ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 7-บทที่ 8

เฉียนหมัวมัวพูดมาถึงตรงนี้พลันหยุดชะงัก ปรายตามองหลวนอวิ๋นชูอย่างไม่สบายใจแวบหนึ่ง

หลวนอวิ๋นชูเพียงทำเป็นไม่เห็น รอเฉียนหมัวมัวดึงซวงเอ๋อร์ออกไปแล้ว นางก็ก้มหน้าลงมองไป ก่อนจะอดตื่นตะลึงไม่ได้ เห็นเพียงซิ่วเอ๋อร์หน้าตาบิดเบี้ยว ตะแคงตัวม้วนขดอยู่บนเตียง มุมปากยังมีคราบโลหิตสีดำติดอยู่

ไหนเลยจะใช่โรคร้ายกำเริบ เห็นชัดว่าถูกวางยาพิษ!

นางยื่นมือไปอังที่จมูก ไม่มีลมหายใจนานแล้ว

“สะใภ้สี่รีบหยุดมือ” เห็นนางพลิกเปลือกตาซิ่วเอ๋อร์ดู เฉียนหมัวมัวรีบห้าม “คนที่ตายกะทันหันไม่อาจแตะต้อง จะพลอยโชคร้ายไปด้วย ท่านไปรอที่ห้องโถงก่อนเถิด ประเดี๋ยวหลี่ว์หมัวมัวก็มา” แล้วเอ่ยเสริมขึ้น “สะใภ้ใหญ่เป็นคนส่งมา รับผิดชอบเรื่องบรรจุศพใส่โลงโดยเฉพาะเจ้าค่ะ”

ไม่ใช่กลัวว่าหลวนอวิ๋นชูจะตรวจพบอะไรแม้แต่น้อย คนโบราณเชื่อเรื่องงมงาย เฉียนหมัวมัวเห็นว่าแตะต้องคนตายไม่เป็นมงคล โดยเฉพาะคนที่เพิ่งสิ้นลม

ชาติก่อนตอนอยู่มหาวิทยาลัยแม้แต่ศพก็ผ่ามาแล้ว ยังต้องกลัวสิ่งนี้อีกหรือ

ไม่สนใจคำพูดร่ำไรของเฉียนหมัวมัว หลวนอวิ๋นชูสวมรองเท้าขึ้นไปบนเตียง ยอบตัวลง ตรวจดูอย่างละเอียด…

หญ้าไส้ขาด ซิ่วเอ๋อร์ถูกพิษหญ้าไส้ขาด! หลังตรวจสอบเสร็จหลวนอวิ๋นชูก็สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างใหญ่หลวง

หญ้าไส้ขาด หนึ่งในสี่หญ้าพิษร้ายแรง ดอกสีสันสวยงาม กลับมีพิษร้ายแรงอย่างที่สุด หลังจากกินเข้าไปลำไส้จะเปลี่ยนเป็นสีดำและเหนียวติดต่อกัน สุดท้ายไส้ก็จะขาดและตายในที่สุด จึงได้ชื่อว่า ‘ไส้ขาด’ หลวนอวิ๋นชูหยัดกายขึ้นมา สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง พยายามกดข่มหัวใจที่เต้นตึกๆ เอาไว้ หมุนกายแล้วก้มตัวลงเล็กน้อย ยกมือขึ้นยับยั้งคำพูดพิรี้พิไรของเฉียนหมัวมัว

“นาง…โรคกำเริบแต่เมื่อไร”

ในห้องพลันเงียบกริบลง ทุกคนต่างมองหน้ากันแล้วสั่นศีรษะ สุดท้ายสายตาก็จับนิ่งไปที่ร่างของซวงเอ๋อร์

“ตอนเช้ายังดีๆ อยู่เจ้าค่ะ” ซวงเอ๋อร์สะอื้นไห้ “เห็นนางกลับมา บ่าวจึงขอให้นางช่วยถักเชือกเป็นลวดลาย ไหนเลยจะรู้พอเข้าห้องมานางก็บอกว่าปวดท้อง ลงไปนอนฟุบอยู่บนเตียง ตอนแรกก็ไม่ได้ใส่ใจ เข้าใจว่ากระทบถูกลมเย็น บ่าวจึงรินน้ำร้อนให้ถ้วยหนึ่ง คิดไม่ถึงว่ายิ่งนานยิ่งปวดขึ้นทุกที ตอนหลังนอนฟุบอยู่บนเตียงส่งเสียงร้องครวญครางไม่หยุด บ่าวจึงช่วยนวดให้นาง ไหนเลยจะรู้ ยิ่งนวดก็ยิ่งปวด ถึงกับเริ่มเกลือกกลิ้งไปมาทั่วเตียง” สะอึกสะอื้นอยู่ครู่หนึ่งซวงเอ๋อร์ก็พูดต่อ “คราวนี้บ่าวถึงได้กลัวขึ้นมา ออกไปเรียกเฉียนหมัวมัว”

ยิ่งนวดโลหิตยิ่งไหลเวียนเร็ว หญ้าไส้ขาดยิ่งออกฤทธิ์เร็วขึ้น เห็นซวงเอ๋อร์สะอึกสะอื้นจนพูดไม่เป็นคำ หลวนอวิ๋นชูจึงหันไปมองเฉียนหมัวมัว