ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 11-บทที่ 12

บทที่สิบสอง

 “สะใภ้สี่ ก่อนหน้านี้สะใภ้ใหญ่สั่งกำชับแล้วสั่งกำชับอีก บอกบ่าวไม่ต้องเสียดายเงินทอง ขอเพียงท่านเห็นดีแล้วก็ซื้อให้ท่าน” เห็นหลวนอวิ๋นชูหวั่นไหว พ่อบ้านเฮ่อก็เอ่ยขึ้น “ท่านเลือกครั้งหนึ่งจะต้องพิจารณาให้ถี่ถ้วน จวนเราไม่ขาดแคลนเงิน!”

ในน้ำเสียงถ่อมตนมีมารยาทแฝงไปด้วยพลังอันหนักแน่น ความไม่พอใจในตัวหลี่หวาเอ่อท้นออกมาทางสีหน้าและคำพูด จวนกั๋วกงไม่ขาดแคลนเงินทอง ซื้อสาวใช้ต้องเลือกมาจากครอบครัวที่ไร้จุดด่างพร้อย นางหนูผู้นี้เป็นนักโทษของทางการ เป็นคนแคว้นหลี ถ้าซื้อตัวมาจริง ไยมิใช่ทำให้เสื่อมเสียฐานะของจวนกั๋วกง!

เห็นหลี่หวาที่รู้จักผู้คนมากมายกลัวสินค้าจะตกค้างอยู่ในมือตนรีบชิงลดราคาให้ก่อน ก็รู้แล้วว่าตระกูลใหญ่ในเมืองหลวนเฉิงไม่มีคนพึงใจนางหนูผู้นี้

หลวนอวิ๋นชูอายุยังน้อยเกินไป ทำอะไรไม่รู้จักขอบเขตความเหมาะสม เขาซึ่งได้รับการไหว้วานจากเหยาหลันย่อมต้องเอ่ยเตือน

คงถูกคนโจมตีเช่นนี้มาไม่น้อย ฟังคำพูดของพ่อบ้านเฮ่อแล้ว เฉิงชิงเสวี่ยถึงกับสีหน้าไม่แปรเปลี่ยน เพียงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน สายตาไม่แม้แต่จะชำเลืองไปด้านข้าง

หลี่หวาปิดปากอย่างรู้การควรไม่ควร

นางยังไม่ถึงกับต้องล่วงเกินพ่อบ้านของจวนกั๋วกงเพื่อเด็กสาวคนหนึ่ง คนเหล่านี้ล้วนเป็นเทพแห่งโชคลาภของนาง นางเห็นใจเฉิงชิงเสวี่ยอย่างแท้จริง ทว่าความเห็นใจก็ต้องมีขีดจำกัด

หลวนอวิ๋นชูเพียงขมวดคิ้ว ไม่ได้เอาคำพูดของพ่อบ้านเฮ่อมาใส่ใจ นางเพียงมองเฉิงชิงเสวี่ย ปากก็พึมพำขึ้น

“ไม่รู้จักภาษาหลวน?”

หลวนอวิ๋นชูที่ทุกข์ใจเรื่องไม่รู้หนังสือมาโดยตลอดพลันคิดวิธีแอบเรียนภาษาหลวนโดยไม่มีใครรู้ออกมาได้วิธีหนึ่ง

สี่จวี๋ก็มีความคิดเช่นเดียวกับพ่อบ้าน กลัวหลวนอวิ๋นชูจะหุนหันชั่วขณะ เกิดความเห็นอกเห็นใจขึ้นมาอย่างล้นหลาม รับนักโทษทางการที่มีรอยสักผู้นี้ไว้ ทำให้นายหญิงใหญ่กับต่งกั๋วกงไม่พอใจไม่พูดถึง เกรงว่าจะกลายเป็นจุดอ่อนให้เรือนต่างๆ หัวเราะเยาะ เห็นนางพึมพำกับตนเองจึงฉวยโอกาสนี้ถามขึ้น

“เจ้าแต่งบทกวีโคลงกลอนได้หรือไม่ ทำงานเย็บปักถักร้อยได้หรือไม่”

หลวนอวิ๋นชูเป็นบัณฑิตหญิงผู้ยอดเยี่ยมแห่งยุค ต่อให้คนข้างกายของนางเป็นเพียงคนกวาดพื้นก็ควรทำสิ่งเหล่านี้ได้ เฉิงชิงเสวี่ยบอกว่าฝึกยุทธ์ตั้งแต่เล็ก คงทำสิ่งเหล่านี้ไม่ได้แน่ ถูกเปิดโปงต่อหน้าผู้คนแล้ว หลวนอวิ๋นชูจะได้เลิกล้มความตั้งใจที่มีต่อกระสอบใส่ฟางผู้นี้

สี่จวี๋คิดแทนหลวนอวิ๋นชูด้วยความจริงใจ แต่น่าเสียดาย นางเดาความคิดของหลวนอวิ๋นชูไม่ถูก ย่อมขัดกันไปเสียทุกอย่าง เห็นอีกฝ่ายทำเช่นนี้ ในใจของหลวนอวิ๋นชูรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก แต่สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน เพียงสังเกตท่าทีของเฉิงชิงเสวี่ยเงียบๆ

สี่จวี๋คาดเดาไม่ผิด เฉิงชิงเสวี่ยทำสิ่งเหล่านี้ไม่เป็นจริงๆ เห็นสาวใช้หน้าตาสะสวยท่าทางเฉลียวฉลาดผู้นี้สร้างความลำบากใจให้ตนต่อหน้าผู้คน เฉิงชิงเสวี่ยก็เข้าใจในทันที นอกจากพ่อบ้านแล้วคนผู้นี้ก็ไม่ชอบนาง ร่างพลันแข็งค้าง ส่วนลึกในดวงตามีประกายผิดหวังพาดผ่านจางๆ พริบตาเดียวก็ยืดอกขึ้น ตอบอย่างหมดจดรวดเร็ว

“ตั้งแต่เล็กชิงเสวี่ยก็ติดตามอาจารย์ฝึกฝนวรยุทธ์ แต่งบทกวีโคลงกลอนไม่เป็น เย็บปักถักร้อยยิ่งไม่เป็น!”

อะไรก็ทำไม่เป็น ยังเหิมเกริมเพียงนี้

ฟังเสียงพูดดังกังวานนี้แล้ว สี่จวี๋อึ้งไปชั่วขณะ ขณะจะเอ่ยตำหนิอยู่นั้นก็ได้ยินเด็กสาวท่าทางอ่อนหวานแช่มช้อย หน้าตาสวยงามเอ่ยเสียงสดใสไพเราะขึ้น

“ตั้งแต่เล็กบ่าวก็ชอบเขียนกลอนแต่งบทกวีและงานเย็บปักถักร้อย บ่าวทำได้เจ้าค่ะ!”