ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 4-บทที่ 6

บทที่ 4 พบคนในอดีต

ภายนอกรถม้าคันใหญ่ทั้งหมดสี่คันนับว่าหรูหรางดงาม ไม่แปลกที่จะถูกโจรหมายตาเข้า เพียงแต่ที่ด้านหลังขบวนมีองครักษ์ในชุดรัดกุมตามมาราวสิบคน ซ้ำยังใช้ถนนหลวงในการเดินทาง โจรเหล่านั้นไม่กลัวเลยหรือ ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าโดยแท้

ในอดีตเจียงชิงหว่านไม่เคยประสบกับเรื่องเช่นนี้ ในใจนางก็หวาดกลัวเช่นกัน ทว่าเห็นเหยาซื่อตกใจจนหน้าถอดสีไปแล้ว จึงอยากจะแสร้งทำเป็นสุขุมเยือกเย็นเพื่อปลอบขวัญอีกฝ่าย

ทว่าเจียงชิงหว่านยังไม่ทันได้เอ่ยปากก็ถูกเหยาซื่อดึงตัวไปหลบข้างหลังอย่างแรงจนนางรู้สึกเจ็บข้อมืออยู่บ้าง

ถึงแม้เหยาซื่อจะมีสีหน้าที่ตื่นกลัว แต่ยังคงพูดกับเจียงชิงหว่านอย่างเด็ดเดี่ยวหนักแน่น “ประเดี๋ยวเจ้าก็หลบอยู่หลังแม่ อย่าออกมา วางใจได้ แม่จะปกป้องเจ้าเอง จะไม่ปล่อยให้คนพวกนั้นทำร้ายเจ้าได้แม้แต่น้อย”

ถึงกับใช้ร่างของท่านมาปกป้องข้า?

เจียงชิงหว่านซาบซึ้งใจจนไม่รู้สึกถึงความเจ็บบนข้อมือแล้ว กล่าวเสียงเบาว่า “ท่านแม่วางใจได้เจ้าค่ะ พวกเรามีองครักษ์อยู่ โจรพวกนั้นล้วนไม่ได้รับการฝึกมา ไหนเลยจะสู้องครักษ์ของพวกเราได้”

ได้ยินบุตรสาวพูดปลอบขวัญเช่นนี้ เหยาซื่อก็ใจสงบลงเล็กน้อย นางยื่นมือไปแง้มม่านหน้าต่างด้านข้างออกมองดูข้างนอก เจียงชิงหว่านเองก็มองด้วยเช่นกัน

เห็นองครักษ์สิบกว่าคนนั้นชักดาบตรงเอวออกมาแล้ว ดาบเหล่านั้นสะท้อนแสงอาทิตย์ สาดประกายเจิดจ้า พวกเขายืนล้อมโดยมีรถม้าทั้งสี่คันอยู่ตรงกลาง บนใบหน้าของแต่ละคนดูขึงขังเคร่งเครียดยิ่ง สายตาจ้องมองกลุ่มโจรที่ตะบึงออกมาจากในป่าทางด้านหน้า

ดำทะมึน…ไม่รู้ว่ามีจำนวนกี่คนกันแน่

เวลานี้เองคนที่น่าจะเป็นหัวหน้าองครักษ์ก็ก้าวออกมา ตะโกนเสียงดังไปยังโจรที่อยู่ด้านหน้า “นี่เป็นรถม้าของจวนหย่งชางป๋อแห่งเมืองหลวง เจ้าพวกชั่วช้าที่ด้านหน้านั่นอย่าได้อวดดี รีบถอยไปเสีย มิเช่นนั้นจะทำให้พวกเจ้ามาแล้วไม่ได้กลับ!”

พอได้ยินว่าเป็นรถม้าของจวนหย่งชางป๋อแห่งเมืองหลวง โจรจำนวนมากก็เริ่มหวาดกลัว ยืนอยู่กับที่ ไม่ได้ก้าวมาข้างหน้าต่อ

ทว่ามีคนท่าทางโผงผางหยาบคายและพาดดาบใหญ่ไว้บนบ่าผู้หนึ่งได้ยินแล้วกลับพูดยิ้มๆ “หย่งชางป๋อแห่งเมืองหลวง? เมืองหลวงอยู่ห่างจากพวกเราสิบหมื่นแปดพันหลี่* ต่อให้บิดาปล้นรถม้าเขา ก็ให้เขาพาคนมาจัดการบิดาสิ” พูดพลางแกว่งดาบใหญ่ในมือ ก่อนร้องเรียกคนทั้งหลาย “ทำใจกล้าๆ หน่อย เข้าไปปล้นได้เลย! ฆ่าได้หนึ่งคน บิดาตกรางวัลให้สิบตำลึง”

มีเงินวางอยู่ต่อหน้า คนเหล่านี้ก็ราวกับได้กินหัวใจหมีดีเสือดาวส่งเสียงตะโกนลั่นพลางพุ่งตัวมาข้างหน้าต่อ

เหยาซื่อเห็นแล้วให้อกสั่นขวัญแขวน มือที่จับม่านสั่นเทา นางหันหน้ามาพูดกับเจียงชิงหว่านด้วยใบหน้าหวาดหวั่นระคนสร้อยเศร้า “มี…มีโจรมากถึงเพียงนี้เชียว?”

คราวนี้หลบไม่พ้นแน่แล้ว