ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 3 บทที่ 178-บทที่ 179

ทั้งคู่ชะเง้อชะแง้แลมอง เห็นสาวใช้กับหญิงคนงานหลายคนยกของต่างๆ เช่น โต๊ะ เก้าอี้ และร่มกันแดดคันใหญ่จากรถม้าที่จอดอยู่ริมถนนมาวางตั้งตรงหน้าประตูที่ว่าการกององครักษ์จินหลิน

หญิงชรานั่งบนเก้าอี้ไท่ซือ รับถ้วยน้ำชาที่สาวใช้ยื่นให้แล้วหลับตาพักเอาแรง ด้านหลังมีสาวใช้สองคนยืนโบกพัดให้

ทหารยามสองคนมองจนตาค้าง ตะลึงงันไปครู่ใหญ่ถึงตั้งสติได้ สาวเท้าก้าวใหญ่เข้าไปบอกเสียงกระด้าง “ท่านผู้เฒ่า ตรงนี้มิใช่ที่ที่ให้ท่านดื่มชานอนพัก เชิญกลับไปโดยเร็ว!”

“ตรงนี้มิใช่ด้านในที่ว่าการกององครักษ์จินหลินสักหน่อย เหตุใดรึ พื้นที่ใต้เบื้องบาทโอรสสวรรค์แห่งนี้ถูกกององครักษ์จินหลินซื้อไว้แล้วหรือ คนอื่นถึงดื่มชานอนพักไม่ได้”

“ท่านผู้เฒ่า วันนี้ท่านมาหาเรื่องกระมัง”

คนบนถนนหยุดยืนดูกันมากขึ้นทุกที ต่างกางหูผึ่งรอฟังอยู่เงียบๆ

ฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งรวบรวมลมปราณลงสู่จุดตันเถียนก่อนจะตะเบ็งเสียงดังกะทันหัน “วันนี้ข้ามิได้มาชมทิวทัศน์ตั้งแต่แรก หลานสาวข้าถูกบุตรสาวของผู้บัญชาการของพวกเจ้าใช้เป็นเป้ายิงธนูเพื่อความสนุก ผลปรากฏว่าคุณหนูเจียงยิงพลาด ธนูดอกหนึ่งพุ่งตรงไปโดนใบหน้านางพอดี น่าสงสารนางนักเพิ่งอายุสิบสามปีก็ต้องเสียโฉม ชั่วชีวิตนี้คงย่อยยับโดยสิ้นเชิง ข้ามาเพื่อทวงความชอบธรรมให้หลานสาวผู้น่าเวทนา กลับกลายเป็นว่าแม้แต่ท่านผู้บัญชาการเจียงก็ไม่ได้พบหน้า บ้านเมืองนี้ยังมีขื่อมีแปอยู่อีกหรือไม่!”

กลุ่มคนที่มุงดูอยู่ฟังแล้ววิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่อย่างห้ามไม่อยู่

“ใช้เด็กสาววัยสิบสามปีเป็นเป้าธนู? นี่เป็นเรื่องที่คนทำออกมาได้หรือ”

“คุณหนูเจียงผู้นั้นออกจะโหดร้ายเกินไปแล้ว”

“ยายเฒ่าพูดจาส่งเดชอะไรของเจ้า รีบไสหัวไปเสีย” คนที่เกลียดชังองครักษ์จินหลินมีอยู่เกลื่อนกล่น แต่ทหารยามสองคนนี้กลับไม่เคยพบเจอคนจำพวกฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งนี้ ส่งผลให้เสียกระบวนไปบ้างชั่วประเดี๋ยว

หญิงชราอายุปูนนี้แล้ว ถ้าระหว่างยื้อยุดฉุดดึงกันเกิดสิ้นใจไปต่อหน้าธารกำนัล ถึงเป็นองครักษ์จินหลินก็หาคำอธิบายได้ยาก

ฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งถูกผลักจนตัวเซไป นางหลั่งน้ำตานองหน้า “ข้านั้นยังเป็นถึงนายหญิงตราตั้ง* หลานสาวน่าเวทนาคนนั้นของข้าดีชั่วก็เป็นคุณหนูในตระกูลขุนนาง กลับถูกคุณหนูเจียงกลั่นแกล้งเล่นเหมือนหมาแมวตัวหนึ่ง ถ้าหากเปลี่ยนเป็นเด็กสาวชาวบ้านสามัญชนจะทำเช่นไรเล่า วันนี้ข้ามาที่นี่ไม่อาจกระทำเรื่องที่จะให้คุณหนูเจียงทำลายโฉมตัวเองเป็นการชดใช้ได้ และมิใช่เพราะศักดิ์ฐานะของนาง หากแต่ข้าหักใจให้สตรีวัยแรกแย้มงามสะพรั่งดุจเดียวกันคนหนึ่งต้องพบชะตากรรมเดียวกับหลานสาวตัวน้อยที่น่าสงสารของข้าคนนั้นไม่ได้ ข้ามาในวันนี้ต้องการคำขอขมาจากพวกท่านและทวงความชอบธรรม เพื่อที่ว่าภายภาคหน้าอย่าให้มีบุตรสาวที่บิดามารดาเลี้ยงดูฟูมฟักประหนึ่งไข่มุกในฝ่ามือต้องได้รับการปฏิบัติจากผู้อื่นเฉกเช่นเดรัจฉาน”

“กล่าวได้ดี” ฝูงชนที่มุงดูอยู่อดร้องชมขึ้นไม่ได้

ทหารยามสองคนปวดเศียรเวียนเกล้า พอเห็นเรื่องบานปลายจนควบคุมไม่อยู่ คนหนึ่งจับตาดูฮูหยินผู้เฒ่าเติ้งไว้ อีกคนก็รีบกลับไปรายงาน

“มีคนมาก่อกวนอยู่ด้านนอกที่ว่าการเพราะเรื่องที่คุณหนูเจียงทำให้คนเสียโฉม แล้วคนที่มาเป็นท่านย่าของคุณหนูที่โดนทำร้ายหรือ” เจียงหย่วนเฉาฟังผู้ใต้บังคับบัญชากล่าวรายงานแล้วลอบถอนใจเบาๆ เขาออกคำสั่งองครักษ์จินหลินคนหนึ่ง “ไปรอที่นอกวังหลวง หลังจากท่านผู้บัญชาการใหญ่ออกมา รายงานเรื่องนี้ให้ท่านทราบทันที”

เจียงหย่วนเฉาสั่งการจบแล้วย่างเท้าเดินออกไป

* นายหญิงตราตั้ง เป็นบรรดาศักดิ์ที่จักรพรรดิพระราชทานแก่มารดาหรือภรรยาของขุนนางชั้นสูง

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 19 ก.ค. 65  เวลา 12.00 น.