ทดลองอ่าน วาสนาคนเขลา บทที่สาม-บทที่สี่

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ไม่เคยพูดจารุนแรงเช่นนี้กับโจวอี๋เหนียงมาก่อน โจวอี๋เหนียงถูกด่าจนอับอายขายหน้า เกิดความโมโหขึ้นในใจ จึงพูดอย่างเย็นชา “เสวียนเอ๋อร์แม้จะเป็นลูกอนุ แต่นางเป็นผู้สืบทอดเคล็ดวิชาการต่อเรือสกุลหลี่เพียงคนเดียว ความร่ำรวยของสกุลหลี่ล้วนมาจากเรือที่สามารถล่องไปบนเกลียวคลื่นนั้นได้ ภายหน้าการค้าของสกุลหลี่ก็ต้องพึ่งนาง แต่ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ตอนนี้กลับตระหนี่กับสินสอดเพียงแค่นี้ ช่างเป็นคน… มองการณ์สั้นยิ่ง…”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่วันนี้ถูกโจวอี๋เหนียงทำให้โกรธมาก คิดว่าต้องตั้งกฎบ้านบางอย่างจึงจะดี ตอนนี้ไม่สนใจหน้าตาของโจวอี๋เหนียง เตรียมจะสั่งบ่าวหญิงอาวุโสเข้าไปตบโจวอี๋เหนียงแรงๆ สักฉาด แล้วไล่นางกลับห้องไป

แต่ในตอนนี้เอง ในเรือนของหลี่รั่วอวี๋ที่อยู่ข้างเคียงก็มีเสียงดังอึกทึก ได้ยินเสียงตะโกนของหลี่รั่วอวี๋รางๆ ทั้งยังมีเสียงกรีดร้องของหลี่เสวียนเอ๋อร์อีกด้วย

โจวอี๋เหนียงเดิมทีเห็นสีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าหลี่แปลกไป ในใจลอบคิดว่าแย่แล้ว นึกเสียใจที่ตนเองปากเร็วเกินไป ทว่าพอได้ยินเสียงของบุตรสาวจึงรีบปลีกตัววิ่งออกไปทันที

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ร้อนรนใจเช่นกัน กังวลว่าหลี่เสวียนเอ๋อร์จะไปหาเรื่องบุตรสาว หลี่รั่วอวี๋ตอนนี้โง่งมเซ่อซ่า ถ้าเสียเปรียบแล้วจะทำอย่างไร

พวกนางจึงรีบรุดไปทันใด แต่พอไปถึงที่นั่นก็ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างตระหนก

เมื่อเห็นในเรือนของหลี่รั่วอวี๋วุ่นวายยุ่งเหยิง กระถางดอกไม้และอ่างปลาตกแตกกระจายเต็มพื้น สาวใช้และบ่าวหญิงอาวุโสรอบข้างล้วนร้องโวยวายอย่างร้อนใจ อยากจะยื่นมือไปดึงคน แต่ก็หาช่องว่างไม่ได้เลย

ในตอนนี้ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแสบหูดังขึ้นอีก ก่อนจะเห็นหลี่เสวียนเอ๋อร์กุมหัวนอนฟุบอยู่บนพื้น ถูกหลี่รั่วอวี๋นั่งทับไว้แน่น ผมดำขลับบนหัวถูกหญิงสมองเสื่อมกระชาก พอออกแรงกระชากเช่นนี้ ผมกระจุกหนึ่งก็ถูกกระชากติดมือออกมาด้วย

หลี่เสวียนเอ๋อร์ทนไม่ไหว เจ็บจนร้องครวญเสียงดัง น้ำตาที่ไหลออกมาเปื้อนเครื่องประทินโฉมบนใบหน้าจนดูไม่ได้

เดิมคิดว่าบุตรสาวจะเสียเปรียบ แต่พอมาเห็นสภาพการณ์เช่นนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ก็ตกใจยกใหญ่ นางลืมไปได้อย่างไรว่าตอนบุตรสาวอายุห้าขวบก็ได้ไปเรียนที่สำนักศึกษาพร้อมกับเด็กชายอายุหกเจ็ดขวบจำนวนหนึ่ง อย่าเห็นว่าเป็นเด็กผู้หญิงแล้วจะอ่อนแอ มาทำให้นางโกรธจริงๆ หรือทะเลาะวิวาทกันขึ้นมาเมื่อใดก็ไม่แพ้เด็กผู้ชายแม้แต่น้อย จึงมักจะมีเด็กผู้ชายอ้วนขาวหน้าเขียวช้ำร้องไห้เช็ดน้ำตาถูกท่านแม่ตนเองพามาฟ้องที่คฤหาสน์สกุลหลี่ ตอนนี้คิดไปแล้ว เสียนเอ๋อร์ปีศาจน้อยที่กร้านโลกนี้แท้จริงก็เลียนแบบตามพี่รองของตนเองกระมัง!

เดิมทีนางกับนายท่านหลี่ยังกังวลว่าบุตรสาวนิสัยดุร้ายเช่นนี้อนาคตจะทำอย่างไรดี โชคดีที่หลี่รั่วอวี๋โตขึ้นก็เชื่อฟังคำสั่งสอนของนายท่าน ค่อยๆ เก็บงำนิสัยความดุร้ายเอาไว้ กิริยาท่าทางก็ดูมีความเป็นกุลสตรี แต่ดูจากทีท่าปัดป่ายไปตามใจชอบในวันนี้ช่างเหมือนนิสัยของบุตรชายคนเล็กยิ่ง ไม่รู้ว่าหลี่เสวียนเอ๋อร์ผู้นี้ไปทำอะไรให้นางโกรธ จึงถูกกดไว้ใต้ตัวแล้วกระชากผมเช่นนั้น

โจวอี๋เหนียงยืนดูอยู่ด้านข้างอย่างปวดใจ เตรียมจะเข้าไปดึงตัวหลี่รั่วอวี๋ขึ้นมา แต่กลับถูกหลี่รั่วอวี๋สะบัด โจวอี๋เหนียงที่อ่อนแอต้านลมไม่ไหวอยู่แล้วก็ลื่นล้มลงท่ามกลางเศษกระถางดอกไม้

รอจนสาวใช้และบ่าวหญิงอาวุโสเข้าไปแยกหลี่รั่วอวี๋กับหลี่เสวียนเอ๋อร์ออกจากกันได้ในที่สุด หลี่เสวียนเอ๋อร์ก็ร้องไห้จนไม่เป็นเสียง ผมเผ้ารุงรัง สีหน้าซีดขาว

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ถามบ่าวหญิงอาวุโสที่คอยดูแลข้างกายหลี่รั่วอวี๋ จึงได้เข้าใจสาเหตุของเรื่องราว

หลายวันมานี้ หลี่รั่วอวี๋หลงใหลกับการ ‘ฝึกเหยี่ยว’ ทุกวันจะเล่นกับนกแก้ว เจ้านกแก้วตัวนั้นก็ฉลาด ถูกฝึกจนเห็นผลขึ้นมาบ้างแล้ว

ทุกวันหลังจากปล่อยให้บินก็จะบินกลับมาเองได้ บางครั้งในปากก็จะคาบกิ่งไม้หรือดอกไม้ป่าบางอย่างมาด้วย ยังสามารถได้รางวัลชิ้นโต กินเมล็ดเหอเถา ได้อย่างเอร็ดอร่อย

นกแก้วมีความฉลาด เมื่อเป็นเช่นนี้ทุกครั้งที่บินออกไป กรงเล็บนั้นก็ไม่เคยว่างเปล่าเลย

แต่วันนี้นกแก้วนั่นบินไปในเรือนของหลี่เสวียนเอ๋อร์ บังเอิญไปคว้าเอาเรือรบจำลองลำหนึ่งที่หลี่เสวียนเอ๋อร์เพิ่งทำใหม่มา บินโซเซกลับมาในเรือนของหลี่รั่วอวี๋ อยากจะรีบเอามาแลกกับเมล็ดเหอเถาลูกใหญ่