ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 3 บทที่ 178-บทที่ 179

ผู้ไต่ถามตัดใจยัดเยียดก้อนเงินให้เขาไปอีกหนึ่งก้อน

ครานี้หมอชราอ้าปากพูดในที่สุด “เจ้าหนุ่มรู้จักข้าหรือไม่”

“รู้จักแน่นอน ท่านคือท่านหมอเฉิงของโรงหมอจี้เซิงมิใช่หรือ ในบรรดาหมอที่อยู่ประจำโรงหมอของเมืองหลวง ท่านคือระดับนี้เลย” ผู้ไต่ถามยกนิ้วโป้งให้

หนวดเคราของหมอชราสั่นกระเพื่อม เห็นแล้วกระมัง เขาน่ะหรือเป็นหมอทั่วไป? กระทั่งคนบนถนนผู้หนึ่งยังรู้ว่าเขาคือมือหนึ่งในบรรดาหมอของเมืองหลวง แต่ทั้งผู้เยาว์ผู้เฒ่าของสกุลหลีนี้กลับไม่เห็นหัวเขาเช่นนี้!

“เจ้าหนุ่มจะถามเรื่องคุณหนูสามของสกุลหลีรึ ข้าบอกเจ้าตามสัตย์จริงเถอะ นางเสียโฉมอย่างหมดทางเยียวยาแล้ว บาดแผลลึกเกินไป ต่อให้เป็นยาขี้ผึ้งน้ำค้างแข็งเมฆาที่ทำขึ้นใช้ในวังหลวงโดยเฉพาะก็ช่วยไม่ได้”

“อ้อ เป็นเช่นนี้เอง ขอบคุณขอรับท่านหมอเฉิง” ผู้ไต่ถามได้รู้ในสิ่งที่พึงรู้ก็ประสานมือคำนับแล้วหมุนกายจากไป

หมอชรากะน้ำหนักก้อนเงินในมือพลางนึกในใจว่า เงินนี้ได้มาง่ายดายเหลือเกิน

ใครจะรู้ว่าหมอชราเพิ่งเดินไปสองก้าวก็มีคนดักหน้าเขาอีกแล้ว “ท่านหมอ ขอสอบถามท่านสักเรื่องหนึ่ง”

“เรื่องอะไรหรือ”

“สกุลหลีเชิญท่านไปตรวจบาดแผลบนใบหน้าคุณหนูสามใช่หรือไม่ แล้วอาการของคุณหนูสามท่านนั้นเป็นอย่างไร”

หมอชราอึ้งงัน “…” นี่มันเรื่องอะไรกัน

ผู้ไต่ถามรีบยัดเยียดก้อนเงินก้อนหนึ่งในเขา “ท่านหมอสะดวกใจที่จะเปิดเผยให้รู้สักนิดหรือไม่”

“ไม่มีอันใดไม่สะดวกจะเปิดเผย คุณหนูสามของสกุลหลีเสียโฉมอย่างหมดทางเยียวยา หลังจากนี้เกรงว่าคงพบหน้าผู้คนไม่ได้แล้ว…” หมอชรากล่าวถ้อยคำเดียวกับเมื่อครู่นี้ซ้ำอีกรอบ

ผู้ไต่ถามเดินจากไปอย่างพึงพอใจ

เจียงเฮ่อมองดูอยู่ไกลๆ เห็นมีคนเข้าไปดักหน้าหมอชราต่อๆ กันแล้วขมวดคิ้ว

หมอชราผู้นี้ทำอะไรนะ ไฉนรับเงินไม่หยุดหย่อน

ครั้นเห็นหมอชราสะพายหีบยาเดินมาใกล้ด้วยสีหน้าแช่มชื่นผ่องใส เจียงเฮ่อก็ส่งเสียงเรียกเบาๆ “ท่านหมอ ขอคุยกับท่านเป็นการส่วนตัวสักครู่ขอรับ”

ยังมีคนจะถามอีกหรือนี่

จากที่รู้สึกตกใจในทีแรก ถึงตอนนี้หมอชราชาชินเสียแล้ว เขาลูบเคราอย่างใจเย็น กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมีพลัง “ว่ามา”

“เอ่อ…เพราะอะไรพวกเขาล้วนมอบเงินให้ท่านขอรับ”

หมอชราถึงกับผงะตัวเซแทบล้มลงกับพื้น

นี่มีพวกผิดมนุษย์มนาโผล่มาได้อย่างไร

เจ้าหนุ่มผู้นี้สติไม่ดีกระมัง ถ้าไม่ถามข่าวก็ไปไกลๆ สักหน่อย คนอื่นจะให้เงินหรือไม่มันกงการอะไรของเจ้าหนุ่มนี่ด้วย!

“ไม่สะดวกใจจะบอกหรือขอรับ” เจียงเฮ่อพินิจดูสีหน้าได้เก่งมาก เขาเห็นหมอชราทำหน้าไม่พอใจก็รีบสะกดความอยากรู้อยากเห็นไว้

หน้าที่ที่ใต้เท้ามอบหมายให้สำคัญกว่า

“ฮ่าๆ ถ้าอย่างนั้นข้าไม่ถามเรื่องนี้แล้ว ข้าขอถามอย่างอื่น ท่านหมอ ท่านตรวจอาการให้คุณหนูสามสกุลหลีกระมัง บาดแผลบนใบหน้านางเป็นอย่างไรบ้าง จะเสียโฉมหรือไม่ขอรับ”

หมอชราเชิดคางขึ้นทำเสียงฮึขึ้นจมูกเบาๆ

เจียงเฮ่อมีสีหน้างุนงง

หมอชราอ้าปากกล่าว “ตอนนี้เจ้าสมควรรู้คำตอบของคำถามแรกได้กระจ่างแจ้งแล้วสินะ”

สีหน้าของเจียงเฮ่อฉายแววตะลึงลาน “คำถามเดียวแค่นี้ยังต้องเก็บเงินด้วยหรือนี่”

นี่ออกจะหาเงินหาทองกันง่ายๆ เกินไปแล้ว!

หมอชราแค่นเสียงเยาะก่อนจะสาวเท้าออกเดินไป

เจียงเฮ่อลุกลนตามไปยัดเงินใส่มือเขา

“เสียโฉมแล้ว รักษาไม่ได้” หมอชราทิ้งคำพูดไว้ประโยคเดียวแล้วเดินจากไปทันที

“เสียโฉมจริงๆ แล้วหรือนี่” เจียงเฮ่อพูดพึมพำ จากนั้นรีบกลับไปรายงานตัว

ดวงตะวันค่อยๆ ลอยเคลื่อนสูงขึ้นกลางฟ้า หน้าประตูที่ว่าการกององครักษ์จินหลินเงียบเชียบวังเวง ถึงมีคนผ่านไปผ่านมา พอเห็นประตูทาสีดำต่างจากที่ว่าการอื่นๆ แต่ไกลก็รีบเดินอ้อมไปทางอื่น ทหารยามยืนอยู่ด้านหน้าด้วยท่าทางเฉื่อยชา เฝ้ารอเวลาหยุดพักกินอาหารอยู่เงียบๆ

“ประตูที่ว่าการของพวกเรานี่ใครเห็นก็กลัวจริงๆ พากันเดินอ้อมไปทางอื่นจนหมด”

“นั่นสิ แม้แต่จะดูคนบนถนนมาคลายความเบื่อหน่ายก็ยังไม่ได้ ญาติผู้พี่ของข้าปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่สำนักราชบัณฑิตบอกว่าหน้าประตูทางนั้นมีสาวน้อยสาวใหญ่เดินผ่านไปผ่านมาบ่อยๆ แต่ละนางแต่งองค์ทรงเครื่องกันสวยสดงดงาม เจริญหูเจริญตาอย่าบอกใครเลยทีเดียว”

“เอ๊ะ?! เจ้าดูสิ ตรงโน้นมีหญิงชราคนหนึ่งดูเหมือนจะมุ่งหน้ามาทางนี้นะ”