ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม บทที่ 433-บทที่ 434

บทที่ 434

“ใครทำร้ายบุตรชายข้าบาดเจ็บ ไสหัวออกมา!” เสียงตะโกนโวยวายดังมาจากด้านนอก

ในร้านสุราผู้ดูแลร้านปาดเหงื่อไม่หยุด “ลูกค้าทุกท่าน มีเรื่องอะไรพวกท่านก็ออกไปพูดกันข้างนอกดีกว่านะขอรับ ร้านสุราของข้าคับแคบ ไม่สะดวกจะสำแดงฝีมือ”

คนต่างถิ่นพวกนี้ล้วนเป็นชายหนุ่มวัยราวยี่สิบ ร่างกายกำยำบึกบึน ดูท่าทางมิใช่คนที่จะตอแยได้ ประเดี๋ยวถ้าชกต่อยกันขึ้นมา คงต้องพังร้านสุราราบคาบเป็นแน่ ถึงเวลาจะขอให้ใครชดใช้เล่า

เซ่าหมิงยวนลุกขึ้นยืนอย่างเนิบนาบ “ออกไปดูกันเถอะ”

ทุกคนก้าวออกจากร้านสุราพร้อมกัน

ด้านนอกมีคนยืนอยู่หลายสิบคน หัวหน้ากลุ่มคือบุรุษอายุสี่สิบเศษ เรือนกายอวบอ้วน หน้าตาเหี้ยมเกรียม

หยางโฮ่วเฉิงพูดกลั้วเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ข้างหูฉือชั่น “สือซี คนผู้นี้ละม้ายคนที่โดนเจ้าถีบสลบไปอยู่เล็กน้อยนะ ดูทีว่าบุตรโดนตี บิดามาเอาเรื่องแล้ว”

ฉือชั่นเหยียดมุมปากอย่างไม่ใส่ใจ เขาเห็นฝีมือพวกองครักษ์ของเซ่าหมิงยวนแล้ว รวมกับคนของพวกเขา หากถูกคนในตำบลเล็กๆ แห่งหนึ่งปิดล้อมไว้ นั่นต่างหากถึงเป็นเรื่องตลก

ในเมื่อเป็นอย่างนี้ เขาจะปล่อยให้ตนเองต้องกล้ำกลืนฝืนทนไปไย

“นี่คือนายตำบลท่าปากทะเลของพวกข้า” คนที่วิ่งหนีไปก่อนหน้านี้เอ่ยขึ้น

“เอ๊ะ ตำบลเล็กถึงเพียงนี้ถึงกับยังมีนายตำบลด้วยหรือ” ฉือชั่นกล่าวเสียงยียวน รอยเยาะหยันในน้ำเสียงชวนให้โมโหจนควันออกหู

ราชวงศ์ต้าเหลียงกำหนดพื้นที่เมืองออกเป็นอำเภอ พื้นที่อำเภอยังแบ่งเป็นตำบลและหมู่บ้าน กระนั้นนายตำบลที่เรียกกันมักจะเป็นผู้มีอำนาจเจ้าถิ่นที่นายอำเภอเลือกให้มารับตำแหน่งนี้ จึงไม่จัดว่าเป็นข้าราชสำนักอย่างแท้จริง

“เป็นเจ้าที่ทำร้ายบุตรชายข้าหรือ” นายตำบลจ้องฉือชั่นตาเขม็ง

คนแจ้งข่าวบอกว่าคนที่ทำร้ายบุตรชายเขาเป็นหญิงงามล้ำเหลือที่ปลอมตัวเป็นชายนางหนึ่ง ต้องเป็นคนตรงหน้าเขาผู้นี้อย่างไม่ต้องสงสัย!

ไม่ถูก เขามีลูกกระเดือก!

นายตำบลพิศดูฉือชั่นอย่างละเอียดแล้วโกรธจนเต้นผางๆ

เจ้าพวกบัดซบตาบอด!

“ยังมัวยืนทื่ออยู่ด้วยเหตุใด ลุยเข้าไป จับเจ้าเดรัจฉานที่ทำร้ายนายน้อยผู้นี้สับเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!”

คนที่นายตำบลพามาล้วนวางอำนาจบาตรใหญ่จนเป็นนิสัย ในกาลก่อนก็ฉุดคร่าหญิงสาวในเมืองตามคำสั่งเบื้องบน ยังทุบตีคนจนเป็นเรื่องปกติธรรมดา มาตรว่าคนที่เผชิญหน้าอยู่ยามนี้จะไม่พึงตอแยอยู่บ้าง แต่อาศัยว่าฝ่ายตนมีพรรคพวกมากกว่ากลับไม่กลัวเกรง ทันทีที่นายตำบลออกคำสั่งก็ดาหน้าเข้าไปพร้อมกัน

คนเหล่านี้เพียงมีร่างกายกำยำแข็งแรง อย่าว่าแต่วิชาหมัดมวย แม้แต่ตั้งท่าอวดลีลาก็ยังไม่เป็น เวลาต่อสู้ล้วนอาศัยกำลังและความรุนแรงเข้าปะทะอย่างเดียว กระทั่งปิงลวี่ที่ไม่ยอมจับเจ่าอยู่คนเดียวยังเข้าไปร่วมวง นางใช้เวลาไม่นานนักก็ล้มคว่ำคนเหล่านั้นไปได้ถึงสองคน

การโรมรันกันในศึกนี้สิ้นสุดลงอย่างรวดเร็วอย่างที่ชาวบ้านของตำบลแห่งนี้คาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง

ฝ่ายนายตำบลพ่ายแพ้ย่อยยับ

“พวกเจ้ากล้าฝ่าฝืนคำสั่งของท่านนายอำเภอหรือ!” นายตำบลตะโกนพูดด้วยสีหน้าดุดันทั้งที่ใจเสียอยู่

“อ้อ ไม่รู้ว่านายอำเภอมีคำสั่งใดหรือ” เซ่าหมิงยวนไต่ถาม

นายตำบลแค่นเสียงเยาะ “ท่านนายอำเภอมอบอำนาจให้ข้าคัดเลือกหญิงสาว พวกเจ้าพาสตรีมาสามนางแต่กลับขัดคำสั่งอย่างอุกอาจ คิดจะกระด้างกระเดื่องรึ”

“มอบอำนาจให้คัดเลือกหญิงสาว?” ฉือชั่นยิ้มเยาะ “โอรสสวรรค์มิได้ทรงคัดตัวสาวงามทั่วแผ่นดินมานานหลายปี ไฉนพวกข้าไม่รู้ว่านายอำเภอยังมีอำนาจนี้ด้วย”

“อย่าพูดพล่าม วันนี้พวกเจ้าทิ้งสตรีสามคนนี้ไว้ ข้าละเว้นพวกเจ้าสักครั้งได้ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ไม่ว่าใครอย่าหมายว่าจะได้ไปจากที่นี่”

แปะๆๆ

เสียงตบมือดังขึ้น

หยางโฮ่วเฉิงหัวร่อลั่นก่อนกล่าวขึ้น “เจ้าเบาปัญญาใช่หรือไม่ ตอนนี้คนที่ล้มกองบนพื้นพวกนี้เป็นใครกัน เจ้าอาศัยอะไรหน่วงเหนี่ยวพวกข้าไว้ที่นี่”

“อาศัยอะไรหรือ” นายตำบลเผยรอยยิ้มอำมหิต “พูดอย่างนี้ พวกเจ้าไม่ยอมทิ้งคนไว้สินะ”

“ไร้สาระ” หยางโฮ่วเฉิงแค่นหัวร่อ

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่าโทษว่าข้าไม่เกรงใจแล้ว” ดวงตาของนายตำบลทอประกายดุจอสรพิษ