ทดลองอ่าน หยกเร้นชะตา บทที่ 3.1-3.2

บทที่ 3.1 พจนาในหยก

เมื่อมาถึงห้องกั้น ฉู่จิ่นเหยาก็ได้เปิดหูเปิดตาแล้ว นี่เป็นผ้าที่ประณีตงดงามที่สุดเท่าที่นางเคยเห็นนับตั้งแต่โตมาจนป่านนี้ ก็ควรจะเป็นเช่นนั้น นี่ไม่ใช่ผ้าธรรมดา แต่เป็นผ้าแพร

เหล่าคุณหนูต่างร้องดีใจรีบวิ่งเข้าไปดู แม้แต่ฉู่จิ่นเสียนที่เรียบร้อยสง่างามและเป็นกุลสตรีที่สุดยังเผยรอยยิ้มออกมา เดินเร็วขึ้นหลายก้าว เหล่าคุณหนูสกุลฉู่หยิบผ้าแพรอวิ๋นจิ่นขึ้นมาก่อนถกกันอย่างคึกคักว่าสีและลวดลายของพับใดดีกว่ากัน ฉู่จิ่นเหยาเองก็ไปล้อมวงดูด้วย นางเบิกตาโตด้วยความตกตะลึง แตะผ้าด้วยความระมัดระวังยิ่งประหนึ่งว่าสัมผัสของล้ำค่าที่หาได้ยากบนโลกก็มิปาน

สัมผัสบนฝ่ามือทำให้ฉู่จิ่นเหยาอัศจรรย์ใจเหลือประมาณ ผ้าแพรอวิ๋นจิ่นเป็นสิ่งทอที่ทางเมืองอิ้งเทียนส่งมาเป็นเครื่องราชบรรณาการ งามตระการตาปานเมฆสะท้อนแสงอาทิตย์ ด้วยเหตุนี้จึงได้ชื่อว่าอวิ๋นจิ่น ผ้าแพรอวิ๋นจิ่นมีค่าสูงลิบ ต้องใช้ช่างทอที่ชำนาญที่สุดสองคนทำงานร่วมกัน หนึ่งวันทอได้เพียงประมาณหนึ่งชุ่น ดังนั้นจึงมีอีกชื่อว่าชุ่นแพรชุ่นทอง ทว่าผ้าแพรที่มีน้อยและงามวิจิตรเหล่านี้ล้วนต้องถวายผู้สูงศักดิ์ในวังทั้งหมด ผู้ที่มีเส้นสายกับทางสำนักกิจการสิ่งทอถึงจะสามารถซื้อหาได้เล็กๆ น้อยๆ มิหนำซ้ำล้วนเป็นจำนวนที่น้อยมาก ไม่อาจขายจำนวนมากได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ราคาผ้าแพรอวิ๋นจิ่นในหมู่ราษฎรแค่คิดดูก็รู้แล้ว

แม้แต่เหล่าคุณหนูที่เกิดและเติบโตมาในจวนโหวยังรู้สึกว่าหายาก นับประสาอะไรกับฉู่จิ่นเหยา นางอดไม่ได้ที่จะลูบคลำอีกครั้ง คิดไม่ถึงว่าคราวนี้กลับทำเสียเรื่อง นิ้วนางยังมีรอยด้านจากการทำไร่ทำนาในอดีต เมื่อแตะลงบนผ้าแพรที่บอบบางล้ำค่าเหล่านี้ก็ถึงกับเกี่ยวเอาเส้นไหมเส้นหนึ่งออกมา

ฉู่จิ่นเหยารีบหดมือ ท่าทางของนางรบกวนคนอื่นๆ ไม่น้อย ฉู่จิ่นเจียว คุณหนูเจ็ดของบ้านรองมองเห็นเข้าก็โวยวายทันควัน

“ไยท่านเกี่ยวไหมของผ้าแพรอวิ๋นจิ่นออกมาเสียแล้ว”

ฉู่จิ่นเหยากุมมือของตนเองไว้แน่น พอคนอื่นมองมาก็เผยสายตาแปลกๆ ออกมาเช่นกัน นิ้วมือเนียนนุ่มของฉู่จิ่นเมี่ยวลูบไล้ไปบนผ้าแพร มุมปากยกขึ้นน้อยๆ เป็นรอยยิ้ม

สมกับที่มาจากบ้านนอกจริงๆ ช่างน่าขายหน้ายิ่งนัก

ฉู่จิ่นเสียนขมวดคิ้วแล้วเอ่ยตักเตือนว่า “พอได้แล้ว แค่ผ้าแพรพับเดียว ถึงอย่างไรทุกคนก็ต้องเลือกกันคนละพับ พับนี้เป็นของน้องหญิงห้า ของของนางจะทำอย่างไรก็แล้วแต่นาง”

คุณหนูเจ็ดเบ้ปาก “พับนั้นเป็นพื้นขาวทอลายบุปผากลมสีม่วง ข้าก็ชอบเช่นกัน แล้วเหตุใดต้องให้นาง”

ฉู่จิ่นเสียนทำหน้าเคร่งขรึม แสดงท่าทีของพี่สาวคนโตสายตรงออกมา ถลึงตามองไปยังคุณหนูเจ็ด คราวนี้คุณหนูเจ็ดจึงได้หุบปากลงด้วยท่าทางขุ่นเคือง

เหตุการณ์เล็กๆ นี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหล่าคุณหนูตั้งใจเลือกผ้ากันอย่างชื่นมื่นอีกครั้ง แม้จะมองพวกนางจากภายนอกไม่ออก แต่ฉู่จิ่นเหยารู้ว่าในใจพวกนางกำลังหัวเราะเยาะตนอยู่

พอเลือกผ้ากันเรียบร้อย เหล่าคุณหนูยังต้องอยู่ทำงานเย็บปักถักร้อยด้วยกัน ในสายตาคุณหนูที่ยังไม่ออกเรือนคอยจับจ้องอยู่ไม่กี่เรื่อง หนึ่งในนั้นคือเรื่องเสื้อผ้าของตนเอง และเนื่องจากลวดลายงามๆ มีอยู่ไม่กี่ลาย เหล่าพี่น้องจึงมิวายเริ่มทะเลาะกัน ฉู่จิ่นเหยารู้สึกอึดอัดมาโดยตลอด ประจวบเหมาะกับในห้องวุ่นวาย นางจึงเดินไปตรงหน้าฉู่จิ่นเสียนก่อนเอ่ยกระซิบ

“พี่หญิงใหญ่ ข้าออกไปก่อนนะเจ้าคะ”

ฉู่จิ่นเสียนมองฉู่จิ่นเหยา อยากพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจ “ไปเถิด”

ฉู่จิ่นเหยาเดินกลับเรือนตนเองโดยไม่หยุดพักและไม่พูดไม่จาตลอดทาง ติงเซียงถือพับผ้าแพรไว้ เจ้านายไม่พูดนางก็ไม่พูด ส่วนซานฉาเดินตามหลังฉู่จิ่นเหยา ฉู่จิ่นเหยาเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนซานฉาเริ่มหอบ

ในใจซานฉาคิดว่าสมแล้วที่เติบโตมาในชนบท สุดท้ายก็ไม่เหมือนกับคุณหนูตัวจริง เหล่าคุณหนูเดินสองก้าวก็หอบแล้ว ไฉนเลยจะเหมือนกับนางเล่า จากเรือนหรงหนิงถึงเรือนเจาอวิ๋น* สาวใช้อย่างนางยังมีอาการหอบ ทว่าฉู่จิ่นเหยากลับไม่เป็นอะไรสักนิด