ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 9-บทที่ 10

ค่ำคืนอากาศเย็นเล็กน้อย เงียบสนิทไร้สุ้มเสียง

ตอนลู่เยี่ยนมาถึงคฤหาสน์เฉิงย่วน เสิ่นเจินเข้านอนแล้ว ภายในเรือนหลันเยวี่ยมืดสนิท ไม่ได้จุดไฟแม้แต่ดวงเดียว

ในเรือนนี้นอกจากเสิ่นเจินกับสาวใช้สองคนที่อยู่ที่นี่แต่เดิมแล้วก็ไม่มีผู้อื่นอีก

เสิ่นเจินนอนหลับนิ่งเป็นพิเศษ ร่างบางนั้นตลอดทั้งคืนไม่ขยับแม้แต่น้อย

ลู่เยี่ยนพิงประตู เลิกคิ้วขึ้นสูง มองสำรวจแผ่นหลังของนางอย่างละเอียด แม้จะห่มผ้าห่มก็สามารถมองเห็นเรือนร่างเว้าโค้งนั้นได้ ส่วนที่ต่ำลงคือเอว ที่นูนสูงขึ้นคือสะโพก

ลู่เยี่ยนเข้ามาในห้อง จงใจทำเสียงดังเล็กน้อย เสียงฝีเท้าหนักอึ้ง เสียงขยับม้านั่งกลม

เขาเพิ่งดื่มสุรามา ในตอนนี้รู้สึกปากคอแห้งอย่างไร้สาเหตุ เขาหยิบกาน้ำบนโต๊ะขึ้นมา ค่อยๆ เอียงกา ทำเสียงน้ำไหลลงถ้วยออกมาอีกครั้ง

เสิ่นเจินที่หลับตาอยู่ผ่านไปครู่ใหญ่จึงลืมตาขึ้น มือเล็กกำหมัด ร่างกายแข็งเกร็ง ไม่กล้าหันหน้ากลับไป

ในเวลานี้คนที่สามารถบุกเข้ามาในคฤหาสน์เฉิงย่วนโดยไม่มีใครขวาง นอกจากเขาแล้วไม่มีใครอื่นอีก

ลู่เยี่ยนมองไปทางเสิ่นเจิน พบว่าคนที่อยู่ริมเตียงนั้นลำคอแข็งเกร็งมาก จึงรู้ว่านางตื่นแล้ว

เขายกถ้วยขึ้นจิบน้ำหนึ่งอึก จากนั้นพูดเสียงเย็นชาว่า “เจ้าทำหน้าที่ภรรยาลับแบบนี้หรือ”

คำพูดประโยคเดียวทำลายความเงียบของภายในห้องลงทันที

เสิ่นเจินฟังออกถึงความโกรธของเขารางๆ รู้สึกเหมือนบนเตียงมีตะปูวางเต็มไปหมด จำต้องกัดริมฝีปากล่างและฝืนใจลุกขึ้นมา

นางขยับลงพื้นอย่างเงียบๆ เดินมาข้างกายเขาและเอ่ยพูดเสียงเบาว่า “ใต้เท้า”

ลู่เยี่ยนกวาดตามองนางแวบหนึ่ง เห็นเพียงนางสวมเสื้อผ้ารัดกุม แม้แต่เสื้อชั้นนอกก็ไม่ได้ถอดออก ไม่รู้ว่ากำลังป้องกันระวังใครอยู่

เขาขานรับ “อืม” ทีหนึ่ง จากนั้นลุกขึ้น หันหน้ามาทางนางและกางสองแขนออก

เสิ่นเจินตอนแรกไม่เข้าใจความหมาย หลังจากสี่ตาประสานกันจึงเข้าใจว่าตนเองควรจะทำอะไร แต่มือของนางเต็มไปด้วยเหงื่อ ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มลงมือจากที่ใด ลังเลอยู่นานจึงโอบเอวของเขาและช่วยถอดเสื้อผ้าให้

แต่เสิ่นเจินเป็นบุตรสาวจวนโหวที่ยังไม่ได้ออกเรือน จะรู้วิธีการปลดแถบคาดเอวของบุรุษได้อย่างไรกัน

ลู่เยี่ยนเห็นนิ้วมือเรียวราวต้นหอมขาวของนางขยับไปมาตรงแถบคาดเอวของเขา ปลดไม่ออกเสียที จึงทนไม่ไหวพูดว่า “เหตุใดเรื่องเหล่านี้เจ้าก็ยังทำไม่เป็น”

เสิ่นเจินรู้สึกว่าเหนือหัวเต็มไปด้วยความเย็นชา ความเศร้าก็เอ่อล้นเต็มหัวใจ เรื่องนี้ไม่มีใครเคยสอนนาง นางจะทำเป็นโดยไม่มีคนสอนได้หรือ

“ตอบ” เขาพูดอย่างหัวเสีย

ไม่สนใจคนอื่นเป็นเรื่องที่เขาทำมาโดยตลอด ถึงตาคนอื่นไม่สนใจเขาตั้งแต่เมื่อใดกัน