ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 1-บทที่ 2

เลี่ยวจิ้งชูมีเสียงวิ้งดังขึ้นมาในสมอง มองไปที่ฝูหรงด้วยสัญชาตญาณ ฝูหรงหน้าแดงหูแดงอยู่นานแล้ว กำลังถลึงตากลมโตสองดวงมองจ้องพานหมิ่น ท่าทางกล้าโมโหไม่กล้าพูด เห็นนางมองมาก็พูดขึ้น

“เรื่องการกินการอยู่ของสะใภ้สี่ หมู่ตันเป็นคนจัดการทั้งหมด”

ความหมายนอกคำพูดของฝูหรงคือนางก็ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงไม่มีผ้าพรหมจารี

เลี่ยวจิ้งชูชำเลืองตาไปทางสะใภ้ใหญ่อย่างขอความช่วยเหลือ อีกฝ่ายกลับกำลังก้มหน้าผูกสายรัดเอวที่คลายออกเล็กน้อย เลี่ยวจิ้งชูในใจหนักอึ้ง อยู่ดีๆ สะใภ้ใหญ่พูดเรื่องผ้าพรหมจารีขึ้นมา ที่แท้แล้วมีจุดประสงค์อะไร

“ตัวอัปมงคล ดาวหายนะ!” เห็นเลี่ยวจิ้งชูสีหน้าสงบนิ่ง ไม่มีท่าทีอับอายขายหน้า ต่งซูก็ด่าออกมา “พี่สะใภ้สามพูดถูก พี่สี่ถูกดวงนางข่มตาย”

ความตายของต่งอ้ายเกี่ยวอะไรกับข้า

เขาป่วยจนเหลือวิสัยจะเยียวยาอยู่ก่อนแล้ว นางแต่งเข้ามาเพื่อแก้ดวง แต่งงานได้สามวันก็ต้องเป็นม่าย คนที่ได้รับความเสียหายอย่างแท้จริงน่าจะเป็นนางมากกว่ากระมัง ไม่เห็นอกเห็นใจก็แล้วไปเถิด ยังจะบอกดวงนางข่มสามี บอกนางชะตาแข็ง เป็นดาวหายนะอีกหรือ!

วันนี้หากเอาคำว่า ‘อัปมงคล’ มาโยนไว้ที่ตัวนางจริง เกรงว่าต่อไปคงไม่มีวันพลิกตัวกลับขึ้นมาได้อีกแล้ว!

เลี่ยวจิ้งชูมองต่งซูหญิงสาวที่เอะอะโวยวายจะล้มเลิกการแต่งงานผู้นี้ตาไม่กะพริบ คลื่นยักษ์พัดโหมอยู่ในช่องอก

อากาศรอบตัวพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที ในห้องโถงที่ตั้งศพราวกับมีคลื่นใต้น้ำโหมซัดสาด

“ดูความจำของข้าสิ ตอนสะใภ้สี่แต่งเข้ามา คุณชายสี่ลุกจากเตียงไม่ไหวตั้งนานแล้ว ไม่มีผ้าพรหมจารี ย่อมเพราะไม่ได้เข้าห้องหอ” ท่ามกลางความตึงเครียดที่เพียงแตะก็พร้อมจะปะทุ เฉาเสวี่ยก็ตำหนิตนเองออกมา “ล้วนเป็นเพราะข้าไม่มีตา ปากมากพูดมาก” มองพานหมิ่นกับต่งซูอย่างนอบน้อมจริงใจ “สะใภ้สาม คุณหนูสามโปรดไว้หน้าข้าสักหน่อย พูดน้อยลงสักสองประโยค ได้หรือไม่”

“แต่ละคนก็ล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ว่าสิ่งใดย่อมเปิดอกพูดได้” พานหมิ่นเลิกคิ้วเรียวงามดุจกิ่งหลิว “ไม่มีใครมีหน้าตามากไปกว่ากัน!”

“ใครบอกพี่สี่ลุกจากเตียงไม่ไหว สายตาหลายร้อยคู่มองเห็นอยู่ เขาเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินด้วยร่างกายที่ยังดีอยู่”

“นั่นสิ คุณชายสี่ที่ยังดีๆ อยู่ แต่งงานได้วันที่สองก็กระอักโลหิต หากไม่ใช่ดวงข่มกันจะเป็นอะไรได้!”

เฉาเสวี่ยใบหน้าซีดขาว หมุนตัวกลับไปนั่งคุกเข่าที่เดิม ไม่พูดอะไรอีก

ไม่มีคนไกล่เกลี่ยอีก ทุกคนต่างยินดีจะชมเรื่องสนุก ห้องด้านในที่ค่อนข้างเบียดเสียดพลันคึกคักขึ้นมาราวกับเปิดหม้อโจ๊ก* สีหน้าของฝูหรงได้เปลี่ยนเป็นมะเขือม่วงไปแล้ว

เหนือความคาดหมาย เลี่ยวจิ้งชูไม่ได้เสียหน้าจนพานโกรธอย่างที่คิด ยิ่งไม่ได้โต้ตอบด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อน ราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตน สีหน้านางสงบนิ่ง ตบๆ แขนฝูหรง แสดงท่าทีให้อีกฝ่ายหยิบเงินกระดาษมา

รับเงินกระดาษมาแล้ว เลี่ยวจิ้งชูก็คุกเข่าลงข้างกระถางดินเผาหน้าโลงศพ เผากระดาษอย่างตั้งอกตั้งใจ

ประหนึ่งฝ่ามือที่ฟาดออกไปตีถูกปุยฝ้าย พวกพานหมิ่นต่งซูร้องตะโกนมาครึ่งค่อนวัน ไม่มีคนโต้ตอบก็รู้สึกหมดสนุก ค่อยๆ หยุดปากลง มองเลี่ยวจิ้งชูพลางยิ้มหยัน

เผากระดาษได้พอสมควรแล้ว เลี่ยวจิ้งชูก็โขกศีรษะให้ต่งอ้ายสามทีอย่างนอบน้อม แล้วเอ่ยด้วยท่าทางเศร้าอาดูร