไกลนอกเมฆอันเหน็บหนาว ส่งเจ้ากลับมาพบหิมะปลิวปรายช่วงพลบค่ำพอดี’ ”

เจียงหมิ่นผงกศีรษะอย่างชมเชย “ฉลาดยิ่ง”

“เป็นท่านที่สอนข้า”

เจียงหมิ่นส่ายหน้า “รู้จักกันมาหลายปี ข้าไม่มีอะไรจะมอบให้ เพียงส่งเจ้าด้วยบทกวีนี้ หวังว่าเมื่อหิมะปลิวปรายช่วงพลบค่ำจะได้กลับไป ตลอดเส้นทางหิมะเงียบสงบ การเดินทางราบรื่นปลอดภัย”

เดือนหนึ่ง รัชศกจิ้งเหอปีที่หนึ่ง หลังจากฮ่องเต้พระองค์ใหม่กลับจากส่งพระศพ กรมพิธีการก็ทูลเสนอให้เปลี่ยนรัชศก องค์ชายอี้หลางเลือกชื่อสุดท้ายจากสามชื่อ ได้แก่ ‘ชางวั่น จิ่งอี๋ และจิ้งเหอ’ พร้อมกันนั้นก็ให้เลื่อนพิธีราชาภิเษกออกไป และพำนักอยู่ที่เรือนปีกข้างของตำหนักหยั่งซิน ยังคงสวมชุดสีขาวไว้ทุกข์ให้อดีตฮ่องเต้

ฤดูใบไม้ผลิแรกหลังจากเปลี่ยนรัชศก ในที่สุดภัยจากหิมะตกหนักทางเหนือที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องมาตลอดทั้งฤดูหนาวก็ค่อยๆ สงบลง

ในตำหนักหยั่งซิน หยางหวั่นยอบกายอยู่หน้าคันฉ่องช่วยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้องค์ชายอี้หลาง องค์ชายอี้หลางแตะถูกมือของหยางหวั่นโดยไม่ได้ตั้งใจ แม้ในตำหนักจะเผาถ่านไฟจนอบอุ่นยิ่ง แต่มือของหยางหวั่นกลับเย็นเฉียบ

“ท่านน้า”

“หืม?”

“ท่านไปพักผ่อนเถิด”

หยางหวั่นเงยหน้าขึ้น “ให้บ่าวช่วยสวมฉลองพระองค์ให้ฝ่าบาทอีกสักครั้งเถิด”

องค์ชายอี้หลางไม่ได้รับคำ ยื่นมือไปประคองนางขึ้นมาจากพื้น “เสด็จแม่ไม่ยอมพบเรา ท่านเองก็เริ่มไม่ค่อยพูดจากับเราแล้ว”

เขาพูดจบก็จับจูงมือนางเดินไปด้านหลังกรอบช่องประตูสลักลาย

“ฝ่าบาทเพิ่งสวมฉลองพระองค์ได้ครึ่งเดียว…”

“เราไม่หนาวแม้แต่น้อย”

เขาพูดจบก็จูงหยางหวั่นเข้าไปในห้องด้านข้าง บ่าวรับใช้ในวังยืนอยู่หน้าฉากกั้นไม่กล้าเดินตาม ได้แต่ยืนรีรออยู่ตรงนั้น

“ออกไปให้หมด”

“เพคะ”

เสียงฝีเท้าหลังฉากกั้นดังห่างออกไป องค์ชายอี้หลางปล่อยมือหยางหวั่น เดินไปนั่งหลังโต๊ะหนังสือ สายรัดเอวหนังสัตว์ที่ไม่ได้คาดให้ดีก็หลุดลงมาที่พื้นและถูกลากไปตามทาง