ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 4-บทที่ 6

โจวฮุยควบม้านำอยู่ด้านหน้าชุยจี้หลิง ชุยจี้หลิงมองเขาปราดหนึ่ง ก่อนเอ่ยถามอย่างเย็นชาว่า “ไยต้องไปยุ่งเรื่องไม่เข้าเรื่องด้วย”

ชุยจี้หลิงเองก็สวมชุดเจี้ยนอีเช่นกันเพียงแต่เป็นสีดำ ตรงคอมีคอเสื้อซับในแพรสีขาวโผล่ออกมา แสงอาทิตย์ส่องลอดใบไม้ลงมาบนร่างเขา เห็นว่าเขามีรูปโฉมหล่อเหลา รูปร่างผอม ไหนเลยจะเหมือนทหาร ดูแล้วเป็นบัณฑิตผู้หนึ่งเสียมากกว่า

โจวฮุยติดตามข้างกายชุยจี้หลิงมาเกือบสิบปี รู้จักนิสัยใจคอของเขาดี จึงพูดพร้อมยิ้มกว้าง “เจียงเทียนโย่วมักอ้างถึงเรื่องที่เคยบังธนูให้ฝ่าบาท ทึกทักว่าตนมีความสามารถนำทัพดีกว่าท่าน ตอนแรกที่ได้รับแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ควรต้องได้บรรดาศักดิ์สูงกว่าท่าน ตำแหน่งผู้บัญชาการมณฑลทหารนี้ก็ควรเป็นของเขาเช่นกันมิใช่หรือ ปกติเวลาพบท่านล้วนเชิดหน้าชูคอ ทำท่าทางดูถูกดูแคลน คราวนี้ผู้น้อยจะทำให้เขาติดค้างน้ำใจท่านให้ได้ ดูซิว่าวันหน้าเขายังจะทำท่าเหิมเกริมต่อหน้าท่านอีกหรือไม่”

เจียงเทียนโย่วเป็นทหาร เข้าออกสนามรบมานานหลายปีแล้ว ในขณะที่ชุยจี้หลิงแรกเริ่มเป็นที่ปรึกษา ภายหลังถึงได้เริ่มนำทัพออกรบ ทว่ายุทธวิธีของเขามักเหนือความคาดหมายของผู้อื่น อีกทั้งเป็นคนละเอียดรอบคอบระมัดระวัง ไม่เคยรบแพ้ ดังนั้นต่อมาจึงมีตำแหน่งในกองทัพสูงกว่าเจียงเทียนโย่ว ทำให้อีกฝ่ายค่อยๆ เกิดความไม่พอใจ

“เจียงเทียนโย่วเป็นคนขาดความกล้า ไม่มีความคิดเห็นเป็นของตนเอง คิดเล็กคิดน้อยกับผลได้ผลเสียตรงหน้ามากเกินไป คนเยี่ยงนี้ไม่มีทางจะประสบความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ได้ ไม่มีค่าพอให้ข้าเห็นเขาอยู่ในสายตา ยิ่งไม่ต้องทำให้เขาติดค้างน้ำใจใดๆ ต่อข้าด้วย” ชุยจี้หลิงมีสีหน้าเฉยเมย น้ำเสียงเย็นชา

ชุยจี้หลิงไม่เห็นคนอย่างเจียงเทียนโย่วอยู่ในสายตาจริงๆ รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่มีค่าแม้แต่น้อยนิดที่จะให้เขาระแวงระวังหรือดึงเข้าเป็นพวก

ทว่าการที่ในป่านี้มีพวกโจรหลบซ่อนอยู่ อย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องดีนัก ชุยจี้หลิงขมวดคิ้ว จากนั้นก็สั่งโจวฮุยว่า “พรุ่งนี้เจ้านำกำลังห้าร้อยนายมากวาดล้างพวกโจรในป่าบริเวณนี้ให้สิ้นซาก อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว”

ข้างนอกปะทะกับเผ่าต๋าต๋า คลื่นลมข้างในอย่างไรก็ต้องสงบ ไม่ใช่ปล่อยให้เกิดเหตุผิดพลาดใดมาขัดในเวลาชี้เป็นชี้ตาย

แม้ปกติโจวฮุยจะชอบทำสีหน้าทะเล้น แต่ครั้นพูดถึงเรื่องเป็นการเป็นงานก็ยังขึงขังยิ่ง สองมือประกบเป็นหมัดพลางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ผู้น้อยรับคำสั่ง”

ชุยจี้หลิงพยักหน้า จากนั้นก็รั้งหัวม้าก่อนควบตะบึงนำหน้าไปตามทางแยกด้านข้าง สำรวจสภาพพื้นที่โดยรอบต่อ โจวฮุยกับองครักษ์คนอื่นก็รีบตามไปเช่นกัน

จวนหย่งชางป๋อในเมืองหลวง

เจียงชิงอวี้เร่งฝีเท้าเดินเข้าเรือนอี๋ชุน เลิกม่านอ่อนสีเขียวต้นหอมลายดอกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องโดยไม่คอยให้สาวใช้เป็นคนทำ ก่อนเอ่ยถามเป็นชุด “อี๋เหนียง เมื่อครู่ข้าได้ยินสาวใช้บอกว่าพวกยายแก่นั่นจะมาถึงในไม่กี่วันแล้ว เป็นเรื่องจริงหรือเจ้าคะ”

เมิ่งอี๋เหนียงกำลังป้อนนมวัวให้บุตรชายดื่มอยู่

นมวัวต้มกับเนยและน้ำตาลบรรจุอยู่ในชามหยกเขียว ตักเป่าให้เย็นทีละช้อนแล้วป้อนให้เจียงฉางหนิงที่อายุได้สองขวบดื่ม

เจียงชิงอวี้พุ่งตัวเข้ามากะทันหัน ทั้งยังเอ่ยปากพูดเสียงดัง เมิ่งอี๋เหนียงไม่ทันตั้งตัว มือสั่นจนทำนมหยดหนึ่งกระเซ็นตกบนหลังมือตนเอง