ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม บทที่ 423-บทที่ 424

ชานเมืองไม่ไกลจากหมู่บ้านไป๋อวิ๋น เจ้าเมืองหลี่ยืนเอามือไพล่หลังทอดสายตามองไปทางทิศตะวันตก สีหน้าเขาตึงเครียดขึ้นทีละน้อย

“ไฉนยังไม่ยุติอีก”

อีกฝ่ายมีคนเพียงสิบกว่าคน ส่วนทหารที่เขาขอตัวมามีถึงสองร้อยคน ต่อให้กวนจวินโหวมีวรยุทธ์สูงส่งเหนือใคร หรือว่ายังจะติดปีกบินหนีไปได้อีก

ตามหลักแล้วเรื่องนี้สมควรสะสางได้ตั้งนานแล้ว

เจ้าเมืองหลี่อดแหงนหน้ามองฟ้าไม่ได้

ท้องนภากลางดึกเป็นสีดำแกมน้ำเงิน ดวงเดือนหลบเข้าไปกลางผืนเมฆสีดำ มืดมิดจนทำให้เกิดลางสังหรณ์ไม่ดี

“ใต้เท้า สถานการณ์น่าจะไม่ค่อยชอบมาพากลแล้ว” ที่ปรึกษาขยับเข้ามาพูดเสียงต่ำๆ “ใต้เท้าเห็นว่าอย่างไร”

ขณะนี้เจ้าเมืองหลี่กำลังใจคอไม่ดีเฉกเดียวกัน ได้ยินที่ปรึกษากล่าวเช่นนี้ก็ใจกระตุกวูบ ลางสังหรณ์ไม่ดีนั่นยิ่งรุนแรงขึ้นตามลำดับ

“ตามการคาดคะเนก่อนหน้านี้ของพวกเรา ศึกนี้พึงจบลงโดยไวจึงจะถูก แต่จนบัดนี้ทางนั้นยังไม่สิ้นสุดลง ระหว่างนี้ต้องเกิดเหตุไม่คาดคิดอะไรขึ้นเป็นแน่” ที่ปรึกษาพูดถึงตรงนี้ก็เห็นคนชุดดำผู้หนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมา

“ใต้เท้า สถานการณ์พลิกผันขอรับ!”

“เกิดอะไรขึ้น” ในใจเจ้าเมืองหลี่หนักอึ้ง

“ใต้เท้า ในเรือนหลังนั้นมิได้มีเพียงสิบกว่าคนดังเช่นที่ท่านกล่าว แต่ต้องมียอดฝีมือที่สู้ได้แบบสิบต่อหนึ่งอยู่หลายสิบคนเป็นอย่างน้อยขอรับ”

“อะไรนะ!” เจ้าเมืองหลี่หน้าเปลี่ยนสีไปถนัดตา เขาถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน “แล้วตอนนี้ทางนั้นเป็นเช่นไรบ้าง”

ผู้ที่มาถึงกล่าวอย่างร้อนใจ “ขณะนี้ฝ่ายเราสูญเสียกำลังไปเกินครึ่ง หวั่นใจว่าจะต้านทานได้อีกไม่นานแล้วขอรับ”

เจ้าเมืองหลี่ตัวเซวูบ เขากล่าวเสียงหลง “เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร”

ที่ปรึกษาถอนใจยาวๆ เฮือกหนึ่ง “ใต้เท้า พวกเราประเมินกวนจวินโหวต่ำเกินไป เขาเดินทางลงใต้ครานี้มิได้พาคนมาไม่กี่คนเพียงเท่านั้นอย่างเด็ดขาด”

“ข้าชะล่าใจเอง กวนจวินโหวมีบารมีสยบแดนเหนือมานานหลายปี จะเป็นคนที่ยอมให้เบื้องบนบีบเค้นตามชอบใจได้เยี่ยงไรกัน”

ที่ปรึกษาพลันโค้งกายต่ำแสดงคารวะ “ใต้เท้า ตอนนี้พวกเรามีทางออกแค่สองสาย ท่านจำเป็นต้องเลือกโดยไวที่สุด”

“อาจารย์หานเชิญกล่าว”

ที่ปรึกษายืดตัวตรง สายตาที่เพ่งมองไปทางทิศตะวันตกเปล่งประกายคมกริบ “ทางเลือกที่หนึ่งคือแสร้งทำไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ ทั้งสิ้น รอวันพรุ่งนี้กวนจวินโหวไปแจ้งทางการ ค่อยส่งคนไปทำทีสืบหาโจรเร่ร่อนพอให้เรื่องนี้พ้นตัวไป”

เจ้าเมืองหลี่ส่ายหน้า “ข้าไม่เลือกหนทางนี้ ในเมื่อลงมือแล้วก็ไม่มีเหตุผลจะถอยหลัง กวนจวินโหวไม่ใช่คนโง่งม ต้องคิดบัญชีกับพวกเราภายหลังแน่”

ที่ปรึกษาคิดเช่นเดียวกันอย่างเห็นได้ชัด เขาพยักหน้าถี่ๆ แววอำมหิตจุดวาบขึ้นในดวงตา กล่าวเสียงเย็นๆ ว่า “เช่นนั้นทำแล้วก็ทำให้ถึงที่สุด ทุ่มกำลังพลหมดทั้งเมืองปราบโจร”

“ความหมายของท่านคือ…”

“เจ้าหน้าที่ทางการกับทหารประจำเมืองที่พวกเราเคลื่อนย้ายได้น่าจะมีเกือบหนึ่งพันคน โจรเร่ร่อนบุกเข้าหมู่บ้านไป๋อวิ๋น มีชาวบ้านเคราะห์ดีหนีออกมาขอความช่วยเหลือจากทางการ เจ้าเมืองจยาหนานนำพากำลังคนรุดไปปราบโจรในราตรีเดียวกัน น่าเสียดายที่กลุ่มของกวนจวินโหวต้องประสบเคราะห์ร้ายตอนปะทะกับโจรเพื่อปกป้องชาวบ้าน”

“ดี ก็ทำตามนี้เลย” เจ้าเมืองหลี่ตบมือ “ข้าไม่เชื่อว่ากวนจวินโหวโดนคนเกือบพันคนตีวงล้อมสังหารยังจะหนีเอาชีวิตรอดไปได้”

เมื่อเป็นเช่นนี้เขายังสามารถลบล้างความผิดเรื่องที่มีโจรเร่ร่อนปรากฏตัวในอาณาเขตจยาหนานเพราะปราบปรามโจรได้ทันท่วงที

มาตรว่าเจ้าเมืองหลี่จะเชื่อฝีมือของคนที่ขอตัวมาก่อนหน้านี้เป็นอันมาก แต่คนอย่างเขามิใช่พวกมุทะลุวู่วามที่เพิ่งเข้าสู่เส้นทางการเป็นขุนนาง ตอนที่ตกลงปลงใจว่าจะกำจัดกวนจวินโหวก็คิดถึงผลในทางร้ายที่สุดไว้ล่วงหน้าแล้ว

เจ้าหน้าที่และทหารเกือบพันคนนั่นถูกระดมกำลังเตรียมไว้แต่แรก เพลานี้ตัดสินใจว่าจะทุบหม้อข้าวจมเรือย่อมจะมารวมตัวกันอย่างรวดเร็วและตรงดิ่งไปที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋น

คืนมืดลมแรง เสียงฆ่าฟันประสานเสียงฝีเท้าดังสะเทือนหูทำให้ทุกเหย้าเรือนปิดประตูหน้าต่างจนสนิท ไม่มีแม้แต่ความกล้าจะเยี่ยมหน้าดูสักแวบเดียว

ค่ำคืนนี้จะมีคนนอนคลุมโปงตัวสั่นเทามากเท่าไรก็สุดจะรู้ได้

เหล่าภูตผีออกอาละวาดกลางดึก เภทภัยใหญ่หลวงจะเยี่ยมกรายมาสู่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นแล้วหรือ