ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 77-79

“ซิงโล่ว” กู้เจี้ยนหลียื่นมือไปหาจีซิงโล่ว ทว่าจู่ๆ เด็กชายกลับปัดมือนางออกอย่างแรงก่อนจะหันหลังวิ่งจากไปราวกับลูกวัวตัวหนึ่ง

หลินหมัวมัวชั่งใจอยู่เป็นนานกว่าจะตัดสินใจยอมขอความช่วยเหลือจากกู้เจี้ยนหลี นึกไม่ถึงว่ายามนี้กระทั่งกู้เจี้ยนหลีเจ้านายตัวน้อยก็ล่วงเกินแล้ว

นางรีบกล่าวว่า “คุณชายหกยังเด็ก เขาไม่รู้ความ ฮูหยินโปรดอย่าถือสา…” จากนั้นก็รีบตามจีซิงโล่วไปอย่างลนลาน

กู้เจี้ยนหลีมองหลังมือที่ถูกเด็กน้อยตีจนแดงแวบหนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น “ให้สาวใช้สองคนนั้นถอยไปเสีย ไม่ต้องขวางเขา”

“นี่…” ป้าเจียงอึ้งงัน ทว่ายังคงทำตาม

ตอนนี้เองซ่งหมัวมัวจึงออกมาจากด้านใน เข้ามารับหน้ากู้เจี้ยนหลีด้วยรอยยิ้ม “ฮูหยินห้า เหตุใดจึงมาแต่เช้าเล่าเจ้าคะ เจ้านายในจวนกำลังกินอาหารเช้าร่วมกันที่ข้างใน เมื่อครู่ทุกคนยังพากันนึกห่วงอาการบาดเจ็บที่ขาของท่าน อยากจะไปเยี่ยมท่านกันหมด”

“ทุกคนช่างใส่ใจยิ่งนัก” กู้เจี้ยนหลีพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนให้จี้ซย่าเข็นนางเข้าไป

รถเข็นจอดลงที่หน้าธรณีประตู จากนั้นจี้ซย่าจึงประคองกู้เจี้ยนหลีเข้าไปในห้องโถง เหล่าสมาชิกสตรีล้วนหันมามองทางประตู ด้านฮูหยินผู้เฒ่ารีบสั่งสาวใช้ยกเก้าอี้มาให้กู้เจี้ยนหลี เอ่ยอย่างสนิทสนมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ดูสิ ขาเจ้าเหตุใดยังไม่หายอีก ข้าเห็นเจ้าเดินเช่นนี้แล้วปวดใจยิ่งนัก!”

กู้เจี้ยนหลีนั่งลงก่อนจะเอ่ยปากเสียงนุ่มนวล “ขายังบาดเจ็บอยู่ไม่สะดวกคารวะ ท่านอย่าได้ถือสาเลยนะเจ้าคะ”

“ไม่หรอกๆ” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยตอบซ้ำๆ

ยามนี้ฮูหยินใหญ่ก็เอ่ยแทรกขึ้นมา “น้องสะใภ้ห้ากินอาหารเช้าแล้วหรือยัง หากยังก็ทันมากินกับพวกเราพอดี”

ฮูหยินสามเองก็กล่าวขึ้น “ใช่แล้ว อาหารของพวกเราเพิ่งจะยกมา ทุกคนยังไม่ได้แตะเลยแม้แต่น้อย”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ในเรือนเตรียมอาหารไว้แล้ว อีกครู่หนึ่งข้าจะกลับไปกินกับนายท่านห้า” กู้เจี้ยนหลีปฏิเสธเสียงนุ่มนวล เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “ข้าไม่ได้กลับมานานจนละเลยไม่ได้ดูแลซิงโล่ว ทำให้เขาก่อเรื่อง รบกวนทุกท่านแล้ว”

“เด็กคนนี้แต่ไหนแต่ไรก็ทำตัวเหลวไหลเช่นนี้อยู่แล้ว มิใช่ความผิดของน้องสะใภ้ห้าสักหน่อย!” ฮูหยินใหญ่กล่าว

“ใช่แล้ว” ฮูหยินสามเองก็เออออตาม

กู้เจี้ยนหลียิ้มน้อยๆ พลางตอบ “ทว่ายามนี้อย่างไรข้าก็เป็นมารดาของเขา หากวันหน้าเขาก่อเรื่องก่อกวนทุกท่านอีก ขอให้พวกท่านส่งสาวใช้มาแจ้งสักคำ ข้าจะทำโทษเขาให้ดีเอง” นางเว้นจังหวะครู่หนึ่งแล้วค่อยกล่าวต่อ “อย่างไรก็เป็นคุณชายคนหนึ่ง ถึงวัยที่รู้ความแล้ว จะให้มายืนถอดกางเกงตีก้นต่อหน้าบ่าวทั้งเรือนก็คงไม่งามนัก” แววตาอ่อนโยนของหญิงสาวมองไปทางฮูหยินผู้เฒ่าซึ่งนั่งอยู่ตรงที่นั่งหลัก “แน่นอน ข้ารู้ว่าทุกท่านล้วนแต่หวังดีกับคุณชายหก ต้องการจะบ่มเพาะให้เขาเป็นเด็กเรียบร้อย”

บรรยากาศในห้องโถงพลันนิ่งค้าง ไม่มีผู้ใดคิดว่ากู้เจี้ยนหลีจะออกหน้าพูดแทนจีซิงโล่ว ในโลกนี้มีสตรีที่รักใคร่บุตรนอกสมรสของสามีที่เกิดตั้งแต่ก่อนตนเองตบแต่งเข้ามาด้วยหรือ ซ้ำยังเป็นบุตรที่น่ารังเกียจเช่นจีซิงโล่วอีก

ในใจทุกคนพากันขบคิด พวกเขาต่างคิดว่ากู้เจี้ยนหลีไม่ได้สนใจจีซิงโล่วอย่างแท้จริง เพียงใช้เรื่องของเด็กคนนั้นเป็นข้ออ้างหาเรื่องให้พวกเขาลำบากใจ!

ทว่าจะทำอย่างไรได้ ใครใช้ให้จวนก่วงผิงป๋อเคยผิดต่อสตรีผู้นี้เล่า แม้ทุกคนจะรู้สึกไม่พอใจ เบื้องหน้าก็ยังคงยิ้มแย้มเออออตาม

คนจิตใจต่ำช้าไหนเลยจะเชื่อว่าโลกนี้ยังมีคนใจงามหลงเหลือ