ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 4-บทที่ 6

เจียงชิงหว่านเองก็ใจหายเช่นกัน ทว่านางมิได้พูดอะไร ยังคงมองสถานการณ์ด้านนอกดังเดิม

อุตส่าห์ได้ฟื้นคืนชีพมาทั้งที นางไม่อยากตายอีกครั้งในตอนนี้

แม้องครักษ์ของจวนป๋อจะกล้าหาญชาญชัย แต่โจรก็มีมากเกินไป อีกทั้งแต่ละคนล้วนเป็นพวกเดนตาย มีองครักษ์หลายคนได้รับบาดเจ็บจนล้มลงไปแล้ว โจรเหล่านั้นเข้ามาใกล้ขึ้นทีละนิดจนจะบุกมาถึงตัวคน

ในที่สุดเหยาซื่อก็ทนไม่ไหวร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว เจียงชิงหว่านยังไม่ทันได้ปลอบนางก็มองเห็นบนศีรษะอีกฝ่ายมีปิ่นเงินอยู่อันหนึ่ง จึงยกมือดึงปิ่นออกมากุมแน่นไว้ในมือ

หากพวกองครักษ์ด้านนอกต้านไว้ไม่อยู่ ปล่อยให้โจรพวกนั้นมาจับตัวพวกนางแม่ลูกจริงๆ ถึงเวลานั้นการจะตายอย่างสบายก็ยังเป็นเรื่องยาก

ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าตายหนนี้ สวรรค์จะให้ข้าได้มีชีวิตอีกครั้งหรือไม่

เกรงว่าคงจะไม่แล้ว…

เจียงชิงหว่านยิ้มเยาะตนเอง สายตายังคงมองนอกหน้าต่างรถ

เมื่อองครักษ์สองสามคนล้มลง โจรเหล่านั้นก็ยิ่งบ้าคลั่ง พวกมันบางคนพุ่งตัวไปถึงหน้ารถม้าคันที่สามแล้วเปิดม่านรถออก จากนั้นก็หันหน้ากลับไปตะโกนบอกหัวหน้าโจรด้วยท่าทางตื่นเต้นว่า “ลูกพี่! มีหญิงงาม!”

ลูกพี่ของพวกเขาทางหนึ่งกวัดแกว่งดาบใหญ่ในมือปะทะกับองครักษ์ ทางหนึ่งก็ตะโกนตอบ “ไปดูว่าในรถม้าคันอื่นมีอะไร!”

ลูกน้องรับคำ ก่อนมองรถม้าคันที่สองแล้ววิ่งไป

เห็นมือของโจรกำลังจะแตะถึงม่านรถอยู่รอมร่อ เหยาซื่อก็หวีดร้องขึ้นมาด้วยอารามตกใจ เจียงชิงหว่านเองก็หน้าซีดเผือด ยกปิ่นเงินที่กุมอยู่ในมือขึ้นจ่อคอตนเอง

เวลานี้เองก็ได้ยินเสียงแหวกอากาศดังแหลมมา ไม่รู้ว่าเป็นลูกธนูจากที่ใดยิงทะลุศีรษะคนผู้นี้

มันทะลุเข้าไปในขมับซ้าย หัวธนูทรงสามเหลี่ยมโผล่ออกมาทางขมับด้านขวา บนนั้นเปื้อนของสีขาวและสีแดงอยู่จำนวนมาก

เหยาซื่อตาเหลือกหมดสติไปแล้ว เจียงชิงหว่านเองก็ตกใจไม่น้อย หัวใจในอกคล้ายจะหยุดเต้นก็มิปาน ตะลึงมองคนผู้นั้นตัวแข็งล้มลงด้านข้างโดยที่สองตายังเบิกถลน