ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 77-79

บทที่ 77

ตอนที่กู้เจี้ยนหลีไปถึง นางมองเห็นจากไกลๆ ว่าหญิงรับใช้สูงวัยสองคนกำลังกดตัวจีซิงโล่วลงบนม้านั่งยาวแล้วใช้ไม้เรียวหวดก้นเขาอยู่ กางเกงของเด็กน้อยร่นลงกว่าครึ่งเผยให้เห็นก้นน้อยกลมๆ ของเขา พอไม้เรียวหวดลงไป ก้นขาวๆ ก็พลันเกิดรอยแดงเป็นทางรอยแล้วรอยเล่า

ม้านั่งยาวตั้งอยู่กลางลานเรือน ในลานเรือนยังมีสาวใช้หลายคนล้อมวงดูเรื่องสนุกอยู่

“เร็วหน่อย” กู้เจี้ยนหลีหันกลับไปสั่งจี้ซย่าที่เข็นรถเข็นให้

“เจ้าค่ะ!” จี้ซย่ารับคำแล้วเร่งความเร็ว รีบเข็นรถพากู้เจี้ยนหลีเข้าไปทันที

พอเห็นว่ากู้เจี้ยนหลีมาถึงสาวใช้ที่ออกันอยู่ก็พากันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ละคนล้วนแสดงสีหน้าแตกต่างกันออกไป ตอนแรกกู้เจี้ยนหลีตบแต่งเข้ามาด้วยสภาพการณ์เช่นนั้น ยังไม่ต้องพูดถึงเจ้านายแต่ละเรือนในจวน ลำพังแค่พวกบ่าวรับใช้ยังรอคอยหัวเราะเยาะหยัน ทว่ายามนี้ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ขึ้นครองบัลลังก์แล้วให้ความสำคัญกับกู้จิ้งหยวน ฐานะของกู้เจี้ยนหลีย่อมสูงขึ้นตาม ทั่วทั้งจวนทั้งนายบ่าวทำได้เพียงประจบเอาใจนางเท่านั้น อีกทั้งพอนึกถึงวันวานที่ผู้คนในจวนไม่ได้ปฏิบัติต่อนางอย่างดีด้วยแล้ว ยามนี้จึงล้วนแต่มีความรู้สึกที่ซับซ้อน

“คุณชายหกทำความผิดอะไรหรือ” กู้เจี้ยนหลีถาม

ป้าเจียงหญิงรับใช้สูงวัยที่กำลังหวดก้นจีซิงโล่วในใจคิดว่าภรรยาเอกที่ใดจะรักใคร่ลูกนอกสมรสของสามี ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นเด็กซุกซนดื้อรั้นเช่นจีซิงโล่ว ยิ่งเขาถูกหวดแรงเท่าไร กู้เจี้ยนหลีก็ควรจะเบิกบานใจมากเท่านั้น

ดังนั้นป้าเจียงจึงวาดยิ้มบนใบหน้า เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงประจบประแจงทันที “คุณชายหกจับจิ้งหรีดโยนใส่โจ๊กที่เป็นอาหารเช้าวันนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าจึงสั่งให้บ่าวสั่งสอนเขาให้หนักสักยก ฮูหยินห้าโปรดวางใจ คุณชายหกซุกซนเช่นนี้บ่าวจะสั่งสอนให้ดีเชียวเจ้าค่ะ”

ป้าฟู่หญิงรับใช้สูงวัยอีกคนที่คอยกดจีซิงโล่วไว้ก็ยิ้มประจบเอาใจตาม “คุณชายหกนิสัยดื้อรั้น ปกติคงจะทำให้ฮูหยินห้าลำบากใจไม่น้อย ฮูหยินห้ามีเมตตาไม่เข้มงวดกับเขาก็จริง แต่จะให้เขาทำตัวเหลวไหลตามใจไม่ได้นะเจ้าคะ ฮูหยินผู้เฒ่าเอ็นดูท่านมาก ต่อไปหากคุณชายหกทำให้ท่านโมโหอีก ท่านคร้านจะลงมือเองก็สั่งบ่าวสักคำแทนได้เจ้าค่ะ”

ป้าฟู่สนใจเพียงพูดกับกู้เจี้ยนหลี ไม่ทันระวังจึงเบาแรงที่มือลง ทำให้จีซิงโล่วสบโอกาสพลิกตัวลงมาจากม้านั่งยาวหนีพ้นจากเงื้อมมือของนางได้

“จะหนีไปไหน!” แขนยาวของป้าฟู่เอื้อมคว้าแขนเล็กๆ ของจีซิงโล่ว เด็กชายหันกลับมากัดหลังมือหญิงสูงวัยจนนางร้องโอ๊ยออกมา รีบเรียกสาวใช้ที่อยู่ด้านข้างด้วยความเจ็บปวด “นางหนูเช่นพวกเจ้ายังไม่รีบมาช่วยกันอีก!”

ป้าเจียงกับเหล่าสาวใช้ต่างพากันเข้ามาดึงตัวจีซิงโล่ว

หว่างคิ้วของกู้เจี้ยนหลีมุ่นเข้าหากันในชั่วขณะ ทว่าครู่เดียวก็คลายออก นางมองไปที่จีซิงโล่วก่อนเอ่ยปากขึ้น “ซิงโล่ว ดึงกางเกงขึ้นเสีย”

จีซิงโล่วอึ้งงันไปครู่หนึ่ง อาศัยจังหวะที่ป้าฟู่ไม่ทันระวังสะบัดมือนางออก เด็กชายรีบดึงกางเกงขึ้นพลางสาวเท้าออกวิ่งในทันที

ป้าเจียงอ้าปากตะโกนก้อง “เหลียนซิน เหลียนหรุ่ย ไปเฝ้าประตูไว้อย่าให้คุณชายหกออกไปได้!”

“หมัวมัวท่านนี้กำลังจับโจรอยู่หรือ” กู้เจี้ยนหลีเพียงเอ่ยขึ้นเสียงนุ่ม ทั่วทั้งลานเรือนที่กำลังโกลาหลก็เงียบเสียงลงในทันใด

“ไม่ ไม่ใช่เจ้าค่ะ…” ป้าเจียงพลันรู้สึกเก้อกระดากขึ้นมา ที่นางทำทีว่าจะจัดการลงโทษจีซิงโล่วสุดกำลังก็เพื่อประจบเอาใจกู้เจี้ยนหลี เหตุใดกลายเป็นว่าเอาใจไม่ถูกจุดไปเสียได้

จีซิงโล่ววิ่งผ่านกู้เจี้ยนหลีไปแล้ว ยามนี้หันกลับมามองนางอย่างระแวดระวัง

กู้เจี้ยนหลีหันไปหาเด็กชายพลางยื่นมือออกไปจับไหล่เขาไว้ จีซิงโล่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายยังคงปล่อยให้นางดึงตนเองมาด้านหน้า กู้เจี้ยนหลีโน้มตัวลงช่วยจัดเสื้อผ้าที่ยับย่นกับกางเกงที่สวมเบี้ยวให้ จากนั้นค่อยสบตากับเด็กชายแล้วเอ่ยถาม

“เหตุใดต้องเอาจิ้งหรีดไปใส่ในโจ๊ก”

“ก็ข้าพอใจ!”

ป้าฟู่ที่อยู่ข้างๆ ส่งเสียงจิ๊จ๊ะก่อนอบรมเสียงห้วน “คุณชายหก ท่านจะพูดจากับมารดาเช่นนี้ไม่ได้ ช่างไม่รู้กฎเกณฑ์เอาเสียเลย!” จากนั้นนางค่อยกล่าวกับกู้เจี้ยนหลียิ้มๆ “ฮูหยินห้าอย่าได้โมโหบุตรนอกสมรสที่มารดาไม่สั่งสอนไปเลยนะเจ้าคะ ไม่คุ้มกัน”

จีซิงโล่วหันไปถลึงตาใส่ป้าฟู่อย่างดุร้าย กล่าวเสียงแข็งว่า “ครั้งหน้าข้าจะใส่ยาเบื่อหนูลงไปในโจ๊กของเจ้า!”

ทั้งที่เป็นเพียงเด็กสี่ขวบ ทว่ามองดูแววตาอาฆาตมาดร้ายของเขาแล้ว ป้าฟู่ยังคงตกใจจนสะดุ้งเฮือก