ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 9-บทที่ 10

พูดมาได้ครึ่งหนึ่ง ฝูหรงดวงตาพลันสว่างวาบ

“จริงสิ สะใภ้สี่ บางทีปัญหาอาจจะอยู่ที่ของในห่อนั้น บ่าวก็คิดอยู่ วันนั้นอยู่ที่สวนสมุนไพร…”

ขณะพูดอยู่นั้นสี่หลันก็เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา ฝูหรงรีบหยุดปาก เก็บหมึกพู่กันบนโต๊ะแล้วรีบเดินออกไป

เห็นฝูหรงมีสีหน้าแปลกพิกล สี่หลันรู้สึกแปลกใจ นางหยุดยืนอยู่ตรงนั้น ชะโงกหน้ามองตามเงาร่างที่หายลับไปของอีกฝ่ายจากนั้นจึงขยับเข้ามาที่หน้าเตียงเตาแล้วยอบตัวคารวะ

“สะใภ้สี่ ฝูหรงนาง…”

“นางไปล้างพู่กัน” หลวนอวิ๋นชูไม่ได้เปิดเปลือกตา เอาจดหมายของลุงใบ้ยัดเข้าไปในแขนเสื้ออย่างไม่เผยร่องรอย “มีเรื่องอะไรหรือ”

“พ่อบ้านเฮ่อมาแล้วเจ้าค่ะ”

“พ่อบ้านเฮ่อ?” หลวนอวิ๋นชูหัวคิ้วกระตุกเล็กน้อย “ไม่ได้บอกว่ามีธุระอะไรหรือ”

“ไม่ได้บอกเจ้าค่ะ บอกเพียงจะพบท่าน”

เรื่องของนางล้วนเป็นเหยาหลันเข้ามาจัดการด้วยตนเอง พ่อบ้านเฮ่อมาทำอะไร

หัวคิ้วหลวนอวิ๋นชูกระตุก ดวงตาของนางเจิดจ้าดุจดวงดาว ลุกพรวดขึ้นมา

“ไป ไปดูซิ!”

เดินผ่านระเบียงวนมา เพียงเห็นบุรุษอ้วนเตี้ยอายุราวสามสิบยืนสำรวมกิริยาอยู่ในห้องโถง ข้างหลังมีเด็กรับใช้อายุสิบกว่าปียืนอยู่คนหนึ่ง

คนผู้นั้นเห็นหลวนอวิ๋นชูออกมาก็เดินเข้ามาทำความเคารพ

“บ่าวต่งเฮ่อคารวะสะใภ้สี่”

“พ่อบ้านเฮ่อเชิญนั่ง” หลวนอวิ๋นชูผงกศีรษะ นั่งลงบนเก้าอี้ “เข้ามา ยกน้ำชามาให้พ่อบ้านเฮ่อ”

เขาเป็นหัวหน้าพ่อบ้าน จะต้องดูแลให้ดี ทั้งนี้วันหน้าในเรือนของตนจะได้ไม่เดี๋ยววันนี้ขาดสิ่งนี้ พรุ่งนี้ขาดสิ่งนั้น ย่อมไม่อาจเพียงแค่เรื่องใหญ่เท่าหัวเข็มก็ไปหานายหญิงใหญ่

ความคิดดียิ่ง เพียงแต่หลวนอวิ๋นชูไม่รู้ ธรรมเนียมปฏิบัติในจวนกั๋วกงแห่งนี้เข้มงวดยิ่ง อยู่ต่อหน้าผู้เป็นนายต่อให้บ่าวจะมีฐานะสูงเพียงใดก็ไม่อาจนั่ง เห็นนางให้พ่อบ้านนั่ง ฝูหรงกับสี่หลันคิดจะยับยั้งก็ไม่ทันแล้ว

สาวใช้รุ่นเล็กยกเก้าอี้มาให้ตั้งนานแล้ว พ่อบ้านเฮ่อไหนเลยจะกล้านั่ง ปากก็พร่ำบอกว่ามิกล้า ยืนอยู่ตรงนั้นสายตาไม่ว่อกแว่ก ทำเอาสาวใช้รุ่นเล็กมองหลวนอวิ๋นชูด้วยความอึดอัดลำบากใจ