ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 3

บทที่ 3 ลูกนกลูกกาตาดำๆ

บ้านสองชั้นทาสีขาวซ่อนตัวอยู่หลังต้นจามจุรีซึ่งแผ่กิ่งก้านออกมาปกคลุมหลังคา แล้วยังบังแดดกันฝนให้บรรดาต้นไม้ต้นเล็กต้นน้อยที่หญิงชราเพียรปลูกลงบนแปลงดินริมกำแพง พุ่มต้นโมกที่คุณยายและเธอช่วยกันปลูกจนเติบใหญ่ให้ความรู้สึกสบายตา คิดถึงทีไรก็อดยิ้มตามไม่ได้ทุกที

ทว่าวันนี้กลับให้ความรู้สึกต่างออกไป เพราะมองออกไปจากกระจกหน้ารถมียักษ์ปักหลั่นนั่งคุมเชิงอยู่ตรงขอบฟุตปาธหน้าบ้านหนึ่งตน

เค้าลางแห่งความยุ่งเหยิงอัดแน่นอยู่ในดวงตาหวานซึ้ง เนตรอัปสรอยากร้องกรี๊ดให้สุดเสียง ทว่าเธอกลับทำใจดีสู้ยักษ์ เปิดประตูก้าวลงไปเผชิญหน้าเจ้าของดวงตาสีดำจัด แววตาคมกริบคู่นั้นเปล่งประกายจัดจ้าราวกับจะฉีกกระชากร่างเธอให้ขาดวิ่นแล้วเขมือบกลืนลงไปทั้งตัว

“คุณ-ทิ้ง-ผม!”

ชายแปลกหน้าเน้นเสียงกร้าวกระด้างจนฟังเหมือนคุกคาม โยนความผิดที่บังอาจทอดทิ้งเขามาให้เธอแบกรับ ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่เธอสักนิด บางทีการยอมให้เขาอยู่ที่นี่อาจเป็นการชักศึกเข้าบ้านด้วยซ้ำ

หลังทิ้งเขาไว้ที่ร้านก๋วยเตี๋ยว เนตรอัปสรก็ขับรถไปซื้อของในห้างสรรพสินค้า แต่เพราะรู้สึกผิดเลยหมดอารมณ์ช็อปปิ้ง ตัดสินใจขับรถกลับบ้าน ที่ไหนได้ห่างกันแค่สองชั่วโมงหมอนี่กลับมาโผล่ที่หน้าบ้านเธอจนได้

“คุณมาที่นี่ได้ยังไง”

“ไม่เห็นจะยาก ก็เรียกรถแท็กซี่เอาน่ะสิ”

“คุณรู้ที่อยู่บ้านฉัน…จากน้าแก้วเหรอ”

ชายหนุ่มกระตุกยิ้ม แววตาเปี่ยมประกายชื่นชม “ฉลาดนี่”

แต่ดันโง่ช่วยตายักษ์นี่ไว้ ซวยชะมัด!

“คุณอยู่ที่นี่ไม่ได้”

“แต่ผมจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร”

เขาทอดเสียงอ่อนลง ทำเอาคนขี้สงสารใจอ่อนยวบ ทว่าบ้านหลังนี้มีหญิงสาวกับคนชราเพียงสองคน หมอนี่อาจจะเป็นโจร เป็นนายนกต่อพาขโมยมายกเค้าบ้านก็ได้ เธอยอมให้เขาอยู่ด้วยไม่ได้จริงๆ