ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 5-บทที่ 6

บทที่ 5

ราชวงศ์จิ้นชาวเมืองใช้ชีวิตอย่างอิสรเสรี ที่ผ่านมาล้วนชอบการรวมกลุ่มดื่มสุรากัน

ตอนพวกลู่เยี่ยนมาถึงย่านหนานฉวี่ในผิงคังฟางท้องฟ้ายังสว่างอยู่ พอเดินเข้าประตูก็เห็นบัณฑิตหนุ่มมากมายกำลังพูดกันอย่างหลงใหลถึงเงาร่างอรชรหลังม่านบัง

ซุนซวี่เป็นแขกประจำของที่นี่ แม่เล้าเห็นเขามาแล้วก็เบียดออกมาจากกลุ่มคนแล้วเดินเข้ามาทักทายทันที

“นายท่านทั้งหลายมาแล้วหรือ”

เสียงนี้ทำให้หญิงสาวชั้นสองพากันหันมองไปทางประตู

ท่ามกลางแผงโคมแดงมีชายหนุ่มผู้หนึ่งดูโดดเด่นเป็นพิเศษในกลุ่มคนหนาแน่น

เขาสวมเสื้อตัวยาวสีฟ้านวล คลุมด้วยเสื้อคลุมสีดำ ผมครอบด้วยเกี้ยวหยก แขวนพู่ห้อยข้างเอว ทั่วร่างฉายความสูงศักดิ์เอาไว้อย่างเห็นได้ชัด

แขกหายากแบบนี้ทำให้หญิงสาวที่ผ่านโลกมามากเหล่านั้นเกิดความสนใจเช่นกัน

สายตาของแม่เล้าแหลมเพียงใด นางเพียงกวาดตามองก็รู้แล้วว่าแขกท่านนี้ไม่ธรรมดา นางแย้มยิ้มงดงามพลางพูดว่า “ขอถามนายท่านทั้งหลาย วันนี้จะนั่งในโถงหรือจัดที่ส่วนตัวเจ้าคะ”

พูดให้เข้าใจง่ายก็คือถามว่าวันนี้มาชื่นชมเสียงเพลงการร่ายรำหรือมาหาหญิงสาวหลับนอนด้วย

ซุนซวี่ลูบปลายจมูก หากเป็นช่วงปกติส่วนมากเขาจะกอดหญิงงามเข้าสู่ความฝัน แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน อย่างไรเสียใต้เท้าลู่ออกมาดื่มสุรากับพวกเขาเป็นครั้งแรกก็ต้องฟังความต้องการของคนเขาก่อน จึงเอ่ยถามว่า “พี่ลู่อยากนั่งที่ใดหรือ”

ลู่เยี่ยนสีหน้าดังเดิม สายตาจ้องตรงไปที่แม่เล้าแล้วพูดว่า “คณิกาอันดับหนึ่งวันนี้อยู่หรือไม่”

คำพูดนี้ออกมา ดวงตาของผู้ว่าการเจิ้งกับซุนซวี่ก็เบิกโตขึ้นเท่าตัว

พวกเขาสองคนคิดไม่ถึงเลยว่าซื่อจื่อที่สูงศักดิ์ผู้นี้เป็นคนที่รู้จักหาความสำราญ

คณิกาอันดับหนึ่งของหอเวินเซียงมีนามว่าอวิ๋นจือ ไม่เพียงแต่งกลอนได้ดี การร่ายรำยังเรียกได้ว่าเป็นเลิศ ในเมืองลือกันว่าหากได้ดื่มสุราในอ้อมกอดของนาง ไม่มีชายใดที่สามารถควบคุมตนเองได้เลย

พอได้ยินลู่เยี่ยนเลือกอวิ๋นจือ แม่เล้ามีสีหน้ายินดี คิดว่าเขามาเพราะชื่อเสียง จึงรีบพูดกับสาวใช้รุ่นเล็กคนหนึ่ง “ไปเรียกอวิ๋นจือลงมา บอกว่ามีแขกทรงเกียรติ”

ทั้งสามคนเดินเข้าไปในเรือนเล็ก เพิ่งนั่งลง เหล่าสาวใช้ก็ยกอุปกรณ์ดื่มสุราที่ประณีตงดงามรวมทั้งกับแกล้มหลากหลายชนิดมาให้

เสียงบรรเลงพิณผีผาผ่านไปช่วงหนึ่งก็เห็นสาวงามอรชรหลายนางพลิกเปิดม่านไม้ไผ่ เดินนวยนาดเข้ามาช้าๆ

หลังจากพวกนางนั่งลง พวกเขาก็เริ่มการละเล่นวงสุรา

หญิงสาวเหล่านี้แต่ละคนล้วนชำนาญเรื่องการสร้างความรื่นรมย์ยามราตรี ไม่เพียงช่างพูดฉอเลาะ ยังมีอารมณ์ขัน มักจะพูดคำแฝงความหมายล่อแหลม ทำให้ภายในห้องเกิดความครึกครื้นขึ้นมาทันที

ภายในห้องแสงเทียนสีแดงพลิ้วไหว อวิ๋นจือมองดูชายหนุ่มที่มีสีหน้างามสง่าข้างกาย ในใจแอบชื่นชอบ จึงเป็นฝ่ายรุกเพิ่มขึ้นหลายส่วน

นางขยับเข้าใกล้ข้างกายเขา ตั้งใจพ่นลมพูดข้างหูของเขา “ถ้านายท่านไม่ชอบเล่นสิ่งเหล่านี้ เช่นนั้นข้าจะร่ายรำให้ท่านดูดีหรือไม่”

ตามหลักหากได้ยินคำพูดนี้แล้ว ต่อให้เป็นต้นไม้เหล็กแก่ก็ยังออกดอกได้ แต่ใต้เท้าลู่ผู้นี้ติ่งหูไม่แดงแม้แต่น้อย