ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 10 บทที่ 761-762

ยามแสงสีขาวจับขอบฟ้า ม่านโปร่งสีแดงอ่อนถึงค่อยๆ หยุดนิ่ง

เฉียวเจาหมดแรงจนแม้แต่จะขยับนิ้วก็ยังไม่ไหว เรือนผมสีดำดุจน้ำตกแผ่สยายสะเปะสะปะทั่วผ้าแพรปูเตียงสีแดงเข้ม นางกัดริมฝีปากพลางถลึงตามองชายหนุ่มที่มีสีหน้าอิ่มเอมในอารมณ์

“มีอะไรหรือ” เซ่าหมิงยวนหอมแก้มนาง น้ำเสียงของเขาหลังสุขสมแจ่มกระจ่างนุ่มนวลยิ่ง

“ท่านยังมีหน้ามาถามอีกหรือ”

เซ่าหมิงยวนละอายใจอยู่บ้าง เขาตระกองกอดนางพลางพูดเอาใจ “วันหน้าข้าจะระวังมากขึ้น รับรองว่าไม่ทำหลายครั้งเช่นนี้แล้ว”

เขากับนางยังไม่สวมอาภรณ์ พอร่างกายแนบชิดกัน เฉียวเจารู้สึกได้ว่าคนบางคนมีอาการตอบสนองอีกแล้วทันที นางลุกลนผลักเขาออกก่อนพูดเสียงขุ่นๆ ว่า “ท่านรีบไปชำระกายเลย เลิกนอนอู้ได้แล้ว”

“เช่นนั้นข้าเรียกสาวใช้เข้ามาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เจ้านะ หลังจากนั้นเจ้านอนต่อเถอะ นอนเต็มอิ่มแล้วค่อยตื่นขึ้นมากินข้าว”

“ไม่ต้อง ข้าทำเองได้ ห้ามเรียกพวกนางนะ” เฉียวเจารีบห้ามเขาไว้

สภาพนางตอนนี้เจอหน้าใครได้ที่ใดกัน ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าจะให้คนอื่นเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้

“เจ้ายังขยับตัวไหวหรือ” ชายหนุ่มกระซิบถามกลั้วเสียงหัวเราะขลุกขลักที่ข้างหูนาง

“แล้วเป็นฝีมือใครเล่า” เฉียวเจามองบุรุษที่ได้สมดังใจแล้วยังแกล้งถามตาเขียวปัด

เซ่าหมิงยวนสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกไปนอกห้อง ไม่นานนักก็ย้อนกลับมาพร้อมอ่างน้ำติดมือมาหนึ่งใบ

นางเห็นแล้วนิ่งอึ้งไป

“เจ้ากระดากใจที่จะให้พวกนางทำ เช่นนั้นข้าทำให้เอง”

“ถิงเฉวียน อย่า…” เฉียวเจาผลักชายหนุ่มที่อุ้มนางขึ้นอย่างอ่อนแรง

“นี่จะเป็นไรไป ถึงอย่างไรทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือข้า…”

ผ่านไปครู่หนึ่งเซ่าหมิงยวนห่มผ้าห่มแพรให้เฉียวเจาอย่างมิดชิดแล้วประทับจูบบนหน้าผากนาง ในดวงตาเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน “นอนเถอะ ข้าล้างหน้าบ้วนปากเสร็จจะไปฝึกเพลงมวยสักชุดหนึ่งแล้วกลับมา”

“อื้อ” เฉียวเจาได้ทำความสะอาดร่างกายแล้วรู้สึกสบายไปหมด นางพยักหน้าและหลับตาลง

นางนอนหลับไปถึงตอนบ่าย ตอนลืมตาขึ้นได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของปิงลวี่

“ฮูหยิน ท่านตื่นเสียที”

ใบหน้าของเฉียวเจาร้อนผะผ่าว

ตื่นเสียทีหมายถึงอะไร สาวใช้ผู้นี้นับวันยิ่งพูดจาไม่เข้าท่าแล้ว

“ฮูหยินหิวแล้วกระมัง ข้ายกโจ๊กใส่พุทราแดงมาให้ท่านกินรองท้องก่อนนะเจ้าคะ” อาจูที่หน้าแดงอยู่มองเฉียวเจาแวบหนึ่งก่อนจะลุกลนออกไป

เฉียวเจาขยับตัวแล้วพบว่าทั่วทั้งสรรพางค์กายไม่มีตรงที่ใดไม่ปวด นางจำต้องส่งเสียงเรียก “ปิงลวี่ พยุงข้าลุกขึ้น”

ปิงลวี่รีบพยุงผู้เป็นนายลุกขึ้นแล้วกระวีกระวาดปรนนิบัตินางล้างหน้าบ้วนปากมือเป็นระวิง ตอนที่เห็นรอยแดงเป็นวงๆ ตามผิวเนื้อที่โผล่พ้นอาภรณ์ออกมาของนางก็อุทานด้วยความตกใจอย่างสุดระงับ “ฮูหยิน นี่คงเจ็บน่าดูกระมัง”

ตายแล้ว การออกเรือนน่ากลัวเหลือเกิน ข้าขอรับใช้คุณหนูของข้าไปตลอดชีวิตดีกว่า

เฉียวเจาปรายตามองสาวใช้ “เจ้าจะปรนนิบัติข้าแบบเงียบๆ ได้หรือไม่”

ตอนนี้นางจำเป็นต้องปรับจิตใจที่สับสนปนเปหลังเปลี่ยนจากเด็กสาวมาเป็นหญิงมีสามีแล้ว มิใช่มีคนคนหนึ่งอยู่ด้านข้างคอยย้ำเตือนความจริงที่ว่านางเพิ่งบรรเลงรักอย่างลืมตัวกับเจ้าคนบัดซบบางคนมาทั้งคืน

“เจ้าค่ะๆ” ปิงลวี่แลบลิ้น นางไม่กล้าปริปากพูดอีก

เฉียวเจาล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ เพิ่งกินโจ๊กไปไม่กี่คำก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังลอยมาจากนอกประตู

“ฮูหยินตื่นแล้วใช่หรือไม่”

“ฮูหยินตื่นแล้วเจ้าค่ะ ท่านโหวโปรดรอสักครู่…”

อาจูยังพูดประโยคหลังไม่จบ เซ่าหมิงยวนก็แหวกม่านบุสำลีเดินเข้ามา

เทียบกับเฉียวเจาที่กำลังเปราะบางอ่อนแรงในเวลานี้ คนบางคนแลดูสดชื่นผ่องใสมาก คล้ายว่าความอัดอั้นตันใจที่ทับถมมานานหลายปีได้รับการปลดปล่อยจนหมดสิ้น กระทั่งรอยยิ้มก็ยังแจ่มกระจ่างกว่าปกติหลายส่วน

“กินโจ๊กหรือ” เขาเดินสองสามก้าวมาถึงข้างเตียงแล้วทรุดกายลงนั่งติดกับนาง

ชะรอยว่าเพราะเป็นสามีภรรยากันอย่างแท้จริงแล้ว เขากับนางจึงดูใกล้ชิดกันมากขึ้นไปอีกขั้นโดยไม่รู้ตัว ไม่เหลือช่องว่างให้ผู้อื่นเข้ามาแทรกได้เลยจริงๆ

ปิงลวี่ถอยออกไปโดยไม่ต้องรอใครสั่ง นางพูดกระซิบกระซาบกับอาจู “อาจู เจ้ารู้สึกว่าท่านแม่ทัพกับฮูหยินเหมาะสมกันเหลือเกินหรือไม่”

อาจูที่ยังหน้าแดงอยู่พยักหน้า “ข้าก็รู้สึกเช่นนี้เหมือนกัน”