ทดลองอ่าน หยกเร้นชะตา บทที่ 86.1-86.2

บทที่ 86.1 จัดหาอนุ

“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ” ฉู่จิ่นเหยาตอบรับอย่างคล่องแคล่วด้วยท่าทางว่านอนสอนง่าย แต่เพียงพูดว่าเข้าใจ กลับไม่บอกว่าตนเองเข้าใจว่าอย่างไร

เสี่ยวฉีฮองเฮาหมดปัญญา ทำได้เพียงพูดให้ชัดเจนขึ้น “ในเมื่อชายารัชทายาทเป็นกุลสตรีผู้เพียบพร้อมใจกว้าง เช่นนั้นการถวายงานในตำหนักบูรพาจะจัดการอย่างไร รัชทายาทเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ การมีทายาทในเร็ววันเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ชายารัชทายาทคงจะเข้าใจกระมัง”

พูดจบเสี่ยวฉีฮองเฮาก็มองฉู่จิ่นเหยาประหนึ่งกำลังชมละคร วาจาของเหล่าปราชญ์มักสอนให้สตรีเพียบพร้อมใจกว้าง ข้อห้ามสตรีคัมภีร์สอนหญิงใครๆ ก็ท่องได้ แต่มีดไม่บาดตนเองย่อมไม่เจ็บ พร่ำพูดหลักการมากเพียงไร เมื่อถึงเวลาให้ภรรยาเอกรับอนุให้สามีเข้าจริงๆ ผู้ใดจะยินยอมเล่า

มิหนำซ้ำสามีของฉู่จิ่นเหยายังมิใช่คนธรรมดา นั่นเป็นถึงรัชทายาทผู้อยู่เหนือคนนับหมื่น รัชทายาทค้างคืนในห้องตนเองติดต่อกันหนึ่งเดือน ร่วมเรียงเคียงหมอนกัน ไม่ว่าแม่นางน้อยคนใดล้วนถูกความหลงละเลิงและความโลภทำให้สมองเลอะเลือนได้ทั้งสิ้น เสี่ยวฉีฮองเฮาไม่เชื่อว่าเจ้าสาวคนใหม่อย่างฉู่จิ่นเหยาซึ่งไม่เคยได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างสตรีสูงศักดิ์และไม่เคยได้รับการชี้แนะเรื่องหลักการระหว่างสามีภรรยาจากมารดาจะหักใจแบ่งปันรัชทายาทได้จริงๆ

ครั้นฮองเฮาออกปาก เสียงสนทนาในตำหนักก็เบาลงทันที วันนี้เป็นวันที่แปด ในวังต้องจุดโคมไฟสำหรับเทศกาลซั่งหยวนแล้ว เจดีย์โคมก็จะถูกจุดในวันนี้ เหล่าสนมชายาตำหนักในล้วนมารอชมโคมกันในตำหนักคุนหนิง คิดไม่ถึงว่าโคมยังไม่ทันได้ชม แต่กลับได้ดูละครฉากสนุกเข้าแล้ว

สตรีสองนางที่สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้าเริ่มงัดข้อกันแล้ว ยังจะมีละครฉากใดน่าดูไปกว่าฉากของฮองเฮากับชายารัชทายาทอีกเล่า

จ้าวหลันฮุยก็อยู่ในตำหนักคุนหนิง นางล่วงรู้ชะตากรรมในภายภาคหน้าของตนเองแล้ว วันนี้จึงถูกองค์หญิงใหญ่หรงอันส่งเข้ามากระชับความสัมพันธ์กับบ้านสามี จุดสำคัญที่จ้าวหลันฮุยให้ความสนใจย่อมเป็นฮองเฮาและเหล่าองค์หญิง นางกับเหล่าองค์หญิงนั่งกันอยู่ในห้องอุ่น ได้ยินบทสนทนาของฮองเฮากับฉู่จิ่นเหยาที่ด้านนอก จ้าวหลันฮุยก็เงียบลงเช่นกัน

วันข้างหน้านางจะกลายเป็นอีกคนในตำแหน่งนั้น ฮองเฮาจะกลายเป็นมารดาสามีสายตรงของนาง ชายารัชทายาทจะกลายเป็นพี่สะใภ้ของนาง บัดนี้จ้าวหลันฮุยได้ยินฮองเฮาโน้มน้าวให้ฉู่จิ่นเหยารับอนุ นางก็รู้สึกเข้าใจหัวอกอยู่บ้าง อีกทั้งรู้สึกว่าหากเป็นตนเองอยู่ในตำแหน่งนั้นจะต้องทำได้ดีกว่าฉู่จิ่นเหยาแน่นอน

ใจคนมักมีความโลภไม่สิ้นสุด จ้าวหลันฮุยหรี่ตา มองเห็นองค์หญิงรองที่ยโสโอหังกลอกตาอย่างดูถูกดูแคลน นางยิ้มบางๆ ในใจคิดว่าตนเองมีความได้เปรียบด้านฐานะ เห็นได้ชัดว่าองค์หญิงรองสนิทสนมกับตนเองมากกว่า จ้าวหลันฮุยมั่นใจว่าตนเองที่เป็นชายาองค์ชายรองจะเก่งกาจและได้ใจผู้อื่นยิ่งกว่าชายารัชทายาท

ที่ห้องด้านนอก เสี่ยวฉีฮองเฮาก็กำลังจ้องฉู่จิ่นเหยาอย่างบีบคั้น ในการคาดคะเนของนาง ไม่ว่าฉู่จิ่นเหยาจะอดทนอดกลั้นได้ดีเพียงไร ได้ยินคำพูดเช่นนี้ไปต้องเผยสีหน้าไม่ยินยอมพร้อมใจออกมาแน่ จากนั้นนางก็จะใช้ข้อห้ามสตรีเป็นอาวุธ ตรึงฉู่จิ่นเหยาเอาไว้ หากฉู่จิ่นเหยาไม่แสดงความไม่เต็มใจออกมา…แสดงว่าภรรยาลูกเลี้ยงของนางผู้นี้ก็นับว่าร้ายกาจ ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้คงลำบากกับการตบตานางแล้ว

ฉู่จิ่นเหยาผงกศีรษะแย้มยิ้มให้เสี่ยวฉีฮองเฮาท่ามกลางความเงียบในตำหนัก ตำหนักในล้วนมีแต่คนงาม ทว่าความงามของนางกลับเด่นชัดยิ่ง เป็นความงามราวมวลบุปผาบานสะพรั่ง สีสันแพรวพราว เปรียบดั่งดอกฉุยซือไห่ถังในฤดูวสันต์ ดอกเสาเย่า* หลังพิรุณ สงบนิ่งแต่ฉูดฉาด หากมิใช่บ้านผู้สูงศักดิ์มั่งคั่งย่อมไม่อาจทะนุถนอมเลี้ยงดูไว้ได้

ในยามปกติคนมากยังไม่รู้สึก แต่ขณะนี้สตรีเต็มห้องกำลังมองฉู่จิ่นเหยาเงียบๆ ยิ่งรู้สึกได้ถึงรูปโฉมอันพริ้งเพริศของนาง เมื่อครู่ขณะที่ฉู่จิ่นเหยาผงกศีรษะแย้มยิ้ม คนหลายคนรวมถึงฮองเฮาต่างรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอยู่บ้าง บนโลกนี้มีสตรีที่งดงามปานบุปผาอยู่จริงๆ สตรีทั่วไปเห็นแล้วยังรู้สึกว่านี่เป็นสมบัติล้ำค่าของโลกมนุษย์ นับประสาอะไรกับบุรุษ

ยังไม่ทันที่คนทั้งหลายจะได้สติกลับมา ฉู่จิ่นเหยาก็ตอบรับเสียงใสว่า “เพคะ”

ผู้อื่นล้วนตกตะลึงกับคำตอบนี้ นางพูดว่าอะไร คนเหล่านี้ยังไม่ทันมีอาการตอบสนอง ฉู่จิ่นเหยาก็ทำท่าโบกมือไปที่ด้านหลังเป็นการบอกให้เอ่อร์เสวี่ยและเอ่อร์ฮวาก้าวมาโขกศีรษะถวายบังคมเสี่ยวฉีฮองเฮา

“หลายวันมานี้หม่อมฉันให้พวกนางติดตามข้างกายมาโดยตลอด วันนี้นับว่าหาโอกาสให้พวกนางมาโขกศีรษะถวายบังคมฮองเฮาได้เสียที”

เสี่ยวฉีฮองเฮาถูกท่าทีนี้ของฉู่จิ่นเหยาทำเอารับมือไม่ทัน นางขมวดคิ้วอย่างงงงัน “เจ้าทำอะไร”

“ฮองเฮาทรงลืมไปแล้วหรือเพคะ นี่คือนางกำนัลที่พระองค์พระราชทานแก่หม่อมฉัน ล้วนงดงามไม่แพ้กันทั้งสิ้น” ฉู่จิ่นเหยาพูดยิ้มๆ “หม่อมฉันจดจำพระดำรัสของฮองเฮาอยู่ทุกเมื่อ มีฮองเฮาทรงจัดการ หม่อมฉันก็มิสิ้นเปลืองแรงในการหาคนแล้ว ฮองเฮาทรงคิดเพื่อตำหนักบูรพาเช่นนี้ ช่างมีพระทัยละเอียดอ่อนดุจเส้นเกศา ละเอียดรอบคอบโดยแท้”

เดิมทีเสี่ยวฉีฮองเฮาคิดจะพูดเรื่องที่ว่าชายาเอกมิอาจอิจฉาริษยาหึงหวง ครั้นถูกฉู่จิ่นเหยาขัดจังหวะเช่นนี้ นางก็ไม่สะดวกจะพูดแล้ว ที่สุดแล้วเสี่ยวฉีฮองเฮาก็มิใช่มารดาสามีแท้ๆ นางยัดเยียดนางกำนัลเข้าตำหนักบูรพาถึงสี่คนแล้ว บัดนี้ฉู่จิ่นเหยายังพาคนมาอวดอีก หากเสี่ยวฉีฮองเฮาก้าวก่ายต่อไปจะดูเหมือนจงใจสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในห้องหอของลูกเลี้ยง ชื่อเสียงคงได้ฉาวโฉ่เป็นแน่