ทดลองอ่าน วาสนาคนเขลา บทที่ห้า-บทที่หก

หลี่รั่วอวี๋ถูกเขากดตัวไว้เช่นนี้ก็รู้สึกไม่สบายตัวอย่างมาก กอปรกับท่าทางที่ชายหนุ่มแนบชิดตัวนาง ทำให้นางนึกถึงเสิ่นหรูป๋อที่ชอบทำกับนางเช่นนี้ตอนที่ไม่มีผู้ใดอยู่ด้วย

เมื่อคิดดังนี้ การจิ้มเมื่อครู่นี้นับว่าสมควรแล้ว ต้องขอบคุณหนังสือภาพเล่มนั้นทำให้หลี่รั่วอวี๋ได้เปิดหูเปิดตาเกี่ยวกับเรื่องระหว่างชายหญิงบ้าง อย่างน้อยก็รู้ว่าการกระทำเหมือนคนเลวที่ชอบเอาตัวมาแนบชิดสาวงามลูบไล้ถูไถไปมาไม่เหมาะสม

แม้นางจะไม่ได้คิดว่าตนเองเป็นสาวงาม แต่ก็รู้ว่าบนตัวมีบางจุดที่ผู้อื่นแตะต้องไม่ได้ หลายวันก่อนท่านแม่ได้พูดกำชับนางว่าห้ามให้บุรุษแตะต้องเรือนร่างของนาง ปาก มือ เท้า ยังมีหน้าอกกับส่วนก้น ไม่ว่าส่วนใดล้วนแตะต้องไม่ได้

ตอนนั้นหลี่รั่วอวี๋ฟังคำพูดของท่านแม่แล้วก็นึกถึงเรื่องที่ชายผมขาวกินปากเล็กๆ ของนาง จึงก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด แล้วมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มไม่โผล่ออกมาอีก

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่คิดไปว่าคำพูดของนางตรงเกินไป ทำให้บุตรสาวเขินอาย น่าเสียดายที่นางพูดตกหล่นไป ได้แต่สั่งหญิงสาวไม่ให้ผู้อื่นมาแตะต้อง แต่ลืมพูดเสริมไปหนึ่งประโยคว่า หญิงสาวที่ดีก็ต้องไม่แตะตัว ใบหน้าและบริเวณใต้สะดือของชายหนุ่มด้วยเช่นกัน

ตอนนี้ดีที่ปลายนิ้วไม่ได้ปล่อยไปเต็มกำลัง มันโดนเข้าบริเวณสำคัญ ฉู่จิ้งเฟิงรู้สึกเพียงว่ากองไฟใต้สะดือนั้นใกล้จะระเบิดออกมาแล้ว

ทว่าในตอนนี้ดวงตาโตของหลี่รั่วอวี๋กลับเริ่มมีม่านน้ำ นางยู่ปากพูดพึมพำไม่ค่อยชัดเจน “คนเลว…คุณชายรองเสิ่น…”

ความหมายของนางก็คือ… ท่านก็เหมือนกับคุณชายรองเสิ่น เป็นคนเลว เอาแต่คิดจะกดตัวรั่วอวี๋

แต่พอมาเข้าหูฉู่จิ้งเฟิงลำดับคำพูดนั้นก็มีปัญหา กอปรกับท่าทางอยากร้องไห้นี้ เห็นได้ชัดว่ากำลังฟ้องว่าเขาเป็นคนเลวที่รังแกนาง และตอนที่นางรู้สึกกลัว คนที่ตะโกนเรียกไม่ใช่ท่านแม่ แต่เป็นเสิ่นหรูป๋ออดีตว่าที่สามีของนาง!

หลี่รั่วอวี๋รู้สึกเพียงว่ามือที่เดิมทีลูบใบหน้านางเบาๆ เพิ่มแรงบีบปลายคางนางในทันใด ชายหนุ่มตรงหน้าเหมือนจะโกรธ ริมฝีปากที่น่าดูนั้นเม้มแน่น

เขาหลุบขนตาที่โค้งงอนลง เห็นความรู้สึกในแววตานั้นได้ไม่ชัดเจน แต่เสียงพูดเปลี่ยนเป็นเย็นชาในทันที “เขาไม่ต้องการเจ้าแล้ว เจ้าคิดถึงเขาไปก็ไร้ประโยชน์ นับจากวันนี้ ข้าก็คือสามีของเจ้า เจ้า…ต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับข้า”

ระหว่างที่พูดเขาก็โน้มตัวลงมาก้มหน้าครอบครองริมฝีปากน่าโมโหนั้นเอาไว้ หญิงสาวสมควรตายผู้นี้ ในใจของนางแต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีเขาเลย ก่อนหน้านี้เป็นอย่างไร ตอนนี้ก็ยัง… แต่ครั้งนี้ เขาจะไม่ยอมให้ความเย่อหยิ่งขัดขวางเขาอีก คนโง่งมตัวน้อยผู้นี้ เขาต้องได้ครอบครอง!

ในตอนนี้เอง เสียงของหล่งเซียงก็ดังลอยมาจากนอกห้อง “คุณหนูรอง ท่านคุยกับผู้ใดอยู่เจ้าคะ”

ตอนที่หล่งเซียงได้ยินเสียงดังรางๆ จากในห้อง แล้วรีบเปิดประตูเข้ามาก็พบว่าคุณหนูนอนอยู่บนเตียงคนเดียว กำลังมองดูยอดม่านเตียงพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากแดงเบาๆ