ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 10 บทที่ 761-762

บทที่ 761

เฉียวเจาพลันรู้สึกเนื้อตัวเย็นวาบ นัยน์ตาฉาบประกายน้ำฉ่ำๆ ของนางมองดูบุรุษที่หอบหายใจอย่างพยายามข่มกลั้นเต็มที่ด้วยความงุนงงอยู่หลายส่วน

เซ่าหมิงยวนดึงผ้าห่มแพรมาห่มร่างนาง บอกเสียงพร่าว่า “หรือไม่…รอไปอีกสักหน่อยเถอะ…”

นางก้มหน้ามองรอยแดงคล้ายกลีบดอกท้อที่ประทับติดอยู่ตามเนินอกและแขนของตนเองนับไม่ถ้วน ค่อยมองชายหนุ่มที่ไร้อาภรณ์บดบังเรือนกายบึกบึนไว้อีกคราแล้วอดหรี่ตาลงไม่ได้

มาถึงขั้นนี้แล้ว เขากลับพูดคำนี้กับข้าหรือ

“ข้าอยากรู้เหตุผล” เฉียวเจาลุกขึ้นนั่งปล่อยให้ผ้าห่มเลื่อนหลุดอวดหัวไหล่ขาวนวลเนียน

เซ่าหมิงยวนราวกับแตะโดนถ่านไฟ เขาเบนสายตาออกทันที ลมหายใจถี่รัวมากขึ้น

“หรือจะพูดว่าท่านมิได้มีความรักต่อข้าถึงเพียงนั้น…”

“ไม่ใช่นะ” เซ่าหมิงยวนโอบกอดนางไว้อย่างห้ามใจไม่อยู่แล้วห่มผ้าห่มให้

ชั่วขณะนี้อารมณ์รัญจวนใจยังวูบวาบอยู่ในกายไม่เลือนหายไป พอคนทั้งสองอิงแอบแนบชิดกันทำให้ความสามารถในการควบคุมตัวที่ชายหนุ่มภาคภูมิใจเสมอมาถึงกับเจียนแตกทลาย

ชายหนุ่มกัดริมฝีปากสุดแรง สูดลมหายใจลึกๆ

“เพราะอะไรกันแน่” เฉียวเจาถามคาดคั้น

“ข้า…” เซ่าหมิงยวนละล้าละลังเล็กน้อย แต่พอสังเกตเห็นแววน้อยใจในดวงตานาง เขาถึงบอกเหตุผลออกมา “ทันทีที่ข้าคิดถึงคำกล่าวของท่านหมอเทวดาก็ทำต่อไม่ได้แล้ว”

หลังจากหมอเทวดาหลี่พูดเช่นนั้นไว้ก่อนหน้านี้ ไหนเลยเขาจะกล้าเสี่ยงที่จะสูญเสียนางเพราะกระหายในความสุขชั่วครู่ชั่วยาม สิ่งที่เขาปรารถนาคือทั้งสองได้อยู่ครองคู่กันไปอย่างยืนยาวจนผมเผ้าหงอกขาว มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง

“ท่านปู่หลี่บอกอะไรท่าน”

“ท่านบอกว่าก่อนเจ้าย่างวัยสิบแปดเต็มจะตั้งครรภ์ไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะเป็นอันตรายถึงชีวิต” เซ่าหมิงยวนยิ่งพูดยิ่งกระวนกระวายใจ อารมณ์ปรารถนาพวกนั้นมลายหายไปทันใด กระทั่งร่างกายที่ร้อนรุ่มก็เย็นเยือกลง

เฉียวเจาชำเลืองมองชายหนุ่มที่ย่นหัวคิ้วเล็กน้อย นางถามยิ้มๆ ว่า “ถ้าอย่างนั้นท่านจะรอจนข้าอายุสิบแปดหรือ”

เซ่าหมิงยวนพยักหน้าอย่างอิดเอื้อน ถึงแม้เขาไม่มั่นใจว่าจะอดทนจนถึงตอนนั้นได้หรือไม่ แต่เขาจะพยายามเต็มที่

อืม…หรือว่าวันพรุ่งนี้เริ่มไปนอนที่ห้องหนังสือเลยก็แล้วกัน

นางเลิกคิ้วสูง “เป็นอะไร ท่านคงไม่ได้ตั้งใจว่าวันหน้าจะนอนที่ห้องหนังสือกระมัง”

ครั้นถูกนางเดาใจได้ เขาก็นิ่งเป็นเบื้อใบ้ ทำได้เพียงยิ้มแหยๆ กับสตรีในดวงใจ

เฉียวเจาเม้มปากแล้วจู่ๆ ก็โยนผ้าห่มไปด้านข้าง ก่อนยื่นสองแขนไปโอบรอบคอเขา

เซ่าหมิงยวนตัวแข็งทื่อฉับพลัน เขาส่งเสียงเรียกอย่างข่มอารมณ์ “เจาเจา?”

นางอมยิ้มละไม “คนโง่ ขืนรออีกสามปีท่านก็ชราแล้ว”

กลิ่นอายหอมหวานของหญิงสาวกำจายมาประหนึ่งสุราเก่าแก่ที่ทำให้คนเมามายทั้งกายใจ บนหน้าผากของเซ่าหมิงยวนมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพราย ส่วนหนึ่งของร่างกายตื่นตัวจนเขาปวดหนึบๆ

“เจาเจา เจ้า…อย่าทำอย่างนี้…”

เฉียวเจากลับขึ้นไปนั่งลงบนตัวเขาเสียเลย นางเอ่ยถามพร้อมลมหายใจหอมรวยรินพ่นรดใส่ชายหนุ่ม “อย่าทำอย่างใดหรือ”

เขาเต็มใจรอแต่นางไม่อยากรออีกต่อไป นางไม่อยากให้ทั้งคู่ใช้ชีวิตแต่งงานที่ได้มาอย่างไม่ง่ายดายไปกับการรอคอย และไม่อยากให้วันใดมีพระราชโองการมาถึงแล้วเขาต้องไปออกศึกอีกโดยที่เขากับนางยังไม่ได้เป็นสามีภรรยากันอย่างแท้จริง

ชีวิตคนเราผันแปรไม่แน่นอนเกินไป นางอยากคว้าความสุขที่อยู่ตรงหน้า

“เจาเจา…” เซ่าหมิงยวนเริ่มแตกตื่นเมื่อรับรู้ได้ว่าความสามารถในการควบคุมตนเองกำลังจะหมดสิ้นลง เขาอาจจะทาบทับคนในอ้อมอกไว้ใต้ร่าง ครอบครองนางตามใจปรารถนาโดยไม่คำนึงถึงอะไรทั้งสิ้นได้ทุกเมื่อ

กลีบปากนุ่มนิ่มประทับลงมา สุ้มเสียงอ่อนหวานออดอ้อน “ข้าก็อยู่นี่ เรียกข้าด้วยเหตุใดกัน…”

“เจาเจา เจ้าอย่า…” เซ่าหมิงยวนพยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้าย ทว่าฝ่ามืออ่อนนุ่มคู่นั้นกลับออกแรงผลักเขานอนลงแนบสนิทกับเตียง ผ้าปูเตียงหนานุ่มยุบยวบลงในพริบตา

“ถิงเฉวียน…”

“หือ?”

“ท่านแม่สอนข้าแล้ว จากนั้นค่อยกินอาหารผสมสมุนไพรบางอย่างประกอบกัน ไม่เป็นไร…”