ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 9-บทที่ 10

เสิ่นเจินถูกความเข้มงวดของเขาทำให้ไหล่สั่นเทา ในใจกลอกตาใส่ แต่เสียงพูดตอบกลับเป็นผู้ยอมเชื่อฟังมากผู้หนึ่ง “ใต้เท้าอภัยให้ด้วย ข้าเพิ่งทำเป็นครั้งแรก”

ได้ยินคำพูดนี้เขาก็มองดูผมดำขลับนุ่มสลวยของนางและนิ้วมือที่ไม่เคยแตะต้องงานบ้านมาก่อน หัวคิ้วที่ขมวดอยู่ก็ค่อยๆ คลายออก

ก็จริง หนึ่งเดือนก่อนนางยังเป็นคุณหนูสามจวนโหวที่ถูกเลี้ยงดูอย่างดีนางนั้น

ผ่านไปครู่หนึ่งลู่เยี่ยนก็จับสองมือเล็กของนางโดยไม่ให้สุ้มให้เสียง บีบนิ้วมือนาง แอบใช้แรงราวกับสอนคนจับพู่กัน และค่อยๆ สอนให้นางปลดแถบคาดเอวของเขา

“ทีนี้จำได้หรือยัง” ลู่เยี่ยนปล่อยมือนาง

เสิ่นเจินหน้าแดงก่ำ มือไม่รู้ว่าควรจะวางไว้ที่ใด แต่ก็นึกถึงคำว่า ‘ตอบ’ ที่เย็นชาของเขาขึ้นมาทันใดจึงรีบเอ่ยตอบว่า “จำได้แล้วใต้เท้า”

ใช้ได้ รู้จักจดจำเพิ่มขึ้น ลู่เยี่ยนคิด

เสิ่นเจินตอบแล้ว คนผู้นี้ยังคงขวางอยู่ตรงหน้านาง นางเดาว่านี่คงหมายความว่าให้นางทำต่อไป

ในหัวของนางรีบย้อนคิดว่าปกติชิงซีปรนนิบัตินางอย่างไรบ้าง

พูดไปก็แปลก ถูกคนปรนนิบัติมาหลายปี การกระทำเหล่านี้เดิมทีควรจะคุ้นเคยที่สุด แต่ตอนนี้คิดไปแล้วกลับติดๆ ขัดๆ ต่อไม่ค่อยติดเลย

หากไม่ใช่เพราะท้องฟ้าข้างนอกยังมืดสนิทดังเดิม เสิ่นเจินถึงขั้นคิดว่าตอนนี้นางอายุสิบเจ็ดแล้ว

อยู่กับเขาหนึ่งวันราวหนึ่งปีจริงๆ

เสิ่นเจินช่วยเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหันไปจุดตะเกียง จากนั้นนำเสื้อที่เปลี่ยนแล้ววางไว้บนโต๊ะไม้พะยูงหอมรูปใบบัว

จากนั้นยืนอยู่ด้านข้างไม่ส่งเสียงอะไร

ลู่เยี่ยนนั่งลงบนเตียง อาศัยแสงเทียนที่พลิ้วไหวมองใบหน้าของนาง ดูขาวสะอาด เลือนราง ดวงตาดูบริสุทธิ์แต่แฝงความงดงาม เขามองจนเพลินไปชั่วขณะ

ตอนที่ดึงสติกลับคืนมาก็อดคิดไม่ได้ว่านางคือคนในความฝันที่ทำให้ตนเองถึงตายก็ลืมไม่ลงผู้นั้นหรือ

ในเวลาเดียวกันนี้ เสิ่นเจินขยับก้าวมาข้างกายเขา พูดเสียงเบาว่า “ใต้เท้าจะค้างคืนหรือ”

ลู่เยี่ยนประสานสายตากับนางแล้วส่งเสียงตอบรับว่า “อืม”

ในเมื่อเป็นภรรยาลับของเขา นางย่อมรู้ว่าการอยู่ร่วมห้องกับเขา มีการสัมผัสผิวเนื้อกับเขา เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น แต่คิดก็ส่วนคิด การจะทำนั้น…มันช่างน่ากลัวจริงๆ

นางขยับเข้าไปห่มผ้าให้เขา จากนั้นก็เป่าตะเกียง

ภายในห้องตกอยู่ในความมืดอีกครั้ง

จากนั้นเสียงฝีเท้าเบาและเร็วย้ายไปที่ประตู “เช่นนั้นใต้เท้าก็รีบพักผ่อนเถอะ”

ยังไม่ทันเปิดประตู ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงซึ่งกำลังจับจ้องเงาร่างงดงามนั้นก็เอ่ยเสียงเข้มว่า “จะไปที่ใด”

ลู่เยี่ยนยิ้มเยาะเบาๆ เขาทำอะไรนางหรือนางจึงคิดหนี

คืนนี้…

ข้าต้องการตัวเจ้า เจ้าก็ต้องน้อมรับ

ไม่ต้องการตัวเจ้า ก็ห้ามหนีเช่นกัน