ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 10-บทที่ 12

ทางด้านเจียงชิงอวิ๋นตอนนี้อายุราวเจ็ดแปดขวบ ยังพอจะดูสดใสร่าเริงอยู่บ้าง ส่วนโจวอี๋เหนียงก็ดูเป็นคนเจียมเนื้อเจียมตัว นางพาบุตรสาวของตนมาโขกศีรษะคารวะฮูหยินผู้เฒ่าเจียงและเหยาซื่อ เอ่ยเรียกว่า ‘ฮูหยินผู้เฒ่า’ และ ‘นายหญิง’

เห็นได้ชัดว่าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมีท่าทางชอบพวกซุนอี๋เหนียงและโจวอี๋เหนียงทั้งแม่ทั้งลูก แน่นอนว่าเป็นไปได้ที่จะจงใจแสดงให้เมิ่งอี๋เหนียงกับเจียงชิงอวี้ดู ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงพูดกับพวกนางอย่างเมตตาอ่อนโยน ซ้ำยังบอกให้เถาเยี่ยนำของขวัญที่เตรียมไว้มามอบให้พวกนางด้วย

“เด็กดี” รอยยิ้มบนใบหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงดูเมตตาปรานียิ่ง “ดูก็รู้ว่าเป็นคนรู้มารยาทรู้การควรไม่ควร มิน่าย่าเห็นพวกเจ้าแล้วในใจจึงรู้สึกสนิทชิดเชื้อ”

เจียงชิงเซวียนกับเจียงชิงอวิ๋นยอบตัวคารวะ ต่างกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็ใช้สองมือรับกล่องมา ก่อนถอยไปอยู่ข้างๆ

เจียงชิงหว่านเห็นเจียงชิงอวิ๋นมองมาที่ตนด้วยความอยากรู้อยากเห็นขณะถอยหลบไป แต่เจียงชิงเซวียนกลับหลุบตาสำรวมโดยตลอด

เจียงชิงหว่านไม่สนใจเรื่องเหล่านี้เท่าไร ตอนนี้นางเพียงอยากใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบและมั่นคงปลอดภัย ไม่อยากไปมีเรื่องกับผู้ใดทั้งสิ้น และไม่ต้องการให้ผู้ใดมาหาเรื่องนางเช่นกัน

จากนั้นเมิ่งอี๋เหนียงก็พาเจียงฉางหนิงมาคารวะฮูหยินผู้เฒ่าเจียง

เจียงฉางหนิงสวมเสื้อคลุมสั้นตัวเล็กสีแดงชาด หน้าตาเหมือนกับเมิ่งอี๋เหนียง ผิวขาวผ่อง ด้วยความที่เขากลัวคนแปลกหน้าจึงไม่กล้ามองฮูหยินผู้เฒ่าเจียง สองมือโอบคอเมิ่งอี๋เหนียง เอาแต่ขยับตัวหลบเข้าไปในอ้อมอกนาง เมิ่งอี๋เหนียงให้เขาเรียกท่านย่า เขาก็ไม่เรียก

เมิ่งอี๋เหนียงจึงยิ้มอย่างขอลุแก่โทษ “เด็กคนนี้ขี้ขลาด ปกติเขาอยู่บ้านก็พูดถึงท่านประจำ บอกว่าอยากพบท่านย่า วันนี้ได้พบเป็นครั้งแรกจึงกลัวอยู่บ้าง รอวันหน้าได้อยู่กับท่านนานขึ้น เขาจะต้องติดท่านมากแน่นอนเจ้าค่ะ”

แม้ปากจะพูดอย่างถ่อมตัว แต่ในใจนางกลับยังคงภาคภูมิใจ

ในรุ่นที่สามของสกุลเจียงนี้ เจียงฉางหนิงเป็นบุตรชายเพียงหนึ่งเดียว นี่คือที่พึ่งที่ใหญ่ที่สุดของนาง

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมีหรือจะไม่รู้ความคิดความอ่านเล็กๆ นี้ของเมิ่งอี๋เหนียง จึงมองนางปราดหนึ่งด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะมองเจียงฉางหนิง

ที่สุดแล้วเขาก็เป็นหลานชายของตน ซ้ำยังเป็นหลานชายเพียงคนเดียวในตอนนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงย่อมจะชอบเขา

นางบอกให้เถาเยี่ยหยิบแม่กุญแจอายุยืนทองแท้สลักลายดอกบัวมาให้ แล้วคล้องคอเจียงฉางหนิงด้วยตนเอง จากนั้นก็ลูบศีรษะเขาพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ “เด็กดี เจ้าจงมีอายุยืนร้อยปี”

เดิมทีขณะที่เหยาซื่อมองเห็นเมิ่งอี๋เหนียงอุ้มเจียงฉางหนิงเดินมาก็รู้สึกอึดอัดใจแล้ว ยามนี้มาได้ยินคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าเจียงอีก นางก็นึกถึงบุตรชายของตนขึ้นมา ในใจจึงอดจะปวดแปลบไม่ได้