ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 77-79

นางอดไม่ได้ที่จะนึกกล่าวโทษบิดาที่ไม่ยอมทำหน้าที่เช่นจีอู๋จิ้ง ในความเป็นจริงแล้วไม่ควรมีสิ่งที่เรียกว่าบุตรนอกสมรสเกิดขึ้นด้วยซ้ำ หากจีอู๋จิ้งชอบพอมารดาของเด็กสองคนนี้จริงๆ รับเข้าเรือนมาให้เด็กทั้งสองเป็นบุตรอนุก็ยังดีกว่าปล่อยให้เป็นบุตรนอกสมรสเช่นนี้มากนัก ทว่ากู้เจี้ยนหลีไม่กระจ่างแจ้งเรื่องจีอู๋จิ้งกับมารดาผู้ให้กำเนิดเด็กทั้งสองนัก ซ้ำยังไม่กล้าคาดเดาสุ่มสี่สุ่มห้า แต่ต่อให้ไม่คิดเรื่องนี้ชั่วคราว จีอู๋จิ้งก็ไม่ควรไม่สนใจไม่ไถ่ถามเรื่องเด็กสองคนนี้แม้แต่น้อยกระมัง

“เหตุใดท่านถึงร้องไห้ล่ะ!” จีซิงหลันมองดูกู้เจี้ยนหลีอย่างตื่นตระหนก รีบใช้กำปั้นเล็กๆ ทุบจีซิงโล่วที่อยู่ในโปงผ้าห่มแรงๆ พลางว่าอย่างร้อนรน “ท่านทำท่านแม่โกรธจนร้องไห้แล้ว!”

จีซิงโล่วที่อยู่ในผ้าห่มตัวแข็งค้าง จากนั้นก็แง้มผ้าห่มมุมหนึ่งออกลอบมองกู้เจี้ยนหลี เห็นนางตาแดงจริงๆ ก็เบ้ปาก พูดขึ้นเสียงเบา

“พวกสตรีขี้แยกันทั้งนั้น!”

“ไม่ใช่นะ ไม่ได้ร้องไห้” กู้เจี้ยนหลีโน้มตัวลงกอดจีซิงหลันที่ตัวนุ่มนิ่มและหอมเล็กน้อย จากนั้นนางก็หันไปถามฉางเซิงที่อยู่ตรงประตูว่า “นายท่านห้าเรียกหาข้าด้วยเหตุใดหรือ”

“ไม่ทราบขอรับ นายท่านเพียงแต่ให้มาเรียกท่าน”

กู้เจี้ยนหลีคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า “เจ้าไปเรียนนายท่านห้าให้ทีว่าข้าอยู่กับซิงโล่วซิงหลันที่นี่ ให้เขาตามมา ซิงหลันโดนลมมากไม่ได้ วันนี้ไม่ไปเรือนหน้าแล้ว มาจัดสำรับอาหารเช้าที่นี่แทน”

ฉางเซิงเพิ่งจะจากไป จีซิงโล่วก็จับจ้องมาทางกู้เจี้ยนหลีด้วยความระแวดระวังพลางแค่นเสียงหึ “ท่านคิดจะเอาท่านพ่อมาขู่ข้าอีกแล้ว!”

กู้เจี้ยนหลีแกว่งขวดยาน้อยๆ ในมือพลางถาม “อีกสักครู่บิดาพวกเจ้าจะมากินอาหารด้วย หากเจ้าเจ็บจนนั่งไม่ได้จะทำอย่างไร”

“อย่างไรก็ไม่ต้องให้ท่าน…” จีซิงโล่วพึมพำ

กู้เจี้ยนหลีเองก็หาได้ดึงดัน เพียงส่งขวดยาให้หลินหมัวมัว “จัดการเถิด” จากนั้นนางจึงลูบใบหน้านุ่มนิ่มของจีซิงหลันพลางกล่าว “จับตาดูพี่ชายด้วยล่ะ”

“อื้ม!” จีซิงหลันพยักหน้าโดยแรง

กู้เจี้ยนหลีไปนั่งลงข้างโต๊ะโดยมีจี้ซย่าช่วยประคอง ระหว่างรอจี้ซย่ายกสำรับอาหารเข้ามานางก้มลงหยิบโส่วจวีสีสันสดใสขึ้นแกว่งไปมา ก่อนหน้านี้นางชอบเล่นเจ้าสิ่งนี้มาก ทั้งยังชอบทำเอง ในห้องนอนมีวางไว้อยู่หลายลูกทีเดียว

ตอนที่จีอู๋จิ้งมาถึง จีซิงโล่วกำลังใส่กางเกงหลังจากทายาแก้ฟกช้ำเรียบร้อยแล้ว

จีอู๋จิ้งมองเด็กน้อยแวบหนึ่ง จากนั้นก็เดินมานั่งลงตรงข้ามกู้เจี้ยนหลี เอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก “เช้าเพียงนี้เจ้าไปที่ใดมา”

“ซิงโล่วมีเรื่อง ข้าไปรับเขากลับมา”

จีอู๋จิ้งเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ “เจ้าไม่ไปรับ เขาก็วิ่งกลับมาเองได้”

กู้เจี้ยนหลีไม่ชอบท่าทางไม่ใส่ใจที่เขามีต่อบุตรชายตนเอง ทว่าตอนที่นางกำลังจะเอ่ยปากจี้ซย่าก็ยกอาหารเช้าเข้ามา กู้เจี้ยนหลีจึงได้แต่อดกลั้นไว้ก่อน รอกินอาหารเรียบร้อยแล้วค่อยว่ากัน

นางมองไปทางจีซิงโล่วที่ค่อยๆ ปีนขึ้นนั่งอย่างระมัดระวัง ก้นเพิ่งแตะโดนเก้าอี้ก็ตัวสั่นสะท้านเล็กน้อย ทั้งที่เจ็บมากแต่ก็ทำเป็นว่าไม่รู้สึกเจ็บแต่อย่างใด อีกทางหนึ่งจีซิงหลันก็ไอออกมายกใหญ่ กู้เจี้ยนหลีจึงรีบหันไปช่วยตบหลังให้เด็กหญิงเบาๆ

จีอู๋จิ้งกินโจ๊กปลาอย่างเชื่องช้าพลางมองดูกู้เจี้ยนหลีด้วยความรู้สึกแปลกพิกลแวบหนึ่ง ทว่าตอนที่กู้เจี้ยนหลีช้อนตาขึ้นมอง เขาก็กลับไปก้มลงกินโจ๊กปลาต่อแล้ว

กินไปกินมาท่าทางของกู้เจี้ยนหลีก็ค่อยๆ เชื่องช้าลงอย่างห้ามไม่อยู่ นี่เป็นเพราะจู่ๆ นางก็นึกถึงข่าวลือเกี่ยวกับจีซิงโล่วและจีซิงหลันขึ้นมาได้ ในบรรดาข่าวลือเหล่านั้นส่วนใหญ่ว่ากันว่าเด็กสองคนนี้เป็นบุตรนอกสมรสของจีอู๋จิ้ง ทว่าก็มีบางส่วนที่ลือกันว่าเป็นลูกชู้

มือของนางพลันสั่นจนทำช้อนร่วงลงในชามเกิดเสียงดังกังวาน นางลนลานรีบคว้าช้อนที่ร่วงลงไปในน้ำแกงทว่าปลายนิ้วกลับถูกลวกเข้า

จีอู๋จิ้งโน้มตัวมาคว้าข้อมือกู้เจี้ยนหลีไว้แล้วใช้ผ้าเช็ดน้ำแกงบนมือนาง ก่อนจะหยิบช้อนที่เตรียมไว้สำรองบนโต๊ะยัดใส่มือนาง จากนั้นก็กลับไปจดจ่อกับการกินโจ๊กปลาต่อโดยปราศจากวาจาใด

กู้เจี้ยนหลีช้อนตามองท่าทางเชื่องช้ายามกินโจ๊กปลาของจีอู๋จิ้งอีกครั้ง อดไม่ได้ที่จะมองอยู่เนิ่นนาน ทันใดนั้นก็ยืนกรานปฏิเสธข่าวลือที่ตนได้ยินมาในใจอย่างหนักแน่น

ไม่มีทาง

ซิงโล่วกับซิงหลันไม่มีทางเป็นลูกชู้ คนหยิ่งทะนงเช่นจีอู๋จิ้งไม่มีทางกระทำเรื่องเช่นนี้แน่