ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 11-บทที่ 12

ในห้องอาบน้ำมีฉากบังตาขนาดใหญ่ทำจากไม้หนานมู่ลายทองสี่บาน ไอร้อนหนาทึบลอยจากล่างขึ้นบน หลังจากลู่เยี่ยนออกไปแล้วเสิ่นเจินก็นั่งลงในถังไม้ แช่น้ำอยู่ตลอดบ่าย

จนกระทั่งน้ำอุ่นเย็นลง จากที่เศร้าสลดอย่างยิ่งจนสงบนิ่งลงได้ ใช้เวลาเพียงช่วงบ่ายนี้เท่านั้น

นางค่อยๆ ลุกขึ้น ก้าวออกจากถังอาบน้ำและสวมเสื้อตัวหนึ่ง

โม่เยวี่ยในตอนนี้บังเอิญอยากถามเสิ่นเจินว่าต้องการเติมน้ำร้อนหรือไม่ แต่พอเข้าประตูมาก็ถูกภาพตรงหน้าทำให้หายใจติดขัด

ในตอนนี้นางจึงเข้าใจว่าเหตุใดซื่อจื่อที่แม้แต่อนุภรรยาก็ยังไม่มี จู่ๆ จึงหลบผู้คนมาเลี้ยงภรรยาลับผู้นี้

ขายาวขาวเนียนของนางคู่นั้นเหยียดตรง ช่วงเอวคอดเว้าลึก ส่งให้ทรวดทรงยิ่งดูระเหิดระหง กระดูกสะบักที่โผล่ให้เห็นรางๆ ราวกับแกะสลักมาอย่างประณีต ทำให้ได้ประจักษ์แก่สายตาว่าอะไรที่เรียกว่างดงามอ่อนช้อย

เสิ่นเจินกลับไปที่เตียงและนั่งกอดเข่า

แสงจันทร์สีเงินยวงลอดผ่านช่องหน้าต่างกระทบบนผิวเท้าของนาง ในที่สุดเสิ่นเจินก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเช้านี้เขาจึงให้หยางจงพูดคำเหล่านั้นต่อหน้านาง

บางครั้งคนเราก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่เพียงชั่วข้ามคืน

บนโลกนี้ไม่มีเรื่องดีอะไรที่ไร้สาเหตุ และไม่มีชายคนใดจะมาค้างแรมห้องหญิงสาวอย่างไร้เหตุผลเช่นกัน

แต่ซื่อจื่อของจวนเจิ้นกั๋วกงสูงศักดิ์ หากเขาต้องการอะไรจะไม่บังคับฝืนใจใคร และจะไม่ลดศักดิ์ศรีตนเองไปเอาใจใคร

นับประสาอะไรที่นางไม่ใช่ภรรยาไม่ใช่อนุภรรยา เป็นเพียงแค่ภรรยาลับเท่านั้น

พอคิดถึงตรงนี้เสิ่นเจินสองมือกำแน่นราวกับเกิดปัญญาขึ้นมาในทันที ย้อนคิดเรื่องทุกอย่างเมื่อวานนี้

แท้จริงแล้วเขาใช่ว่าจะไม่ได้ให้โอกาสนาง

ครั้งแรกเขาถามว่า ‘ตอนเจ้าอยู่จวนโหวก็สวมเสื้อชั้นนอกนอนหรือ’

ครั้งที่สองเขาถามอีกว่า ‘เจ้าจะนั่งแบบนี้ทั้งคืนหรือ’

ทำถึงสองครั้ง

น่าเสียดายที่เมื่อคืนนางไม่เข้าใจอะไรเลย คิดเพียงว่าให้ผ่านพ้นไปวันๆ เขาแค่นเสียงหัวเราะเยาะทีหนึ่งแล้วนอนหลับไป

ทั้งที่เขาไม่อนุญาตให้นางถามเรื่องสกุลเสิ่น แต่กลับจงใจให้หยางจงรายงานสภาพการณ์ในเมืองหลวงระยะนี้ต่อหน้านาง เขาทำแบบนี้ หนึ่งคืออยากให้นางมองสภาพการณ์ของตนเองตอนนี้ให้กระจ่าง สองคืออยากให้นางรู้ว่าเขาไม่ติดค้างอะไรสกุลเสิ่น นางไม่มีสิทธิ์ใดไปขอร้องให้เขาทำอะไรเช่นกัน

แต่สำหรับวันหน้าเขาจะทำอย่างไรนั้น ทั้งหมดขึ้นอยู่กับนาง