ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 4

“งอนเป็นเด็กเล็กๆ ไปได้นะลูก พี่เขาเดือดร้อนมาขอพึ่ง อะไรช่วยได้ก็ช่วยกันเถอะ” หลานสาวเม้มปาก อยากเถียงกลับใจจะขาด แต่ไม่อยากถูกคุณยายดุเลยต้องเงียบไว้ “ยายเรียกพ่อหนุ่มว่ายักษ์ดีไหมลูก”

เห็นหมอนี่ชักสีหน้า เนตรอัปสรเลยเดาว่าเขาน่าจะไม่ชอบชื่อนี้แหงเลย

“ดีสิคะคุณยาย เรียกง่ายด้วย ตกลงนะตายักษ์”

“ก็ดีครับคุณยาย ตายักษ์กับยายแคระ คล้องจองกันดี”

“ใครยายแคระ พูดให้มันดีๆ นะ”

“ผมยังยอมให้คุณเรียกว่าตายักษ์เลย ทำไมคุณจะชื่อยายแคระไม่ได้”

“เพราะว่าฉันมีชื่อ แล้วก็เพราะด้วย เรียกให้มันถูกๆ”

“ครับคุณเนตร…อัป…สร…”

ฟังเขาลากเสียงยานคางก็รู้ว่าอีกฝ่ายจงใจกวนประสาท ไม่ได้เคารพหรือเกรงอกเกรงใจตนสักนิด แต่ขืนต่อปากต่อคำวันนี้คงไม่ได้ไปทำงาน จึงเลิกสนใจแล้วหันไปยิ้มหวานให้ผู้เป็นยาย

“เนตรไปทำงานก่อนนะคะคุณยาย เดี๋ยวจะสาย”

“เดี๋ยวสิคุณ ทำแผลให้หน่อย”

“ทำไมฉันต้องทำด้วย”

“ก็ผมทำเองไม่ถนัด เมื่อวานผมพันเองก็เละเทะไปหมด”

หญิงสาวขบฟันกรอด ไม่รู้เป็นเวรเป็นกรรมอะไรของเธอถึงต้องมาคอยประคบประหงมดูแล ‘ภาระ’ มันใช่เรื่องของเธอรึไง

“ผมป่วยอยู่นะคุณ ขยับนิดหน่อยก็เจ็บแล้ว”

จะว่าไปผ้าพันแผลของเขาก็พันกันยุ่งเหยิงจริงๆ นั่นแหละ ถ้าไม่ดูแลรักษาให้ดี เกิดแผลติดเชื้อขึ้นมาเธอคงต้องหามหมอนี่ไปหาหมอ เสียเงินเสียทองอีก

“ไปนั่งที่โซฟาสิ เดี๋ยวทำแผลให้”

เนตรอัปสรลุกไปหยิบอุปกรณ์มาทำแผล แต่แทนที่เขาจะนั่งเฉยๆ กลับเอนหลังจ้องเธอไม่วางตา ทำเอาดวงหน้าหวานร้อนวูบ มือบางที่กำลังม้วนผ้าก๊อซให้กระตุกแน่นขึ้นจนชายหนุ่มสูดปาก

“เจ็บนะคุณ”

“นั่งนิ่งๆ แล้วก็หลับตาด้วย”

“หลับตาก็ไม่เห็นสิว่าคุณรังแกผมยังไง”

“งั้นก็พันเอง”

“ก็ได้ๆ สวยซะเปล่า ดุจริง”

“บ่นอะไร”

“ผมชมต่างหาก หูหาเรื่องนะเราน่ะ”