ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 4-บทที่ 6

บทที่ 5 จิ้งหนิงโหว

หัวหน้าองครักษ์กำลังยืนมือแนบลำตัวรายงานต่อฮูหยินผู้เฒ่าเจียง “จิ้งหนิงโหวแซ่ชุย นามว่าจี้หลิง ในอดีตฝ่าบาทองค์ปัจจุบันทรงเป็นโอรสองค์ที่สาม ซ้ำยังมิได้เป็นสายตรง ตำแหน่งหนิงอ๋องจึงไม่อาจตกมาถึงฝ่าบาท ต่อมาเมื่อหนิงอ๋องผู้เฒ่าสิ้น ใต้เท้าชุยช่วยสนับสนุนให้เขาสืบทอดตำแหน่งหนิงอ๋อง ใต้เท้าชุยทั้งมีฝีมือในการวางแผนอันสูงส่ง ทั้งมีความเหี้ยมหาญเวลาออกรบ หนิงอ๋องจึงให้ความสำคัญกับเขาอย่างมาก ดังนั้นหลังครองราชย์จึงแต่งตั้งใต้เท้าชุยเป็นจิ้งหนิงโหว พร้อมดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการมณฑลทหารอีกด้วยขอรับ”

แม้จะเป็นเพียงคำบอกเล่าสั้นๆ ไม่กี่ประโยค แต่ขอแค่คิดสักนิดก็จะรู้แล้วว่าแฝงไปด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเพียงใด

ฝีเท้าเจียงชิงหว่านชะงักลง

ชุยจี้หลิงเป็นปัญญาชนที่มีนิสัยอ่อนโยน นางคิดมาตลอดว่าเขาจะเป็นขุนนางบุ๋น แต่คิดไม่ถึงว่าท้ายที่สุดเขาจะเป็นขุนนางบู๊ ซ้ำยังกลายเป็นผู้บัญชาการมณฑลทหารแล้ว…

เจียงชิงหว่านยืนนิ่ง นางได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าเจียงพูดว่า “ผู้บัญชาการมณฑลทหารควบคุมดูแลกำลังทหารทั้งหมด จิ้งหนิงโหวท่านนี้จะต้องเป็นคนที่ร้ายกาจมากแน่นอน” แล้วก็ถามหัวหน้าองครักษ์อีกว่า “มีตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการมณฑลทหาร มิใช่สมควรจะอยู่ที่เมืองหลวงหรือไร ไฉนจึงมาที่นี่ได้”

หัวหน้าองครักษ์ตอบอย่างเคารพนบนอบ “ขณะผู้น้อยออกมาจากเมืองหลวง ได้ยินว่าเผ่าต๋าต๋ากักตัวทูตที่พวกเราส่งไป ซ้ำยังยกทัพมาคอยก่อกวนปล้นชิง ถึงขั้นสังหารผู้บัญชาการทหารแห่งต้าถง ฝ่าบาทพิโรธหนัก ประสงค์ให้ยกทัพปราบปราม จึงส่งผู้บัญชาการมณฑลทหารนำทัพสามสิบหมื่นนายไป คิดว่าเมื่อครู่ผู้บัญชาการมณฑลทหารคงผ่านมาเห็นพวกเราเจอกับโจรเข้า จึงได้ยื่นมือช่วยเหลือขอรับ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงรู้ว่ากองกำลังรักษาเมืองหลวงขึ้นตรงกับจวนบัญชาการ เช่นนั้นคิดว่าชุยจี้หลิงกับบุตรชายของตนคงจะรู้จักกัน ทว่าไปถึงเมืองหลวงแล้วก็ยังต้องซื้อของขวัญล้ำค่าสักชุดหนึ่งไปขอบคุณที่จวนด้วยตนเองจึงจะใช้ได้

ครั้นเห็นหัวหน้าองครักษ์ได้รับบาดเจ็บที่แขน ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็พูดอย่างอ่อนโยน “วันนี้ต้องขอบใจพวกเจ้ามากที่สละชีพช่วยเหลือ รอไปถึงเมืองหลวงแล้วข้าจะบอกเรื่องนี้ต่อท่านป๋อ ให้เขามอบรางวัลแก่พวกเจ้าแน่นอน”

หัวหน้าองครักษ์รีบคุกเข่ากล่าวว่า “ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวหนักไปแล้ว นี่เป็นหน้าที่ของพวกผู้น้อย ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่า นายหญิง และคุณหนูได้รับความตกใจ ถือเป็นความผิดของพวกผู้น้อยขอรับ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงบอกให้หัวหน้าองครักษ์ลุกขึ้น ก่อนจะให้เขาไปตรวจดูอาการบาดเจ็บขององครักษ์คนอื่น

ดีที่ไม่มีใครเป็นอันตรายถึงชีวิต ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงจึงให้พวกเขาทำแผลกันง่ายๆ ก่อน รอไปถึงเมืองข้างหน้าค่อยหาซื้อยาจากโรงหมอ

บนพื้นมีศพโจรจำนวนมากนอนระเกะระกะ แต่ตอนนี้พวกเขาไม่มีเวลาให้เก็บกวาด สถานที่นี้ไม่ควรรั้งอยู่นาน จึงเชิญพวกฮูหยินผู้เฒ่าเจียงขึ้นรถม้าแล้วบอกให้สารถีออกรถ คนทั้งหลายรีบเร่งออกเดินทางไปให้พ้นจากที่นี่