ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 4-บทที่ 6

ต่อจากนั้นก็มีเสียงแหวกอากาศดังอย่างต่อเนื่อง มีโจรล้มลงไม่ขาดสาย และยังมีคนจำนวนหนึ่งควบม้าห้อตะบึงมาก่อนจะพลิกตัวลงเข้าร่วมการต่อสู้ แค่เห็นก็รู้ว่าพวกเขามีวิทยายุทธ์เป็นเลิศ แต่ละคนสามารถรับมือโจรได้เป็นสิบคน

สถานการณ์พลิกผันในทันใด

จิตใจของหัวหน้าองครักษ์พลันฮึกเหิมขึ้นมา รีบบอกให้พี่น้ององครักษ์ของตนสังหารโจรต่อ โจรเหล่านั้นเห็นท่าไม่ดีก็ผิวปาก สู้พลางถอยพลาง กระเจิดกระเจิงราวนกแตกรัง หลบเข้าไปในป่าทึบอย่างรวดเร็ว

กระนั้นหัวหน้าองครักษ์ก็มิได้มีท่าทีจะถือโอกาสรุกไล่ต่อ เพียงเห็นสถานการณ์ดีขึ้นพอสมควรก็รามือ เรียกองครักษ์คนอื่นกลับมาทั้งหมด

จากนั้นเขาก็ส่งคนไปคุ้มครองความปลอดภัยของพวกฮูหยินผู้เฒ่าเจียง พร้อมกับกุมมือคารวะไม่กี่คนนั้นด้วยความจริงใจ “ขอบคุณทุกท่านที่ช่วยเหลือ มิทราบว่าทุกท่านมีชื่อเสียงเรียงนามว่ากระไร ข้าจะกลับไปแจ้งต่อท่านป๋อของพวกข้า ท่านป๋อจะต้องซาบซึ้งน้ำใจของทุกท่านอย่างแน่นอน”

และบอกอีกว่าผู้ที่อยู่ในรถม้าคือครอบครัวของหย่งชางป๋อ

คนในชุดเจี้ยนอี* ผ้าไหมสีเขียวครามที่บนแก้มขวามีรอยแผลเป็นอยู่รอยหนึ่งมองหัวหน้าองครักษ์พลางพูดอย่างคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “ทราบดีว่าพวกท่านเป็นคนของจวนหย่งชางป๋อ หากมิใช่คนของจวนหย่งชางป๋อ ท่านโหวของข้าก็คงไม่ให้พวกข้ายื่นมือมาช่วยหรอก”

เวลานี้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงกำลังลงจากรถม้าโดยมีเถาเยี่ยประคอง ได้ยินคนผู้นี้พูดภาษากลางอย่างคล่องแคล่ว ซ้ำยังติดสำเนียงเมืองหลวง จึงถามว่า “ขอถามผู้มีพระคุณ พวกท่านมาจากเมืองหลวงหรือ”

ซ้ำเขายังเอ่ยถึง ‘ท่านโหว’ ดูท่าภูมิหลังจะไม่ธรรมดา

นางใช้สายตาพินิจมองคนผู้นี้ เห็นเขามีอายุราวยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี รูปโฉมดูคมคาย น่าเสียดายที่บนแก้มขวามีรอยแผลเป็นดูน่ากลัวอยู่รอยหนึ่ง ทำให้คนเห็นแล้วรู้สึกว่าเขาดุร้าย ทว่าดูจากท่าทางของเขาก็น่าจะเป็นคนที่ชอบยิ้มผู้หนึ่ง

คนผู้นี้เห็นฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็กุมหมัดคารวะและเอ่ยเรียกนางว่า ‘ฮูหยินผู้เฒ่า’ ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงไม่แน่ใจในพื้นเพของอีกฝ่าย อีกทั้งเมื่อครู่เขาเพิ่งจะช่วยพวกนางไว้จึงไม่กล้ารับการคารวะจากเขา รีบเบี่ยงตัวหลบ ซ้ำยังจะคารวะเขากลับด้วย

คนผู้นี้ยิ้มพลางเบี่ยงตัวหลบ “ฮูหยินผู้เฒ่าเกรงใจแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงให้เถาเยี่ยเรียกเหยาซื่อกับเจียงชิงหว่านลงมาขอบคุณผู้มีพระคุณพลางถามชื่อแซ่ของคนผู้นี้ เหตุด้วยต้องการจะตอบแทนเขา

คนผู้นี้จึงยิ้มเล็กน้อย “ผู้น้อยแซ่โจว นามฮุย ท่านป๋อรู้จักผู้น้อย เมื่อครู่ท่านโหวของผู้น้อยเห็นว่ามีโจรกำลังรบกวนฮูหยินผู้เฒ่า จึงให้ผู้น้อยมาช่วยเหลือ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงย่อมต้องถามว่าเจ้านายของเขาคือผู้ใด ทันใดนั้นก็ได้ยินโจวฮุยตอบยิ้มๆ ว่า “ท่านโหวของผู้น้อยคือจิ้งหนิงโหว ท่านกลับไปบอกกับท่านป๋อ เขาก็ทราบแล้วขอรับ”