ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 71-73

บทที่ 72

กู้เจี้ยนหลีเหม่อมองการกระทำของเขา รู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่ง หากมิใช่ว่านางทั้งเคยเห็นและเคยสัมผัสมาด้วยตนเอง คงจะนึกสงสัยขึ้นมาจริงๆ แล้วว่าจีอู๋จิ้งเคยถูกตอน

จีอู๋จิ้งลองกะขนาดอยู่ครู่หนึ่งก็ไม่เข้าใจวิธีการใส่แถบผ้านี้เสียที จึงจับเชือกสี่เส้นตรงขอบทั้งสองข้างไว้พลางถาม

“ต้องผูกกับขา? จะไม่หลุดลงมาหรือ”

กู้เจี้ยนหลีไม่สนใจความเจ็บปวดที่ขาซ้าย นางยันมือกับโต๊ะเพื่อพยุงตนเองลุกขึ้น จากนั้นก็แย่งผ้าซับระดูมาจากมือชายหนุ่มด้วยท่าทีเครียดเกร็ง จีอู๋จิ้งกำลังสนอกสนใจอยากจะพินิจดูต่ออีกสักหน่อย ทว่าเห็นท่าทางยืนขาเดียวของนางแล้วก็ได้แต่ปล่อยมืออย่างไม่ค่อยเต็มใจ ให้นางยื้อแย่งกลับไปได้

กู้เจี้ยนหลีวางผ้าซับระดูทั้งสองผืนลงในกล่องใบเล็กที่ด้านข้างแล้วลงกลอนโดยแรง เห็นได้ชัดว่าเริ่มโกรธบ้างแล้ว

จีอู๋จิ้งกล่าวอย่างจริงจัง “กู้เจี้ยนหลี ข้าคิดว่าเนื้อผ้าเช่นนี้นุ่มไม่มากพอจริงๆ”

กู้เจี้ยนหลีช้อนตาขึ้นสบสายตาใคร่รู้ของอีกฝ่าย เดิมกำลังจะเอ่ยปากอย่างกรุ่นโกรธ ทว่าเมื่อสายตาสบประสานกันนางกลับชะงักงัน นางไม่พบแววหยาบโลนอันน่ารังเกียจในดวงตาของเขา จู่ๆ ในใจพลันเกิดความรู้สึกแปลกประหลาด นึกขึ้นได้รางๆ ว่าตนเองอาจเข้าใจบางอย่างผิดไป

นางค่อยๆ ก้มหน้าพลางหยิบสนับเข่ากับเข็มด้ายขึ้นมา จากนั้นก็อธิบายให้เขาฟังด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนตามปกติ “ไม่ใช่ผูกกับขาแต่ผูกกับเอว จะใช้ผ้าที่นุ่มเกินไปไม่ได้…เพราะ…เพราะไม่ซับน้ำ…”

อย่างไรก็รู้สึกเก้อกระดากอยู่ดี เมื่อกล่าวใกล้จบเสียงจึงเบาลง

จีอู๋จิ้งอึ้งไปเล็กน้อย แววตกตะลึงพาดผ่านในดวงตาวูบหนึ่งยามมองกู้เจี้ยนหลีอย่างลึกล้ำ ทว่าเพียงครู่เดียวเขาก็หัวเราะเล็กน้อยอย่างมีเลศนัยจนหางตาชี้ขึ้น จากนั้นก็เอนพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้านพลางมองดูหญิงสาวที่ก้มหน้าทำงานเย็บปักอยู่ ก่อนเอ่ยปากเรียกอย่างเชื่องช้า

“กู้เจี้ยนหลี…”

กู้เจี้ยนหลีรอแล้วรอเล่าอีกฝ่ายก็ไม่กล่าวต่อเสียทีจึงช้อนตามองอย่างงุนงง

จีอู๋จิ้งหรี่ตามองนางโดยไม่เอ่ยปากอีก บางทีวาจาครึ่งหลังที่เดิมคิดจะกล่าวอาจเก็บงำไว้ไม่กล่าวต่อด้วยสาเหตุบางประการ หรือบางทีอาจไม่มีวาจาครึ่งหลังตั้งแต่แรก เพียงแค่รู้สึกว่าชื่อของนางไพเราะจึงอยากเอ่ยเรียกสักหน่อยเท่านั้น

กู้เจี้ยนหลีรู้สึกว่าหัวข้อสนทนานี้ชวนให้รู้สึกเก้อกระดากยิ่งนักจึงพยายามเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น “สองสามวันมานี้ท่านทำอะไรอยู่หรือ”

“ดื่มกิน หาความสำราญเข้าหอคณิกา” จีอู๋จิ้งเอ่ยไปเรื่อยด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“อ้อ” กู้เจี้ยนหลีรับคำพลางเย็บสนับเข่าต่อ นางปักเข็มเล่มบางทะลุเนื้อผ้าก่อนดึงเส้นด้าย ตอนที่ปักเข็มที่สองซ้ำ เข็มเงินเพิ่งแทงทะลุผ้าเข้าไปได้ครึ่งเดียวก็ชะงักการกระทำ จากนั้นนางก็หันหน้ามามองจีอู๋จิ้งแล้วถาม “จริงหรือ”

จีอู๋จิ้งมองตาอีกฝ่าย เงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยตอบ “ไม่จริง”

“อ้อ” กู้เจี้ยนหลีรับคำอีกคราก่อนก้มลงปักเข็ม เย็บสนับเข่าต่อทีละเข็มๆ

จู่ๆ ชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นว่า “กู้เจี้ยนหลี ข้าก็อยากได้”

กู้เจี้ยนหลีอึ้งงันไปเล็กน้อยก่อนมองสนับเข่าในมือแล้วเอ่ยตอบ “เช่นนั้นสิ่งนี้ให้ท่าน?” ทว่าอีกฝ่ายยังไม่ทันเอ่ยอะไรนางก็ชิงส่ายหน้าพลางกล่าวต่อ “ท่านคงจะไม่ชอบสีเทาเช่นนี้ รอข้าทำให้ท่านพ่อเรียบร้อยแล้วจะทำสีแดงไม่ก็สีขาวให้ท่านคู่หนึ่งดีหรือไม่”

จีอู๋จิ้งรับคำ นับว่าเห็นด้วยอย่างฝืนๆ แล้ว

ผ่านไปอีกครู่หนึ่งจู่ๆ กู้เจี้ยนหลีก็นึกเรื่องที่ฮูหยินผู้เฒ่าจวนก่วงผิงป๋อมาเยือนวันนี้ขึ้นมาได้จึงกล่าวว่า “จริงสิ วันนี้ท่านแม่มาที่นี่ บอกให้พวกเรากลับไป”

“ใคร”

“ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านแม่ของท่านอย่างไรเล่า”

จีอู๋จิ้งขมวดคิ้วพลางถาม “เจ้าเรียกนางว่าท่านแม่?”

กู้เจี้ยนหลีหวนคิดครู่หนึ่งก่อนส่ายหน้าพลางตอบว่า “ไม่ได้เรียก”

สีหน้าของจีอู๋จิ้งแทบจะบึ้งตึงในทันที กล่าวอย่างอดรนทนไม่ไหว “คนแก่หนังเหนียวคู่นั้นเจ้าไม่ต้องเรียกท่านแม่ และไม่ต้องเรียกท่านพ่อ”

กู้เจี้ยนหลีสังเกตสีหน้าเขาแวบหนึ่งก่อนพยักหน้ารับ “เข้าใจแล้ว”

ออกเรือนแล้วกลับไม่เรียกบิดามารดาของสามีว่าท่านพ่อท่านแม่เช่นนี้ช่างอกตัญญูเสียเหลือเกิน ทว่าจีอู๋จิ้งไม่ให้นางเรียก นางก็จะไม่เรียก อย่างไรทั่วทั้งจวนก่วงผิงป๋อนางก็สนใจจีอู๋จิ้งเพียงผู้เดียว ไม่ต้องพูดถึงว่ายามนี้ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะถูกรังแกอีกต่อไปแล้ว จึงยิ่งไม่ต้องสนใจผู้อื่นในจวนก่วงผิงป๋อ