ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 3-4

บทที่ 3

ห้องของนายท่านห้าไม่เพียงคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นยาแต่ยังมืดทึม คนทั่วทั้งจวนไม่มีใครยอมเฉียดกรายเข้าใกล้

ซ่งหมัวมัวเพียงเหลือบมองนายท่านห้าที่นอนอยู่บนเตียงแวบเดียวก็ถอนสายตากลับด้วยความหวาดกลัว จากนั้นลอบมองสำรวจกู้เจี้ยนหลีพลางรู้สึกเสียดายอยู่ในใจ หากมิใช่เพราะเกิดเหตุไม่คาดฝัน สตรีวัยปักปิ่น ตรงหน้านี้ย่อมได้รับแต่งตั้งเป็นท่านหญิง ด้วยชาติตระกูล รูปโฉม และชื่อเสียงเช่นนั้น คนงามเฉิดฉันกลับต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ ช่างน่าเสียดายจริงๆ

ทว่าเรื่องเหล่านี้บ่าวไพร่เช่นนางจะออกปากอย่างไรได้ ที่ทำได้มีเพียงกล่าวยิ้มๆ ว่า “ฮูหยินห้าโปรดรอสักครู่ ประเดี๋ยวหลินหมัวมัวของเรือนนายท่านห้าจะมาปรนนิบัติท่าน ส่วนบ่าวต้องขอตัวกลับไปรายงานฮูหยินผู้เฒ่าก่อนแล้ว”

กู้เจี้ยนหลีเพิ่งรู้ยามนี้เองว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนของเรือนนายท่านห้า นางพยักหน้ารับเบาๆ “ลำบากหมัวมัวแล้ว”

ภายในห้องเงียบลงในที่สุด กู้เจี้ยนหลีได้ยินเพียงเสียงลมหายใจตนเอง นางเหลือบมองนิ้วมือของตนผ่านชายผ้าคลุมหน้า บริเวณที่เล็บเพิ่งฉีกไปมีรอยช้ำเลือดปรากฏให้เห็น

หญิงสาวนั่งรอไม่ขยับเขยื้อนเกือบหนึ่งชั่วยาม ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเข้ามาปรนนิบัติ นางจึงยกนิ้วหัวแม่มือที่ได้แผลขึ้นดูดเบาๆ ใต้ผ้าคลุม ก่อนจะเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวด้วยตนเอง

สิ่งแรกที่ปรากฏสู่สายตาคือเทียนมงคลคู่หนึ่ง

ในห้องมืดยิ่ง ตรงบานหน้าต่างแขวนม่านหนาที่ทั้งกันลมและบดบังแสงสว่างเอาไว้

เสียง ‘เปรี๊ยะ’ ดังขึ้นอย่างชัดเจนท่ามกลางความเงียบ กู้เจี้ยนหลีหันมองตามเสียงไปทางกระถางไฟที่ตั้งห่างจากหัวเตียงไม่ไกลนัก ดวงตาคู่งามหยุดนิ่งครู่หนึ่งเป็นเชิงเตรียมใจก่อนเลื่อนสายตาไปทางบุรุษบนเตียงอย่างระแวดระวัง

จากนั้นดวงตาของกู้เจี้ยนหลีพลันปรากฏแววประหลาดใจ

ในใจนางรู้สึกกลัวอยู่บ้างจึงไม่กล้าบุ่มบ่าม เพียงแค่เหลือบมองแวบเดียวก่อนรีบร้อนก้มหน้าหนี ทว่าเพียงแค่แวบหนึ่งนี้สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือคนตรงหน้าขาวมาก

มิใช่สามเศียรหกกรเช่นในฝัน ยิ่งมิได้มีกายมหึมาเช่นที่คิดภาพเอาไว้ ในทางกลับกันร่างกายของเขาผ่ายผอมอยู่บ้าง ทว่ารูปร่างกลับสูงไม่น้อย

กู้เจี้ยนหลีหลุบตา นึกย้อนไปถึงองคาพยพทั้งห้าของนายท่านห้าสกุลจีที่ผ่านตามาเพียงแวบเดียวนั้น นางเห็นไม่ชัดเจน จำได้เพียงว่าผิวของเขาขาวราวกับหิมะ

ก็จริง นายท่านห้าสกุลจีป่วยติดเตียงมาสี่ปีแล้ว ย่อมต้องร่างกายผ่ายผอมผิวขาวซีดเป็นธรรมดา

กู้เจี้ยนหลีเม้มปากเล็กน้อยก่อนช้อนนัยน์ตาสั่นไหวขึ้น มองไปทางนายท่านห้าสกุลจีอีกครั้งอย่างขลาดกลัว

ดวงตาของเขาปิดอยู่ รูปตาเรียวรี ใต้หางตาซ้ายมีไฝอยู่เม็ดหนึ่ง ริมฝีปากที่ปิดสนิทคลับคล้ายคลับคลาจะวาดเป็นรอยยิ้ม

กู้เจี้ยนหลีถึงกับชะงัก เห็นได้ชัดว่ารูปโฉมของนายท่านห้าสกุลจีต่างจากที่นางนึกฝันเอาไว้มาก หญิงสาวจึงโน้มกายเข้าใกล้อีกเล็กน้อยเพื่อมองเครื่องหน้าของเขาอย่างละเอียด

ครู่หนึ่งจากนั้นกู้เจี้ยนหลีจึงส่ายศีรษะช้าๆ

รูปโฉมเช่นนี้ปรากฏอยู่บนใบหน้าบุรุษกลับดูงดงามเกินไปอยู่สักหน่อย

บุรุษควรจะมีรูปโฉมองอาจคมคายเช่นท่านพ่อสิจึงจะถูก