ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 5-บทที่ 6

เขาเพียงแค่จ้องมองดวงตาของอวิ๋นจือแน่วนิ่ง

ลู่เยี่ยนมีดวงตาดอกท้อคู่หนึ่ง มองดูแล้วเหมือนคนเจ้าชู้หลายใจ แต่พอดูอย่างละเอียดก็จะพบว่าในนั้นล้วนเป็นความเคยชินและความหยิ่งทะนงของเหล่าคนตระกูลสูงศักดิ์

ความไร้หัวใจยากจะปกปิด ความห่างเหินเห็นได้ชัด แต่ด้วยดวงตาคู่นี้เพียงชั่วครู่ก็ทำให้หัวใจของอวิ๋นจือที่หล่อหลอมมานานดวงนี้ถูกดึงวิญญาณไปสามส่วน

อวิ๋นจือยกมือไปเทสุราหนึ่งจอกยื่นให้เขา พูดด้วยแววตาหยาดเยิ้ม “การร่ายรำนี้จบลง ถ้านายท่านพอใจก็ดื่มจอกนี้ให้ ได้หรือไม่เจ้าคะ”

ลู่เยี่ยนรับจอกสุรามา เหลือบมองนางแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดจา

อวิ๋นจือยิ้มสดใสลุกขึ้นยืน ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก นางใช้สายตาจิกมองเขา อยากจะใช้ความสามารถทุกอย่างที่มีร่ายรำต่อหน้าเขา

แต่ทุกครั้งที่นางพยายามหนึ่งส่วน แววตาของลู่เยี่ยนก็จะเคร่งเครียดขึ้นหนึ่งส่วน

เพียงไม่นานความอดทนก็หมดลง

ลู่เยี่ยนลอบบีบจอกสุราในมือ รำคาญใจอย่างมาก เขาคิดไม่ถึงเลยว่ามองดูคณิกาอันดับหนึ่งชื่อดังที่สุดในผิงคังฟางเมืองฉางอันโยกย้ายร่ายรำแล้ว กลับไม่มีความรู้สึกแม้แต่น้อย

ไม่มีความรู้สึกแม้แต่น้อยจริงๆ

ไม่เหมือนกับตอนที่พบหน้าคุณหนูสามสกุลเสิ่นเลย

เขาวางจอกสุราลงบนโต๊ะเสียงดังกึก

อวิ๋นจือเห็นท่าทางของเขา คิดว่าเขาไม่พอใจ ข้อมือที่กำลังร่ายรำชะงักไปทันที นางจ้องมองลู่เยี่ยนอย่างตกใจและพูดว่า “ข้าร่ายรำได้ไม่ดีหรือเจ้าคะ”

ลู่เยี่ยนหันไปมองสองคนที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน รู้สึกไม่ดีหากจะกลับก่อน จึงยกจอกสุราขึ้น ดื่มรวดเดียวจนหมดและพูดกับอวิ๋นจือว่า “ไม่ใช่ เจ้าร่ายรำต่อไป”

ได้ยินดังนั้นอวิ๋นจือก็ใบหน้าแดงก่ำ หัวใจรู้สึกปวดร้าว นางมองออกว่าเขาไม่รู้สึกสนใจตนเองเลยแม้แต่น้อย

นับดูแล้ว วันนี้เรียกได้ว่าตั้งแต่นางเป็นคณิกาอันดับหนึ่งมา นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกเสียหน้าแบบนี้

ร่ายรำจบหนึ่งเพลง อวิ๋นจือก็ไม่กล้าส่งเสียงอะไรอีก แต่กลับเทสุราให้เขาอย่างเงียบๆ

เขายกสุราขึ้นดื่มสองจอกอย่างไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วมนัก

เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วยาม จู่ๆ ข้างนอกมีเสียงลมดังขึ้น พัดจนประตูหน้าต่างกระทบเสียงดัง ฟังแล้วทำให้คนรู้สึกหนาวเย็น

ความมึนเมาจากสุราได้ที่ ผู้ว่าการเจิ้งหน้าแดง แววตาฉ่ำปรือ พูดยานคางว่า “เหตุใดหิมะจึงตกอีกแล้ว”

ซุนซวี่มองออกไปข้างนอกและพูดสำทับว่า “ในเมื่อหิมะตก พวกเราก็ค้างคืนที่นี่เถอะ ไม่เช่นนั้นอีกครู่ถึงเวลาห้ามออกนอกเคหสถานยามวิกาล ทางก็เดินได้ยาก”

ผู้ว่าการเจิ้งพยักหน้าหงึกๆ จากนั้นทั้งสามคนจึงลุกขึ้น