ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม บทที่ 429-บทที่ 430

บทที่ 430

ซานหนีตั้งครรภ์แล้ว? ผู้ใหญ่บ้านนิ่งขึงไปทันควัน

ฝ่ายบุตรชายคนรองของเขาหน้าเปลี่ยนสีฉับพลัน เงื้อฝ่ามือใหญ่ดุจพัดใบลานขึ้นจะเข้าไปตบตีซานหนี

นางเด็กใฝ่ต่ำผู้นี้ทำแต่เรื่องงามหน้า ลักลอบได้เสียกับบุรุษก่อนแต่งงานไม่ว่า ตอนนี้ถึงกับตั้งครรภ์ไม่มีพ่ออีกหรือ

หลังจากนี้จะให้ครอบครัวพวกเขาโงหัวขึ้นมองหน้าผู้คนในหมู่บ้านได้อย่างไร

“หยุดนะ!” ผู้ใหญ่บ้านร้องตวาด

“ท่านพ่อ ซานหนีก่อเรื่องขึ้นถึงเพียงนี้แล้วท่านยังปกป้องนาง?”

รอยย่นตามใบหน้าผู้ใหญ่บ้านล้วนเต้นระริกเบาๆ นานสองนานเขาถึงพ่นลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “ไม่อย่างนั้นเจ้าจะตีซานหนีให้ตายหรือ นางทำผิดก็จริงอยู่ แต่ทำความผิดไปแล้วจะไม่เหลือทางรอดให้นางเลยหรือไร เจ้าเป็นอารองแท้ๆ ของนางนะ”

เฉียวเจาถอนใจเบาๆ คราหนึ่ง ไม่ยื่นมือยุ่งเรื่องในครอบครัวผู้อื่นต่อ นางชี้มือบอกเฉินกวง “พาซานหนีเข้าไปในเรือน”

ผู้ใหญ่บ้านพูดถึงขั้นนี้แล้ว ซานหนีน่าจะมีชีวิตรอดต่อไปได้กระมัง

ซานหนีหายจากอาการฟั่นเฟือนแล้ว

ข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านไป๋อวิ๋นอย่างรวดเร็ว พร้อมกันนั้นยังมีเรื่องที่ซานหนีตั้งครรภ์บุตรของซานตั้นที่ตายไป

วันที่กลุ่มของเฉียวเจาไปจากหมู่บ้านไป๋อวิ๋น มารดาของซานตั้นกำลังร้องไห้โวยวายอยู่หน้าประตูเรือนผู้ใหญ่บ้าน

“พี่ป้าน้าอาทั้งหลายช่วยตัดสินว่าใครถูกใครผิดที ซานหนีอุ้มท้องลูกของซานตั้น อาศัยอะไรจะแต่งเข้าสกุลหวังเป็นภรรยาของซานตั้นไม่ได้”

บุตรชายคนรองของผู้ใหญ่บ้านตั้งท่าจะออกไปก็ถูกภรรยารั้งตัวไว้ “เจ้าโง่เอ๊ย จะออกไปร่วมวงอะไรกับเขาด้วย ยังติงว่าซานหนีทำเรื่องงามหน้าไม่พอใช่หรือไม่ ข้ายังกลัดกลุ้มอยู่ว่าวันหน้าซื่อหนีจะออกเรือนอย่างไร มีพี่สาวไร้ยางอายอย่างซานหนีเช่นนี้!”

พวกพี่สะใภ้ของซานหนีพากันห้ามมิให้สามีของตนออกหน้า มีเพียงผู้ใหญ่บ้านกับภรรยาสองคนยืนอยู่หน้าประตูรับมือกับมารดาของซานตั้นที่ทำตัวเหมือนแม่ค้าปากตลาดกับการชี้นิ้วนินทาของเหล่าชาวบ้าน

“นั่นน่ะสิ ในเมื่อซานหนีเป็นคู่รักกับบุตรชายคนเล็กของสกุลหวัง ตอนนี้ในครรภ์ยังมีเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาแล้วก็สมควรออกเรือนไป เช่นนี้บุตรชายของเหล่าหวังจะได้มีทายาทมิใช่หรือ”

“ถูกต้อง ข้าว่านะ มารดาของซานตั้นยอมรับลูกสะใภ้อย่างนี้เข้าเรือนก็ไม่เลวแล้ว ถ้าเปลี่ยนเป็นข้าน่ะไม่เต็มใจหรอก อับอายขายหน้าชาวบ้าน!”

ผู้ใหญ่บ้านเกาะขอบประตูด้วยสีหน้าบึ้งตึง ปากยังยืนกรานคำเดิม “ซานหนีของเรือนข้าไม่ไปเป็นหญิงม่ายแน่”

“ถุย!” มารดาของซานตั้นเต้นผางๆ ตะโกนด่าทอเสียงดัง “ก็แค่รองเท้าเก่าที่บุตรชายข้าเคยใส่มาก่อน พวกท่านยังหวังว่านางจะได้รับสินสอดทองหมั้นออกเรือนอีกหรือ”

ผู้ใหญ่บ้านแค่นหัวเราะ “พวกข้าไม่อยากให้ซานหนีออกเรือน ไม่ใช่เพราะสงสารว่านางต้องไปครองตัวเป็นม่ายเท่านั้น ที่สำคัญคือกลัวแม่สามีเยี่ยงเจ้ามากกว่า”

“แม่สามีอย่างข้าเป็นเช่นไร ท่านเป็นผู้ใหญ่บ้านแล้ววิเศษวิโสนักหรือ ผู้ใหญ่บ้านก็เลี้ยงหลานสาวออกมาเป็นคนไม่รู้จักยางอายเช่นนี้มิใช่รึ” มารดาของซานตั้นปรี่เข้าไปจะข่วนหน้าเขา

ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านมองเห็นก็ไม่ยอมอยู่เฉยแล้ว คว้าไม้กวาดที่วางไว้หน้าประตูขึ้นฟาดใส่ “กล้าข่วนหน้าสามีข้า? ข้าจะตีพวกผีเจาะปากมาพูดอย่างเจ้าให้ตายเลย หาว่าหลานสาวข้าไม่รู้จักยางอาย? คำนี้ใครจะพูดก็ได้ แต่เจ้าพูดไม่ได้! ใครบ้างไม่รู้ว่าบุตรชายเจ้าน่ะหยิบหย่ง ดีแต่ปากหวาน โปรยเสน่ห์ให้พวกสาวน้อยสาวใหญ่ไปตั้งไม่รู้กี่คนต่อกี่คน ซานหนีของพวกข้าก็ถูกบุตรชายเจ้าใช้คารมหวานหูหลอกลวงเอา ถ้ามิใช่บุตรชายเจ้าตายไปแล้ว พวกข้ายังจะไปคิดบัญชีกับเจ้าด้วยซ้ำไป”

ร่างร่างหนึ่งถลันออกมารัดเอวภรรยาของผู้ใหญ่บ้านไว้ “ท่านย่า อย่าตีเลย”

สีหน้าของผู้ใหญ่บ้านกับภรรยาเปลี่ยนไปยกใหญ่ “ซานหนี เจ้าออกมาด้วยเหตุใด”

ดวงตาของเด็กสาวบวมช้ำเหมือนเมล็ดเหอเถา เห็นได้ว่าพอหายจากอาการฟั่นเฟือน หลายวันมานี้นางต้องร้องไห้ไปไม่น้อย

“ท่านปู่ ท่านย่า ข้ารู้ว่าพวกท่านหวังดีต่อข้า แต่ข้าอยากออกเรือนเจ้าค่ะ”

“เจ้าพูดอะไรนะ” ผู้ใหญ่บ้านโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม

ซานหนีเช็ดน้ำตาไม่หยุด “พี่ซานตั้นพูดไว้เป็นมั่นเหมาะว่าจะตบแต่งข้าเป็นภรรยา ข้าก็รับปากจะออกเรือนไปอยู่กับเขา ตอนนี้ข้ายังมีลูกกับพี่ซานตั้น ไม่ออกเรือนให้เขาแล้วจะออกเรือนให้ใครเล่า”

“แต่ซานตั้นตายไปแล้ว” ผู้ใหญ่บ้านกล่าวเสียงห้วน

หลานสาวเพิ่งอายุสิบห้าก็ออกเรือนไปครองตัวเป็นม่าย ทั้งชาตินี้จะใช้ชีวิตอย่างไรกัน

“ข้าอยู่เป็นคนของพี่ซานตั้น ตายเป็นผีของพี่ซานตั้น” ซานหนีคุกเข่าลงโขกศีรษะให้ผู้ใหญ่บ้านกับภรรยาหลายที “ท่านปู่ ท่านย่า พวกท่านส่งเสริมซานหนีด้วยเถอะเจ้าค่ะ”

ผู้ใหญ่บ้านขบสันกรามแน่น เนื้อตัวสั่นระริกด้วยความเดือดดาล