ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม บทที่ 423-บทที่ 424

บทที่ 423

เรือนของหญิงขายเต้าหู้ตั้งอยู่โดดเดี่ยวสุดทิศตะวันตกของท้ายหมู่บ้านประหนึ่งเกาะร้าง เพราะว่าพวกเฉียวเจาพำนักอยู่ ไม่ต้องเอ่ยว่าในเวลาค่ำมืดดึกดื่น ถึงยามกลางวันแสกๆ คนในหมู่บ้านล้วนไม่เต็มใจเข้าใกล้แม้แต่ครึ่งก้าว

ผีร้ายสกุลเฉียวพวกนั้นก็เป็นคนพวกนี้ปลดปล่อยออกมา อัปมงคลสิ้นดี!

คนชุดดำกลุ่มหนึ่งเคลื่อนมาโอบล้อมเรือนของหญิงขายเต้าหู้ไว้ดุจกระแสน้ำ

กำแพงเรือนในชนบทเช่นนี้ไม่สูงนัก หัวหน้าคนชุดดำโบกมือคราหนึ่ง บรรดาเหล่าคนชุดดำก็กระโดดขึ้นกำแพงกรูกันเข้าไป

ภายในลานเรือนเงียบสงัดปราศจากแสงไฟใดๆ เมื่อคนชุดดำกระโดดลงมาทีละคนจนไม่เหลือแม้แต่ที่ว่างให้วางเท้าได้ พลันนั้นคบเพลิงนับไม่ถ้วนถูกโยนออกมา บังเกิดแสงสว่างจ้าในพริบตา

ชั่วอึดใจเดียวเปลวไฟของคบเพลิงที่ตกลงกลางกลุ่มคนชุดดำก็ลุกลามติดเสื้อผ้าของพวกเขา บังเกิดเสียงร้องโหยหวนดังระงม

ด้านคนชุดดำที่ล้อมอยู่ข้างนอกได้ยินเสียงเอ็ดอึงจากด้านใน จึงตะโกนบอกเสียงดัง “จับตาดูให้ดี! อย่าปล่อยให้คนในนั้นหนีไปได้”

“ไม่ถูกต้อง ด้านในมีแสงไฟสว่างเช่นนี้ได้อย่างไร” มีคนเอ่ยขึ้นอย่างฉงนใจ

หัวหน้าที่รั้งอยู่ด้านนอกหน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย เขาโบกมือทีหนึ่งพร้อมกล่าว “พังประตูเข้าไป!”

กลางลานเรือนตกอยู่ในสภาพโกลาหล

หลังพวกคนชุดดำที่โดนโจมตีด้วยไฟหายจากความตื่นตระหนกในทีแรกก็ตั้งตัวติดอย่างรวดเร็ว ทิ้งตัวกลิ้งกับพื้นดับเปลวไฟบนตัวได้ก็พุ่งทะยานไปที่หน้าประตูเรือน

ดวงตาของเซ่าหมิงยวนซึ่งเร้นกายอยู่ในผืนราตรีทอประกายกร้าว “ถึงกับเป็นกองพลที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี นี่กลับน่าสนใจเสียแล้ว”

เฉียวเจาที่หลบซ่อนอยู่ในเรือนเดินไปใกล้ๆ เขาอย่างอดใจไม่อยู่ “กองพล? เจ้าเมืองโยกย้ายกำลังทหารได้อย่างไร”

“เรื่องนี้เห็นทีว่าต้องถามเจ้าเมืองหลี่แล้วล่ะ เจาเจา เจ้ากลับเข้าห้องนะ คนพวกนี้ต้องรีบสะสางโดยไวจะดีกว่า”

โยกย้ายกำลังทหารมาได้ แสดงว่ากลุ่มอำนาจที่อยู่เบื้องหลังเจ้าเมืองหลี่มิใช่ชั้นสามัญเสียแล้ว

นางอาศัยแสงไฟที่สว่างขึ้นกวาดตามองปราดหนึ่งอย่างฉับไวก่อนเอ่ยเสียงค่อย “อีกฝ่ายมีจำนวนมาก แม่ทัพเซ่า ท่านระวังด้วย”

เซ่าหมิงยวนยิ้มน้อยๆ “เจาเจา เจ้าเรียกข้าว่าพี่เซ่าสักคำ ข้าจะระวังตัวแน่”

“ถึงเวลานี้แล้ว ท่านยังมีแก่ใจล้อเล่นอีกหรือ” มุมปากของนางกระตุกริก

“ถึงเวลานี้แล้ว เจ้าเรียกข้าว่าพี่เซ่าสักคำก็ไม่ได้หรือ” เขาย้อนถามนาง

นัยน์ตาของเขางดงามอย่างมาก ใสแวววาวดั่งหินนิลดำ มันทอประกายระยับอย่างวาดหวังรอคอย

เฉียวเจามองเขาแล้วใจอ่อนกะทันหัน นางเปล่งเสียงเรียกเบาๆ ว่า “พี่เซ่า” จากนั้นหมุนกายกลับเข้าห้องไป

เซ่าหมิงยวนแย้มปากยิ้ม ชักดาบยาวจากหว่างเอวแล้วกระโจนเข้าสู่กลางหมู่คนที่ต่อสู้กันอุตลุด

เฉียวเจากลับเข้าไปในห้องได้ยินเสียงฆ่าฟันกันอย่างดุเดือดในลานเรือน นางสอดมือเข้าอกเสื้อล้วงมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมา

ตอนกลางวันเขามอบมีดสั้นเล่มนี้ให้นางไว้ใช้ป้องกันตัว

นางดึงมีดออกจากปลอก มันเปล่งประกายเย็นเยียบท่ามกลางความมืดมิด

ในห้องไม่ได้จุดตะเกียงไว้เพื่อไม่ให้เป็นเป้าโจมตีของศัตรู

“คุณหนู ระวังบาดมือเจ้าค่ะ” อาจูส่งเสียงเตือนเบาๆ

เฉียวเจาลูบไล้ใบมีดอย่างระมัดระวังพลางกล่าวเรียบๆ “ไม่หรอก”

หากว่ายามนั้นมีมีดสั้นเล่มหนึ่งอย่างนี้ บางทีเซ่าหมิงยวนอาจไม่จำเป็นต้องยิงธนูดอกนั้นแล้ว

“ปิงลวี่เล่า” นางเก็บมีดสั้นแล้วไต่ถาม

“เมื่อครู่นางบอกว่าไปหยิบเหล็กเขี่ยไฟไว้ป้องกันตัวเจ้าค่ะ”

เฉียวเจาส่ายหน้า “หยิบเหล็กเขี่ยไฟไว้ป้องกันตัว? เกรงว่านางจะหยิบมันวิ่งออกไปต่อสู้แล้ว”

อาจูหน้าถอดสี “คุณหนู ข้าไปเรียกปิงลวี่กลับมา”

เฉียวเจาห้ามนางไว้ “พวกเรารออยู่ในห้อง อย่าไปสร้างปัญหาเพิ่มขึ้น”

มีเฉินกวงอยู่ด้วยคงไม่เกิดอะไรขึ้นกับปิงลวี่อยู่แล้ว ด้วยนิสัยใจคอและความชื่นชอบของสาวใช้น้อยผู้นั้น ได้ฝึกฝนเคี่ยวกรำบ้างอาจเป็นการดี

เสียงฆ่าฟันกันด้านนอกฟังดูรุนแรงมากขึ้น