ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 11-บทที่ 12

ตอนพลบค่ำ เมื่อลู่เยี่ยนเลิกงานและโค้งตัวเข้ารถม้า หยางจงก็ก้มหน้าถามว่า “ซื่อจื่อ วันนี้จะกลับจวน หรือไปที่คฤหาสน์เฉิงย่วนขอรับ”

ลู่เยี่ยนหลุบตาลง ยกนิ้วชี้แตะปาก “กลับจวน”

บางคนต้องปล่อยให้อยู่ลำพังจะได้รู้สึกตัว เรื่องไม่ยินดีนี้น่าสนใจอะไรเล่า เขาไม่ชอบบังคับฝืนใจคนเช่นกัน

แต่พอเขากลับจวนก็ไม่แปลกใจที่เห็นบุตรสาวสกุลเมิ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าลู่กับเวินซื่อนั่งเดินหมากอยู่ที่ศาลาริมสระอวิ๋นหลันในจวน ส่วนเมิ่งซู่ซียืนรับใช้อยู่ข้างหลังฮูหยินผู้เฒ่าลู่ มองดูไกลๆ แล้วเป็นภาพที่ดูมีความสุขอย่างยิ่ง

ผ่านไปครู่หนึ่งเป็นเมิ่งซู่ซีที่ช้อนตาขึ้นมองเห็นเขาก่อน นางโน้มตัวมากระตุกชายเสื้อของเวินซื่อพลางพูดเสียงเบาว่า “ท่านป้า ซื่อจื่อกลับมาแล้ว”

ระยะที่ผ่านมาลู่เยี่ยนเปลี่ยนท่าทีที่มีต่อเมิ่งซู่ซี ทุกคนล้วนมองเห็น ฮูหยินผู้เฒ่าลู่คิดว่าเรื่องดีของพวกเขาใกล้จะมาถึงจึงรีบกวักมือเรียก “เยี่ยนเกอเอ๋อร์ มานี่สิ”

ลู่เยี่ยนเดินเข้าไปหา พูดทักทายทีละคน

แววตาที่เมิ่งซู่ซีมองเขาแฝงความอ่อนโยนขัดเขินอย่างบอกไม่ถูก

ฮูหยินผู้เฒ่าพูดด้วยรอยยิ้ม “เยี่ยนเกอเอ๋อร์ เมื่อวานเจ้าไปที่ใดมา”

ข้าหลวงค้างแรมนอกบ้านเป็นเรื่องปกติมาก หลังจากเขาโตเป็นผู้ใหญ่ เรื่องเหล่านี้คนในบ้านจะถามน้อยมาก

พอได้ยินคำพูดนี้แล้วลู่เยี่ยนไม่ตอบแต่ย้อนถามว่า “ท่านย่ามีเรื่องอยากพบหลานหรือขอรับ”

ฮูหยินผู้เฒ่าลู่มองเมิ่งซู่ซีแวบหนึ่ง จากนั้นพูดว่า “เมื่อวานซู่ซีวาดภาพใหม่ภาพหนึ่ง รอเอาให้เจ้าดู ผลปรากฏว่าเจ้าไม่ได้กลับมา ย่าเห็นวันนี้นางสติไม่อยู่กับตัวจ้องแต่ประตูใหญ่จวนเจิ้นกั๋วกง”

สิ้นเสียงพูดเมิ่งซู่ซีหน้าแดงในทันทีก่อนจะรีบพูดว่า “ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านอย่าพูดล้อซู่ซีเล่นเลยเจ้าค่ะ ซื่อจื่อมีงานยุ่ง สามารถหาเวลามาชี้แนะข้าได้ ซู่ซีก็ซาบซึ้งมากแล้ว จะกล้ามารบกวนทุกวันได้อย่างไร”

“ได้ๆ เช่นนั้นดูท่าเป็นข้าที่พูดมากแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าลู่พูดด้วยรอยยิ้ม

เมิ่งซู่ซียิ้มเศร้าอยู่ด้านข้าง ท่าทางจนใจเหมือนต่อให้กระโดดลงแม่น้ำหวงเหอก็ยากจะล้างมลทิน

จากนั้นก็มองลู่เยี่ยนอย่างจนหนทางแวบหนึ่ง

แสงอาทิตย์อัสดงตกกระทบบนใบหน้าด้านข้างของลู่เยี่ยน ไม่อาจไม่พูดว่ารูปโฉมของเขาน่าดูที่สุดที่นางเคยเห็นมา แววตาลึกล้ำ จมูกโด่งเป็นสัน ไม่มีจุดใดไม่สง่างาม ต่อให้ท่านแม่นางเคยบอกว่าบุรุษริมฝีปากบางรักใครไม่เป็น ค่อนข้างเย็นชา แต่ในสายตาของนาง เป็นความเย็นชาที่น่าหลงใหล

สองวันก่อนตอนนางเดินหมากกับเขา เห็นเขาสวมชุดขาว สองนิ้วคีบตัวหมากขาววางลงอย่างช้าๆ นางก็คิดว่าหากสามารถเป็นสามีภรรยากับคนแบบนี้ได้ นางก็ยินดีที่จะทุ่มเทไปกับความรู้สึกนี้