ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 7-บทที่ 8

“สะใภ้สี่ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว สี่หลันส่งคนหลายคนออกไปตามหาท่าน”

“ก็แค่ชั่วยามเดียว” ฝีเท้าไม่ได้หยุด หลวนอวิ๋นชูยังคงเดินไปข้างหน้า “เกิดเรื่องอะไรขึ้น ถึงได้มามุงกันอยู่ที่หน้าประตู”

หญิงรับใช้สูงวัยเบี่ยงตัวหลบ ตามติดอยู่ข้างหลังนาง “เรียนสะใภ้สี่ ซิ่วเอ๋อร์ ซิ่วเอ๋อร์เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ!”

ไม่ใช่เรื่องต่งเหรินตกน้ำถูกเปิดโปงก็ดีแล้ว

สีหน้าหลวนอวิ๋นชูผ่อนคลายลง จากนั้นก็ขมวดคิ้ว หันกลับมาถาม “ซิ่วเอ๋อร์เป็นอะไรไปหรือ”

“ซิ่วเอ๋อร์…” หญิงรับใช้สูงวัยผู้นั้นยกชายแขนเสื้อขึ้นเช็ดตา “ซิ่วเอ๋อร์ไม่อยู่แล้วเจ้าค่ะ”

“ไม่อยู่แล้ว!” คนมีชีวิตคนหนึ่งยังจะหายไปที่ใดได้ สี่จวี๋นึกขำ “คนตัวโตออกปานนั้นจะไม่อยู่แล้วได้อย่างไร”

“นั่นสิ คนตัวโตมีชีวิตคนหนึ่ง บอกไม่อยู่ก็ไม่อยู่ได้อย่างไร” ฝูหรงขัดขึ้นมา แล้วก็อ้าปากกว้างด้วยความตื่นตระหนก ความคิดที่น่ากลัวอย่างหนึ่งผุดขึ้นมา “เฉียนหมัวมัวจะบอกว่า…จะบอกว่า…”

“ใช่…” เฉียนหมัวมัวพยักหน้า “ซิ่วเอ๋อร์โรคร้ายกำเริบฉับพลัน สิ้นลมแล้ว”

หลวนอวิ๋นชูหยุดชะงักทันที หันไปทางเฉียนหมัวมัว เพิ่งเข้าใจที่นางบอกว่า ‘ไม่อยู่แล้ว’ ก็คือ ‘ตายแล้ว’

“ก่อนหน้านี้ยังดีๆ อยู่เลย” สี่จวี๋พึมพำขึ้น “เหตุใดจึง…”

“เมื่อครู่ก่อนยังอยู่ด้วยกัน นางก็ยังดีๆ อยู่เลย” ฝูหรงร้องเสียงแหลมขึ้นมา “เพียงแค่ชั่วยามเดียว เฉียนหมัวมัวห้ามพูดจาเหลวไหล!”

“แม่นางฝูหรงสงบสติอารมณ์สักหน่อย เรื่องนี้ข้าจะกล้าพูดจาส่งเดชได้อย่างไร ศพก็อยู่ในห้อง แม่นางเข้าไปดูก็จะรู้” สีหน้าเฉียนหมัวมัวพลันเศร้าสลด “ไม่มีทางช่วยแล้ว”

หลวนอวิ๋นชูหันหน้ากลับ สาวเท้าเดินไป สาวใช้และหญิงรับใช้สูงวัยที่หน้าประตูพากันถอยหลังแยกออกเป็นสองฝั่ง ยืนชิดติดไปด้านข้างแล้วทำความเคารพ สี่หลันได้ยินเสียงก็ออกมารับหน้า ร้องเรียกด้วยนัยน์ตาที่แดงก่ำ

“สะใภ้สี่…”

หลวนอวิ๋นชูโบกมือ “ซิ่วเอ๋อร์อยู่ที่ใด”

“อยู่ในห้องของนาง เพิ่งสิ้นลมเจ้าค่ะ”

สี่หลันพูดพลางพาหลวนอวิ๋นชูอ้อมผ่านสระน้ำภูเขาจำลอง เดินตามระเบียงตรงไปยังลานด้านหลัง พอผ่านประตูก็ได้ยินเสียงร้องไห้เศร้ากำสรดดังมาแต่ไกล สี่หลันก้าวเร็วๆ เข้าไปเปิดประตู หลวนอวิ๋นชูก้าวเท้าเดินเข้าไป

เพ่งสายตามองไป เพียงเห็นซวงเอ๋อร์คุกเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่นั่น สาวใช้หลายคนร้องไห้ไปปลอบไป

เห็นหลวนอวิ๋นชูเข้ามา ทุกคนวุ่นวายกันอยู่พักหนึ่ง พากันเข้ามาทำความเคารพ นางโบกมือ เดินไม่กี่ก้าวก็เข้ามาถึงหน้าเตียงเตา ก้มหน้าลงจะตรวจดู จู่ๆ ซวงเอ๋อร์ก็คลานเข่าเข้ามาสองก้าว กอดขานางแล้วร้องไห้บอก

“สะใภ้สี่กลับมาแล้ว ท่านต้องช่วยจัดการให้พี่ซิ่วเอ๋อร์ด้วยนะเจ้าคะ นางตายอย่างแปลกประหลาดเกินไป”

“ตบปาก!” สี่หลันมีสีหน้าตกอกตกใจ “เรื่องใหญ่ถึงชีวิตคนเช่นนี้ ไม่มีพยานหลักฐานก็กล้าพูดจาส่งเดชหรือ ระวังถ้าเรื่องไปถึงหูนายหญิงใหญ่ เจ้าจะต้องถูกถลกหนัง!” แล้วหันมากล่าวกับหลวนอวิ๋นชู “สะใภ้สี่โปรดอย่าฟังคำพูดเหลวไหลของซวงเอ๋อร์เด็ดขาด นางเสียใจมากเกินไปจนเลอะเลือนแล้ว”

“เด็กดี…” เฉียนหมัวมัวพยายามดึงซวงเอ๋อร์ออกไป “ข้ารู้ปกติเจ้ากับซิ่วเอ๋อร์สนิทกัน แต่ก็ไม่อาจพูดจาส่งเดช เจ้าไม่อยากได้ดี ยินดีจะตามนางไป ก็อย่าทำให้พวกเราต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยเลย ไม่เห็นหรือ คนที่ทะเลสาบลั่วเยี่ยนเหล่านั้นมีคนใดพบจุดจบที่ดีบ้าง”