ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทที่ 3-บทที่ 4

ฉือชั่นตัดบทจูอู่ “ข้ารู้ว่าพวกเจ้าสองคนต่างอยากช่วยพูดให้แม่นางน้อยผู้นี้ แต่ตามความคิดข้า แม่นางน้อยออกจะหัวไว จ้างรถม้ากลับเมืองหลวงคนเดียวมิใช่ปัญหา”

ฮึ…รบกวนข้าเดินหมากรึ มีคนช่วยเอาไว้ก็ไม่สำนึกตัวว่าต้องพลีกายตอบแทน หากที่สำคัญที่สุดคือเรียกข้าว่าท่านอา!

เด็กสาวพรรค์นี้ช่างไม่น่ารักเอาเสียเลย!

“สือซี ข้าจะบอกว่า…หมากขาวชนะแล้ว” ยามเปล่งคำพูดด้วยน้ำเสียงฝืดเฝื่อนประโยคนี้ ตัวจูอู่เองยังรู้สึกว่าน่าแปลกพิสดารมาก

หมากดำของเขาเป็นฝ่ายได้เปรียบมีโอกาสกำชัยในมือ แต่หลีซานผู้นี้เพียงวางหมากเม็ดหนึ่งตามสบายถึงกับพลิกสถานการณ์จากหน้ามือเป็นหลังมือ ต้อนหมากดำจนมุมหมดทางสู้ต่อไปอีก

ฉือชั่นอึ้งงันไป ก่อนจะหันขวับไปดูกระดานหมาก

หยางเอ้อร์ขยับเข้าไปใกล้ๆ แล้วมองเฉียวเจาอย่างเหลือเชื่อ

“เจ้าทำได้อย่างไร” ฉือชั่นตกตะลึง

เด็กสาวเม้มปากพูดเสียงอ่อนเบา “ข้าวางส่งเดช คงเผอิญสุ่มถูกโดยไม่ตั้งใจกระมังเจ้าคะ”

“ข้าอยากฟังเหตุผลที่เข้าท่า” ฉือชั่นงอนิ้วเคาะกระดานหมาก

วางหมากสุ่มสี่สุ่มห้าก็เหนือกว่าเขาที่เค้นสมองขบคิดตรึกตรองนานสองนานได้หรือ ยิ่งกว่านั้นเขารู้ว่าจูอู่หรือก็คือจูเยี่ยนผู้เป็นสหายมีทักษะชั้นใด พวกคนหนุ่มในเมืองหลวงที่เคยเอาชนะเขาได้มีอยู่ไม่มาก

ถ้อยคำนี้ของแม่นางน้อยเอาไว้หลอกผียังพอทำเนา

“อืม ถ้าอย่างนั้นคงเพราะข้ามีทักษะสูงกว่าเล็กน้อย”

ฉือชั่นกับจูเยี่ยนสบตากันแล้วพร้อมใจกันยื่นมือปัดเม็ดหมากบนกระดานกระจัดกระจายปนกันทันใด ทั้งยังเอ่ยประสานเสียงกัน “มา! พวกเราประลองกันอีกกระดาน”

“ข้าหิวแล้ว” เฉียวเจาโพล่งขึ้นอย่างตรงไปตรงมาเป็นพิเศษ

หลังกินอาหารเสร็จ…

จูเยี่ยนเพ่งมองกระดานหมากเนิ่นนานก่อนโยนเม็ดหมากลงโถ พลางกล่าวทอดถอนใจ “ฝีมือสู้ไม่ได้ ข้าแพ้แล้ว”

เขาลุกขึ้นสลับให้ฉือชั่นนั่งลง

ยามดวงตะวันเคลื่อนลงทางทิศประจิมทีละน้อย แลเห็นท่าเรือจยาเฟิงได้รำไร ฉือชั่นยังคงกำเม็ดหมากเค้นสมองครุ่นคิดอย่างหนัก

เด็กสาวฝั่งตรงข้ามหลุบตารอคอยเงียบๆ ไม่พูดไม่จา

“ไม่น่าเชื่อว่าจะอดกลั้นไม่พูดเร่งสือซีได้ ลำพังแค่การฝึกฝนขัดเกลาตน เด็กสาวผู้นี้ไม่สามัญเลยนะ” จูเยี่ยนกระซิบพูดกับหยางเอ้อร์อย่างสะท้อนใจที่ตนเองเทียบไม่ได้

เด็กสาวที่สามารถเอาชนะจูเยี่ยนและอดทนฉือชั่นได้ผู้นี้ หยางเอ้อร์นึกเลื่อมใสเหลือหลาย เขามองเฉียวเจานิ่งๆ ครู่หนึ่งแล้วอดชะงักไปไม่ได้ จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงพิศวง “ไฉนข้ารู้สึกว่านางดูเหมือนหลับไปแล้วเล่า”

เชิงอรรถ

* ดอกอวี้หลัน หมายถึงดอกแม็กโนเลีย

** นีนี เป็นคำเรียกเด็กสาวด้วยความรักใคร่เอ็นดู

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 10 มิ.ย. 65  เวลา 12.00 น