ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 1-บทที่ 2

หญิงสูงวัยที่คอยร้องไห้ตามก็ส่งเสียงโหยไห้ขึ้นมา ยิ่งได้ยินเสียงร้องไห้ เลี่ยวจิ้งชูก็ยิ่งนึกถึงคนในครอบครัวและเพื่อนของตนเมื่อชาติก่อน และนึกถึงความโดดเดี่ยวและความลำบากยากแค้นในชาตินี้ จึงถือโอกาสปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมาเสียเลย

“สะใภ้สี่โปรดระงับความเศร้าโศก” เพียงครู่เดียวหญิงสูงวัยผู้ควบคุมพิธีการก็เริ่มกล่าวปลอบ “ท่านร้องไห้จนเสียสุขภาพ คุณชายสี่ที่อยู่ในยมโลกจะไม่สงบใจ”

เห็นนางยังคงร้องไห้ หญิงสูงวัยผู้นั้นก็ย่นหัวคิ้ว

การร้องไห้ในห้องโถงที่ตั้งศพก็ต้องมีความพอเหมาะพอควร นางเป็นอะไรไปแล้ว

ร้องไห้ไม่ห่วงหน้าตาก็แล้วไปเถิด แต่นี่ถึงกับยังร้องไม่จบไม่สิ้น นางไม่หยุดร้อง คนอื่นก็ไม่กล้าหยุด นางร้องอย่างเรื่อยเปื่อยไร้ขั้นตอนไม่เหนื่อย คนอื่นกลับต้องโก่งคอร้องอยู่ตรงโน้น

เห็นเหล่าหญิงสูงวัยที่คอยร้องไห้ตามหน้าตาแดงด้วยหายใจไม่สะดวก เลี่ยวจิ้งชูกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุด กลับยิ่งร้องยิ่งหนัก หญิงสูงวัยผู้ควบคุมพิธีการร้อนใจจนเหงื่อชุ่มร่าง มองไปที่สะใภ้ทั้งหลายอย่างขอความช่วยเหลือ

“สะใภ้สี่ระงับความเศร้าโศกด้วย คนตายแล้วไม่อาจฟื้นคืน” เห็นสะใภ้ใหญ่ไม่ขยับ เฉาเสวี่ยจึงเข้ามากล่าวปลอบ “ท่านร้องไห้จนเสียสุขภาพไม่เป็นไร เกิดมีเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณชายสี่แล้ว ส่งผลกระทบต่อเด็กในครรภ์คงไม่ดีแน่” มองสะใภ้ใหญ่แวบหนึ่ง “คุณชายน้อยเนี่ยนจงร่างกายไม่แข็งแรง ก็เพราะตอนนั้นสะใภ้ใหญ่ร้องไห้จนเสียสุขภาพ ส่งผลกระทบต่อเด็กในครรภ์”

เฉาเสวี่ยพูดออกมาเพียงประโยคเดียวราวกับปิดประตูน้ำ เลี่ยวจิ้งชูถูกทำให้ตกใจจนน้ำตาไหลกลับคืนไป มองเฉาเสวี่ยอย่างทำอะไรไม่ถูก มือแตะไปที่ท้องน้อยตามสัญชาตญาณ

ไม่กระมัง เพิ่งแต่งงานได้สามวัน

“สะใภ้รองโปรดอย่าถือสา สะใภ้สี่สูญเสียความทรงจำแล้ว” เห็นนางเสียกิริยา ฝูหรงก็ชี้แจง “แม้แต่คนในจวนก็ไม่รู้จักแล้วเจ้าค่ะ”

เฉาเสวี่ยเบิกตาโตด้วยความตื่นตระหนก มองไปที่สะใภ้ใหญ่

“น้องเฉาเสวี่ยอย่าเพิ่งพูดอะไรส่งเดช” สะใภ้ใหญ่บอกนางอย่างไม่พอใจแวบหนึ่ง “น้องอวิ๋นชูเพิ่งแต่งเข้ามาได้สามวัน ผ้าพรหมจารี ไม่ได้ส่งมาที่เรือนหลัก จะมีข่าวมงคลได้อย่างไร”

ผ้าพรหมจารี?

เลี่ยวจิ้งชูงงงัน จากนั้นก็ดีใจ นางเองก็เคยได้ยินมา ในสมัยโบราณสะใภ้ใหม่แต่งเข้ามา คืนเข้าห้องหอต้องมีผ้าพรหมจารีมามอบให้แม่สามีตรวจสอบ เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ของสะใภ้ใหม่ นางไม่มีผ้าพรหมจารีเช่นนี้ จะต้องไม่ได้เข้าห้องหอแน่นอน ตอนแต่งงานต่งอ้ายก็ป่วยจนเกินจะเยียวยาแล้ว

ขณะกำลังครุ่นคิด ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะหยันดังมาจากด้านหลัง

“ได้ยินว่าก่อนสะใภ้สี่จะออกเรือน หน้าประตูจวนหัวหน้าสำนักศึกษาหลวงมีผู้คนเดินขวักไขว่ราวกับตลาด ทุกวันนางจะแต่งบทกวีโคลงกลอน บทประพันธ์ต่างๆ กับเหล่าปัญญาชนผู้มีพรสวรรค์ มาถึงคุณชายสี่ก็ไม่รู้เป็นคนที่เท่าไรแล้ว มีผ้าพรหมจารีก็แปลกเต็มที”

เลี่ยวจิ้งชูหันหน้ามองตามเสียงไป ก็เห็นพานหมิ่นกำลังจีบปากจีบคอพูด พอเห็นนางหันมามอง ก็เบ้ปากอย่างท้าทาย เสียงพูดยิ่งไร้ความเห็นอกเห็นใจ “ถ้ามีครรภ์จริง ยังไม่รู้เป็นบุตรของใครด้วยซ้ำ!”

ไม่มีผ้าพรหมจารี ไม่ใช่ไม่ได้เข้าห้องหอ แต่เป็น…