ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทนำ-บทที่ 2

หอสุรานี้ไม่ใหญ่โต เถ้าแก่เนี้ยที่ออกมาดูให้รู้เรื่องได้ฟังคำกล่าวนี้ก็ดึงไม้นวดแป้งที่เหน็บไว้กับเอวออกมาแล้ววิ่งปรี่เข้าใส่

เฉียวเจาอายุยังน้อย เถ้าแก่เนี้ยย่อมไม่ถือสาหาความด้วย นางเงื้อไม้นวดแป้งเล็งตรงไปที่โจรค้าทาส

เขาเห็นท่าไม่ดี จึงฉุดเฉียวเจาที่พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดออกวิ่งหนีไป

ทั้งคู่วิ่งไปจนถึงหน้าหอสุราโดยไม่หยุดพักหายใจ เขาโกรธจนพูดไม่ออก ได้แต่ชี้หน้าเฉียวเจา

นางตีหน้าซื่อเอ่ย “ข้าหิวแล้วเจ้าค่ะ”

โจรค้าทาสพ่นลมหายใจเฮือกหนึ่ง

ช่างเถิดๆ แม้สุราอาหารในหอจุ้ยเซียนจะราคาแพง แต่หากขายแม่นางน้อยผู้นี้แล้วก็ถอนทุนคืนได้หมด งานใกล้สำเร็จรอมร่อ อย่าให้เกิดปัญหาอื่นแทรกขึ้นเป็นการดี

“เข้าไปเถอะ” เขามองนางตาขวาง

ทั้งสองแต่งกายธรรมดาๆ เสี่ยวเอ้อร์ของร้านจึงมิได้พาขึ้นไปชั้นบน แต่ให้นั่งลงที่โต๊ะว่างในโถงกลาง

“จะกินอะไรดีขอรับ”

โจรค้าทาสยังไม่ปริปาก เสียงอ่อนหวานก็ดังขึ้น “เป็ดยัดไส้เจ้าค่ะ”

เสี่ยวเอ้อร์นิ่งงันชั่วครู่แล้วอดมองไปทางโจรค้าทาสไม่ได้

“ข้าจะกินเป็ดยัดไส้เจ้าค่ะ” เฉียวเจามองไปทางเขาเหมือนกัน สายตาของนางฉายแววดึงดัน

เขาชักมึนเวียนศีรษะ เอ่ยถามเสี่ยวเอ้อร์ “มีอาหารจานนี้หรือไม่”

“มีน่ะมีขอรับ แต่ว่าต้องรอเป็นเวลานานสักหน่อย”

เขาชิงโบกมือพลางบอกก่อนเฉียวเจาจะอ้าปากพูด “เอาจานนี้ แล้วก็ของว่างอะไรก็ได้สักสองอย่างกับสุรา”

ไม่นานนักสุราอาหารที่โจรค้าทาสสั่งก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะ เขาหยิบตะเกียบขึ้นแล้วเริ่มกิน ฝ่ายเฉียวเจากลับนั่งหลังตรงรอไปเรื่อยๆ

ราวสองเค่อ^* ต่อมา บนโต๊ะเหลือแค่จานกับถ้วยวางระเกะระกะ เป็ดยัดไส้ถึงยกเข้ามาในที่สุด

“เจ้าลูกบังเกิดเกล้า กินเสียสิ!” เขาเบาเสียงลงพูดอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เฉียวเจาดึงผ้าเช็ดหน้าจากแขนเสื้อแล้วขอน้ำสะอาดถ้วยหนึ่งจากเสี่ยวเอ้อร์ จากนั้นจึงเอาผ้าชุบน้ำเช็ดมือ

โจรค้าทาสอดพูดบ่นไม่ได้ “จะมัวพิถีพิถันอะไรนักหนา ก่อนหน้านี้นอนกลางดินกินกลางทรายก็ไม่เห็นเป็นไรเลยมิใช่รึ”

เฉียวเจาช้อนตาขึ้นพร้อมคลี่ยิ้มพริ้มพราย “ถ้าสะดวก ก็ต้องให้ตนเองสบายขึ้นแน่นอนเจ้าค่ะ”

รอยยิ้มที่เบ่งบานสดใสกะทันหันนี้ทำให้โจรค้าทาสตาพร่าไป เขาลอบจุปากด้วยความทึ่ง

มิใช่ธรรมดาๆ เสียแล้ว แม่นางน้อยเพิ่งอายุเท่านี้ เพียงแค่ยิ้มก็เกือบทำให้ข้าเคลิบเคลิ้มไปแล้วหรือนี่

เขานิ่งเฉยมองดูเฉียวเจากินอาหารอย่างไม่เร็วไม่ช้าเกินไป ยิ่งพิศยิ่งพึงใจ

นิสัยวางท่าเป็นผู้ลากมากดีเกินวัยของแม่นางน้อยนี้ พอนางเติบใหญ่ก็จะเป็นที่ถูกใจของคนพวกนั้น หน่วยก้านดีชั้นนี้ ย่อมขายได้ราคางามเป็นธรรมดา ครั้นคิดไปเช่นนี้ คล้ายว่าการรอคอยมิได้น่าเบื่อหน่ายปานนั้นแล้ว

ท่าทีของเขาไม่เหนือความคาดหมายของเฉียวเจา สิ่งที่นางต้องการก็คือได้กินอาหารมื้อนี้ช้าๆ เมื่อเขารู้สึกว่านางมีราคา อีกทั้งเพราะงานใกล้สำเร็จเลยไม่อยากให้เกิดอุปสรรคอื่นใดอีก เป็นธรรมดาที่จะมีน้ำอดน้ำทนกับนางมากขึ้น

เฉียวเจาละเลียดกินทีละคำเล็กๆ อย่างเชื่องช้า บางครั้งก็จะตวัดสายตาผ่านโถงใหญ่ไปหยุดที่บันไดทางขึ้นไปชั้นสองชั่วพริบตาเหมือนไม่ตั้งใจดุจแมลงปอแตะผิวน้ำ

ไม่รู้ว่าเฝ้ารออยู่นานเท่าใดแล้ว ยามที่โจรค้าทาสเริ่มหงุดหงิดมากยิ่งขึ้น เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากหัวมุมบันได มีคนสามคนย่ำบันไดไม้ลงมาข้างล่างอย่างว่องไว

คนทั้งสามละม้ายหินแม่เหล็กดึงดูดสายตาคนในโถงใหญ่ไปทันใด รอบด้านพลันตกอยู่ในความเงียบ ชั่วขณะนี้แม้แต่โจรค้าทาสที่เฝ้าระวังจับตาดูเฉียวเจาทุกฝีก้าวยังลืมกะพริบตา จับจ้องบุรุษชุดสีม่วงหนึ่งในนั้นจนตาเขม็ง