ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 5-6

ซิงโล่ว? แสงโคมไฟส่องตระการราวบุปผา ดุจดาราเหนือสายธารทัศน์ไม่สิ้น เที่ยวชมงานเสรีดุจโบยบิน กาน้ำหยด อย่าเร่งรินจนสิ้นวัน

นางเดาว่าชื่อที่ฟังดูพิเศษของเด็กผู้นี้น่าจะมาจากกลอนบทนี้

ยามถึงเวลาอาหารกลางวัน จีซิงโล่วกินข้าวเงียบๆ ส่วนน้องสาวกลับถูกสตรีผู้นั้นอุ้มนั่งตัก

“ข้าอิ่มแล้ว!” เด็กชายพูดจบก็กระโดดลงจากเก้าอี้ไปอย่างรวดเร็ว

หลินหมัวมัวร้องอุทานก่อนยกชายกระโปรงวิ่งตามไป ดูท่าวิธีการเช่นนี้จะไม่ได้เพิ่งทำเป็นครั้งแรก

จีซิงหลันสูดบะหมี่เข้าปากไปเส้นหนึ่งก่อนใช้มือเล็กๆ ลูบมุมปากตนเอง จากนั้นเงยหน้ามองกู้เจี้ยนหลี ถามเสียงอู้อี้ว่า “พี่ชายเป็นอะไรไป”

“พี่ชายอิ่มแล้ว ซิงหลันกินนี่ต่ออีกหน่อยเถิด”

“ตอนบ่ายยังเล่นกับท่านต่อได้หรือไม่…” จีซิงหลันยู่ปากเล็กๆ ของตนเอง

“ได้แน่นอนอยู่แล้ว”

เมื่อใช้การดูแลเด็กน้อยเป็นข้ออ้าง กู้เจี้ยนหลีก็ไม่ต้องอยู่กับจีอู๋จิ้งตามลำพังไปตลอดแล้ว แน่นอนว่าจีซิงหลันน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ ย่อมนับเป็นกำไรด้วยเช่นกัน

ส่วนจีซิงโล่วนางมองออกว่าเด็กผู้นั้นถูกสั่งสอนมาแบบผิดๆ แต่นิสัยที่บ่มเพาะจากสิ่งรอบตัวเป็นเวลานานไม่อาจแก้ไขได้ง่ายๆ ในวันสองวัน

กู้เจี้ยนหลีพาจีซิงหลันนอนกลางวันด้วยตนเอง อันที่จริงนางแทบจะอยู่นอนกลางวันเป็นเพื่อนเด็กน้อยไม่ไปที่ใดด้วยซ้ำ ทว่านางยังต้องฝืนใจทำหน้าที่หนึ่งก่อน…

เมื่อก่อนหน้าที่ป้อนข้าวป้อนน้ำจีอู๋จิ้งเป็นของฉางเซิง ทว่ายามนี้เขาไม่สะดวกเข้ามาในเรือน หน้าที่นี้จึงตกเป็นของกู้เจี้ยนหลี ยามเช้าที่ผ่านมาหญิงสาวต้องออกไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าแต่เช้าจึงรอดตัวไปได้ ยามนี้กลับไม่อาจหลบเลี่ยงได้แล้ว

กู้เจี้ยนหลียกโจ๊กชามหนึ่งเข้าไปในห้อง ยืนอิดออดอยู่ข้างฉากกั้นพลางมองไปทางเตียงใหญ่ กระทั่งรู้สึกว่าชามโจ๊กเริ่มร้อนลวกมือจึงค่อยก้าวเข้าไปนั่งลงที่ข้างเตียง

นางวางชามโจ๊กลงตรงโต๊ะเล็กใกล้หัวเตียง จากนั้นวางผ้าไว้บนหมอนข้างใบหน้าอีกฝ่าย ตอนที่ยังไม่ออกเรือนนางเคยป้อนข้าวป้อนน้ำให้บิดาที่ไม่ได้สติเช่นกันจึงนับว่ามีประสบการณ์บ้างแล้ว

“อย่าลนลานเชียว หากหกก็เช็ดเอา ลองป้อนไปสักพักก็ป้อนได้เอง ตอนนี้เขาสลบไสลไม่ได้สติ ตีเจ้าไม่ได้ คิด…คิดเสียว่าป้อนโจ๊กให้ท่านพ่อก็แล้วกัน…” กู้เจี้ยนหลีพึมพำรอบหนึ่ง ในที่สุดก็ยกชามแล้วตักโจ๊กขึ้นเป่าเล็กน้อย ก่อนป้อนเข้าปากจีอู๋จิ้งอย่างระมัดระวัง

นี่ง่ายกว่าที่นางคาดเดาไว้ตอนแรกมากนัก

จู่ๆ กู้เจี้ยนหลีก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เพียงป้อนข้าวป้อนน้ำ แล้ววันต่อๆ ไปหน้าที่เช็ดตัวนางก็ต้องทำด้วยหรือไม่

มือบางพลันสั่นเทา พานให้โจ๊กที่ตักขึ้นมาแล้วหยดลงบนใบหน้าของคนบนเตียง กู้เจี้ยนหลีตื่นตระหนก รีบร้อนใช้นิ้วมือปาดโจ๊กทิ้ง พอตั้งสติได้ค่อยเปลี่ยนมาใช้ผ้าเช็ดซ้ำอีกรอบแทน

รอจนป้อนโจ๊กหมดชาม กู้เจี้ยนหลีจึงถอนใจยาวเหยียด

นี่เป็นเพียงอาหารกลางวันเท่านั้น ยังมีอาหารเย็นอีกมื้อ…