ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 11-บทที่ 12

ในตอนที่เมิ่งซู่ซีคิดว่าลู่เยี่ยนจะช่วยพูดคลี่คลายสถานการณ์ให้นาง ลู่เยี่ยนกลับพูดว่า “วันนี้หลานรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย ไม่รบกวนความสนุกของท่านย่ากับอาสะใภ้สามแล้ว”

เวินซื่อพูด “งานในที่ว่าการนี้ไม่สบายเลย เยี่ยนเกอเอ๋อร์เจ้าไปเถอะ”

แววตาของเมิ่งซู่ซีเศร้าสลด มองไปอีกทีก็เห็นเพียงแผ่นหลังของเขาแล้ว

ไม่อาจไม่พูดว่าสตรีเวลาถูกใจชายคนใดร่างกายก็จะก้มต่ำลงอย่างควบคุมไม่ได้ ต่อให้เป็นบุตรสาวสกุลเมิ่งที่เล่าเรียนตำรามาอย่างเต็มเปี่ยม มีชีวิตที่ไม่ธรรมดาก็ตาม ในตอนนี้ยังคงรู้สึกลนลานอยู่ดี กลัวว่าตนเองจะทำอะไรให้เขาไม่พอใจ

นางหันหน้าไปมองฮูหยินผู้เฒ่าลู่แวบหนึ่งแล้วพูดเสียงเบาว่า “ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ ข้าไปหาเขาสักนิดได้หรือไม่”

เดิมทีก็เป็นเด็กในบ้านตนเองทำหน้าตาเย็นชาใส่คนเขาก่อน ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ย่อมต้องแสร้งพูดอย่างโมโหว่า “ไปเถอะ ถ้าเขาพูดอะไรไม่น่าฟังเจ้ากลับมาบอกย่า ย่าจะสั่งสอนเขาแทนเจ้าเอง”

เมิ่งซู่ซียิ้มแล้วพูดว่าจะเป็นไปได้อย่างไร จากนั้นก็เดินตามออกไป

นางรีบเดินไปถึงห้องหนังสือของเขา จากนั้นเคาะประตูเบาๆ “ซื่อจื่ออยู่หรือไม่”

รออยู่ครู่หนึ่งนางก็เคาะประตูอีกครั้ง

ลู่เยี่ยนรู้สึกจนใจ ลุกขึ้นไปเปิดประตู แต่กลับขวางประตูไว้ไม่ให้นางเข้ามาข้างใน “แม่นางเมิ่งมีธุระอะไรหรือ”

เมิ่งซู่ซีพูดเสียงเบา “เมื่อครู่ซู่ซีพูดอะไรทำให้ซื่อจื่อไม่พอใจหรือไม่”

ลู่เยี่ยนเหล่ตามองนาง พูดเสียงเบาว่า “ไม่มี แม่นางเมิ่งอย่าคิดมาก”

จากนั้นเขาก็เหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้และพูดว่า “อีกอย่าง ในห้องหนังสือของข้านี้มีเอกสารทางการอยู่ไม่น้อย ปกติไม่ให้คนนอกเข้ามา วันหน้าขอให้แม่นางเมิ่งอย่ามาที่แห่งนี้อีก ต้องขออภัยด้วย”

เมิ่งซู่ซีกัดริมฝีปากล่างอย่างแรง

ลู่เยี่ยนเลิกคิ้วถามนาง “แม่นางเมิ่งยังมีเรื่องอื่นอีกหรือไม่”

เมิ่งซู่ซีพูดว่า “ไม่มีแล้วเจ้าค่ะ ซื่อจื่อรีบพักผ่อนเถอะ”

ประตูห้องหนังสือค่อยๆ ปิดลง

แต่ในตอนที่เขาหมุนตัว กลิ่นหอมจางๆ กลิ่นหนึ่งลอยมาเข้าจมูก เมิ่งซู่ซีตะลึงไปในทันที

เมื่อครู่มีคนมากและส่วนใหญ่เป็นหญิง นางจึงไม่ได้สังเกตอะไร แต่ตอนนี้มีเพียงพวกเขาสองคน กลิ่นหอมนี้ไม่ใช่ของนาง เช่นนั้นก็เป็นของเขา

เขาจะมีกลิ่นหอมของสตรีได้อย่างไร

ลมยามเย็นแฝงความหนาวยะเยือกเอาไว้ หัวใจของเมิ่งซู่ซีเย็นยิ่งกว่าความเย็นนี้เสียอีก