ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 3-บทที่ 4

เลี่ยวจิ้งชูยกเท้าเตะพิณโบราณ เอาหนังสือโยนออกไป หน้าม่อยคอตก ในที่สุดตอนนี้นางก็เข้าใจอย่างถ่องแท้ ร่างร่างนี้นอกจากความงามและความอ่อนแอแล้ว ความปราดเปรื่องและทักษะที่ไม่มีใครเทียบได้นั้น ไม่ได้ทิ้งไว้ให้นางแม้แต่น้อย

แคว้นหลวนเลื่อมใสศรัทธาในศาสตร์ตัวอักษร ไม่ต้องพูดถึงคุณหนูตระกูลใหญ่ กระทั่งสาวใช้บางคนที่พอจะมีหน้ามีตา หญิงสาวในสำนักนางโลมเปิดปากออกมาก็ยังเป็นโคลงกลอน แต่นางกลับทำอะไรไม่เป็นเลย ให้บังเอิญต้องมาอยู่ที่แคว้นหลวน ยังต้องทูนตำแหน่ง ‘บัณฑิตหญิงผู้ยอดเยี่ยมแห่งยุค’ ไว้บนศีรษะอีก จะให้นางเผชิญหน้ากับการตรวจสอบเปรียบเทียบที่ทยอยกันมาอย่างไม่ขาดสายได้อย่างไร

ที่สำคัญที่สุดก็คือลู่เซวียนเป็นปัญญาชนที่มีชื่อเสียงของแคว้นหลวน นางกลับไม่รู้หนังสือแม้แต่ตัวเดียว เช่นนี้จะให้นางไปผูกบุพเพในกาลก่อนได้อย่างไร จะให้นางทนแบกรับความรู้สึกเช่นนี้ได้อย่างไร

“ในยาต้มหมาหวง ใส่อบเชย เมล็ดซิ่ง ชะเอมลงไปด้วยทั้งสี่อย่าง”

เลี่ยวจิ้งชูหลับตา ท่องออกมาอยู่เป็นนาน สูตรยาต้ม ตำรายา คัมภีร์หวงตี้เน่ยจิงที่เรียนมาเมื่อชาติก่อนยังจำได้ไม่ลืม ยังคงท่องออกมาได้อย่างไหลลื่น

ทว่าทำเรื่องเหล่านี้ได้มีประโยชน์อะไร

ในแคว้นหลวนแพทย์ถูกจัดเป็นอาชีพชั้นต่ำทั้งเก้า ฐานะของแพทย์ต่ำต้อยมาก อีกทั้งสตรีไม่อาจเป็นแพทย์ นึกถึงเรื่องเหล่านี้เลี่ยวจิ้งชูก็ท้อแท้หมดอาลัยตายอยาก

“สะใภ้สี่ นี่ท่านทำอะไรของท่าน” ฝูหรงผลักประตูเข้ามา เห็นข้าวของระเกะระกะก็อดร้องออกมาไม่ได้ “พิณตู๋โยว เป็นผลงานชิ้นเอกของท่านอาจารย์จงหลีใช้ไม้โบราณที่มีค่ายิ่งกว่าทองคำและหยกชั้นเลิศ เกรงว่าในแคว้นหลวนคงหาชิ้นที่สองไม่ได้อีกแล้ว” ฝูหรงอุ้มพิณขึ้นมาพลางบ่นว่า “บ่าวทราบว่าท่านอารมณ์ไม่ดี ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจระบายอารมณ์กับพิณ ไม่พูดถึงเรื่องล้ำค่าหายาก เพียงพูดถึงเรื่องคุณชายลู่ไม่รู้ต้องสิ้นเปลืองกำลังและสติปัญญาไปเท่าไร หมดเปลืองเงินไปจำนวนมากกว่าจะได้มา ท่านก็ไม่ควรทำให้เขาผิดหวังแล้ว”

“คุณชายลู่?” เลี่ยวจิ้งชูชะงักไป “พิณนี่…เขาเป็นคนมอบให้หรือ”

นึกถึงความรู้สึกลึกล้ำในดวงตาคู่นั้น เลี่ยวจิ้งชูก็รู้สึกอุ่นวาบขึ้นในใจ

“คุณชายลู่บอก พิณคันนี้นอกจากท่านแล้ว คนอื่นไม่สามารถใช้ได้” ฝูหรงเช็ดถูพิณตู๋โยวอย่างระมัดระวังแล้วบ่นต่อ “เพราะกลัวคุณชายสี่จะหวาดระแวง ตอนนั้นท่านน้าบอกไม่ให้ท่านเอามาด้วย ท่านก็ร้องไห้โวยวายจะเอามา”

“อย่าวางไว้ตรงนั้นเลย เก็บไปเถิด”

“สะใภ้สี่ นี่…”

นี่เป็นของรักที่สุดของท่าน เหตุใดจึงบอกให้เก็บไปเล่า

ฝูหรงยังจำได้ว่าพอสะใภ้สี่แต่งงานเข้ามาวันที่สอง นางก็ให้คนยกมาวางไว้ในห้องนอนแล้วดีดบรรเลง คุณชายสี่หน้าตาเศร้าหมองเหม่อลอย จากนั้นก็กระอักโลหิต วันที่สามก็จากโลกนี้ไปตลอดกาล ต่างรู้ว่าพิณคันนี้ลู่เซวียนเป็นคนมอบให้ ด้วยเหตุนี้ในจวนจึงเล่าลือกันไปทั่วว่าสะใภ้สี่ไม่บริสุทธิ์ มีความสัมพันธ์กับลู่เซวียนตั้งแต่ก่อนแต่งงาน ทำให้คุณชายสี่โมโหตาย เป็นดาวหายนะ