ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทนำ-บทที่ 2

เด็กสาวเยื้องย่างอย่างแช่มช้อย เผยกิริยางามสง่าออกมาโดยไม่ตั้งใจเป็นเหตุให้เขาขมวดคิ้วอย่างสุดระงับ

สินค้ารอบนี้เป็นของดีที่สุดที่เขาได้มาไว้ในมือตลอดหลายปีนี้ กระนั้นก็ดีเกินไปอยู่สักหน่อย ลำพังแค่ท่าเดินตามสบายเช่นนี้ยังสะดุดตาถึงเพียงนี้แล้ว

ไฉนเมื่อสองวันก่อนถึงไม่รู้สึกนะ

เขาถอนใจเฮือกหนึ่ง ลอบตกลงปลงใจว่าประเดี๋ยวหลังเข้าเมืองแล้วเปลี่ยนเป็นนั่งรถม้าจะดีกว่า

หนึ่งชั่วยาม^* ให้หลัง

เฉียวเจานั่งอยู่บนหลังลา แหงนคอมองตัวอักษรคำว่า ‘เป่าหลิง’ บนประตูเมืองอย่างเหม่อลอยอยู่บ้าง

นางเคยมาเมืองเป่าหลิงแล้ว

ท่านปู่เฉียวจัวเป็นผู้รักอิสระไม่ชอบอยู่ใต้กฎเกณฑ์ ท่านเหนื่อยหน่ายกับการเป็นขุนนางมานานแล้ว หลังลาออกจากราชการก็พาท่านย่ากับนางออกท่องไปทั่วหล้าตามใจปรารถนา ต่อมาสุขภาพอ่อนแอลงถึงกลับมาเก็บตัวอยู่ที่เมืองจยาเฟิงอย่างสันโดษ

นางเคยเดินทางมาที่เมืองเป่าหลิงสองครั้งเพราะอาการป่วยของท่านปู่

เมืองยังคงเป็นเมืองเดิม ทว่านางกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ชั่วขณะนี้นางผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อยในที่สุดหลังระวังเนื้อระวังตัวมาหลายวัน รอยยิ้มเยาะตนเองก็ผุดขึ้นตรงมุมปากวูบหนึ่ง

โจรค้าทาสพาเฉียวเจาเข้าเมืองแล้วเสาะหาที่ขายเจ้าลาขนรุงรังตัวนั้น ขณะเดินไปตามถนนที่พลุกพล่านวุ่นวาย เขาหวั่นใจว่าแม่นางน้อยที่เพิ่งสงบเสงี่ยมได้สองวันจะก่อความวุ่นวายขึ้นอีก จึงพูดกล่อมเสียงเบา “เจ้าเป็นเด็กดีว่าง่ายๆ แล้วข้าจะพาไปกินอาหารในหอสุราดีๆ อีกสักครู่ค่อยเช่ารถม้าสักคัน เจ้าจะได้ไม่ต้องตากลมตากแดด”

“ยังจะไปที่ใดอีกหรือ” เฉียวเจาซึ่งเงียบขรึมไม่ค่อยพูดจามาโดยตลอดจู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้น

เด็กสาวสบตากับเขา นัยน์ตาทั้งคู่สุกใสแวววาวละม้ายผิวน้ำแต้มริ้วคลื่นอ่อนพลิ้วที่สุดยามสายลมแผ่วเบาโชยผ่านในวสันตฤดู

เขากล่าวตอบราวกับมีผีสางเทวดาดลใจ “หยางโจว”

ครั้นโจรค้าทาสดึงสติคืนมาได้ก็นึกขัดเคืองอยู่บ้าง แต่เขาปลอบใจตนเองทันทีว่า แม่นางน้อยรู้แล้วจะเป็นอะไรไป ผ่านเมืองเป่าหลิงนี้ไปเพียงไม่นานก็ถึงเมืองหยางโจวแล้ว

เฉียวเจาใจหล่นดังตุบ ทว่าสีหน้ายังไม่แปรเปลี่ยน นางลอบอุทานว่า หยางโจวหรือนี่ ไม่ได้การแล้ว

จากที่นี่เดินทางไปหยางโจวต้องใช้อีกเส้นทางหนึ่ง ซึ่งจะทำให้ห่างจากอำเภอจยาเฟิงบ้านเกิดของนางไกลออกไปทุกทีๆ รอเมื่อถึงแปลกที่แปลกถิ่น ต่อให้หลบหนีได้ ก็หวั่นเกรงว่าเด็กสาวที่วัยสิบสองสิบสามออกจากรังหมาป่าไม่ทันไรก็หลุดเข้าถ้ำเสืออีกนะสิ

เฉียวเจายังคิดไม่ออกว่าจะแสดงตัวกับญาติพี่น้องในสภาพนี้เช่นไรดี แต่อย่างน้อยนางรู้ว่าพวกท่านพ่อล้วนเป็นวิญญูชนผู้เที่ยงธรรม ย่อมต้องไม่ประสงค์ร้ายต่อเด็กสาวที่ประสบเคราะห์ภัยอยู่แน่

ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะกลับเรือน เช่นนั้นต้องหนีตอนอยู่เมืองเป่าหลิงให้ได้