ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 141-142

นางหันหน้าไปมองริมฝีปากที่เดี๋ยวอ้าเดี๋ยวหุบของจีอู๋จิ้ง นางปิดหูอยู่จึงไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร แต่มองเห็นรอยยิ้มในดวงตาเขาแล้ว

กู้เจี้ยนหลีกระดกมุมปาก

จีอู๋จิ้งหยุดพูด ดึงมือที่ปิดหูของนางออกแล้วหยิกใบหูที่แดงเพราะความหนาวของนางเบาๆ แล้วเอ่ยเรียก “กู้เจี้ยนหลี…”

กู้เจี้ยนหลีพยักหน้า ขานรับในลำคอเบาๆ

จีอู๋จิ้งมองดูท่าทางนุ่มนิ่มติดจะเซ่อซ่าของนางแล้วพลันเลิกคิ้วคลี่ยิ้ม

กู้เจี้ยนหลีมองเขาโดยตลอด เห็นเขายิ้มแล้ว นางก็ยิ้มจนตาโค้ง ดวงตาอันงดงามโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยวชวนพิศ

“กู้เจี้ยนหลี เจ้ายิ้มอะไร” จีอู๋จิ้งถาม

นางหลุบตาลง เม้มปากก่อนช้อนตาขึ้นมองจีอู๋จิ้งอย่างรวดเร็ว นางไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด เพียงใช้รอยยิ้มที่เจิดจ้ายิ่งกว่าเป็นคำตอบ

“โง่จริง” จีอู๋จิ้งแค่นหัวเราะ สองมือครอบบนหูของหญิงสาว ช่วยป้องใบหูที่ต้องอากาศหนาวจนแดงให้นาง

กู้เจี้ยนหลีนึกว่าเขาจะหยิกนาง ใช้เวลาอยู่ชั่วครู่ถึงรู้ว่าเขากำลังทำอะไร นางจึงยื่นมือไปป้องหูของเขา ให้ความอบอุ่นแก่เขาด้วยเช่นกัน

ฉางเซิงกับจี้ซย่ารออยู่ที่เดิมเป็นนานสองนานก็เริ่มไม่วางใจ จึงได้เดินเลาะมาตามทิศทางการไหลของลำธาร

ฉางเซิงกล่าวว่า “คิดไม่ถึงว่าฮูหยินจะชอบเล่นอะไรเด็กๆ พรรค์นี้ด้วย”

“ห้ามพูดไม่ดีถึงฮูหยินแม้แต่ครึ่งคำ” จี้ซย่าใบหน้าไร้อารมณ์

ฉางเซิงถูกทำเอาสะอึก เขานึกทบทวนอยู่นานถึงค่อยเอ่ยถามอย่างมั่นใจเต็มที่ “นางเด็กคนนี้ ข้าพูดไม่ดีถึงฮูหยินตั้งแต่เมื่อไร นั่นข้าแค่บรรยาย! บรรยาย! มีตรงที่ใดพูดถึงนางไม่ดีแม้แต่ครึ่งคำ!”

จี้ซย่าร้อง “อ้อ”

ฉางเซิงฉุนกึก ตนเองอธิบายอยู่เป็นนาน อีกฝ่ายเพียงตอบรับส่งๆ คำเดียว? จี้ซย่าเดินเร็วขึ้นเล็กน้อย เขาตามหลังอยู่ก้าวหนึ่ง จึงชี้แผ่นหลังนางพลางทำปากพูดโดยไร้เสียงด้วยท่าทางดุร้าย ‘นางเด็กน่าตาย ถ้าข้ามีโอกาสจะต่อยเจ้าให้ตายเชียว!’

แต่แล้วจู่ๆ จี้ซย่าก็พลันหยุดเดิน ฉางเซิงไม่ระวัง นิ้วทิ่มเข้ากับท้ายทอยนาง จี้ซย่าจึงหันกลับมาถลึงตามองเขา ฉางเซิงสบตากับนางชั่วพริบตาหนึ่งแล้วยิ้มจนตาโค้งทันที พูดทั้งที่ตาหยี

“เมื่อครู่มีใบไม้แห้งร่วงลงบนศีรษะเจ้า!”

จี้ซย่าไม่สนใจเขา ชี้ไปยังสองคนซึ่งนั่งอยู่บนลำต้นไม้ที่พาดเอียงไกลๆ แล้วเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจอยู่บ้าง “นายท่านห้ากับฮูหยินกำลังทำอะไรกันอยู่”

ฉางเซิงตั้งใจมองแล้วมองอีกถึงค่อยตอบอย่างไม่แน่ใจ “สองคนนี้ดูเหมือนจะเล่นกันจนหูแข็ง จึงได้อุ่นหูให้กัน!”

จี้ซย่ามองคนทั้งสองที่นั่งอยู่บนลำต้นไม้ด้วยความแคลงใจ จีอู๋จิ้งสวมชุดแดงตัวบางไว้หลวมๆ ตามปกติ ส่วนกู้เจี้ยนหลีสวมชุดกระโปรงหรูฉวินสีดอกซิ่งอ่อนทับด้วยเสื้อคลุมสีแดงสด พวกเขาอยู่ชิดกันมาก เสื้อคลุมของกู้เจี้ยนหลีแนบติดกับจีอู๋จิ้ง สีแดงของเสื้อคลุมกลมกลืนเข้ากับสีแดงบนตัวจีอู๋จิ้งจนแยกออกได้ไม่ชัดเจน

จี้ซย่าอึ้งงัน สายตามีประกายลึกลับซับซ้อน

“เหตุใดเจ้าจึงไม่พูดไม่จาเล่า เจ้ามองดูดีๆ ข้าไม่ได้พูดผิดกระมัง” ฉางเซิงกล่าวอีกว่า “แต่ไม่ถูกสิ ในเมื่อหนาวจนต้องป้องหูแล้ว กลับเข้ารถม้าไม่อุ่นกว่าหรือ”

จี้ซย่าหันหน้ากลับไปมองฉางเซิงพลางถามว่า “ฉางเซิง ปีนี้เจ้าอายุเท่าไรแล้ว”

“ยี่สิบห้าอย่างไรเล่า”

จี้ซย่าแย้มยิ้ม “มิน่าถึงยังไม่ได้แต่งภรรยา”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” ฉางเซิงฟึดฟัด “นางเด็กอย่างเจ้าก็ระวังไว้เถอะว่าข้าจะหันไปขอให้ฮูหยินยกเจ้าให้ข้า!”