ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 10 บทที่ 765-766

บทที่ 765

“ฮูหยิน ฮูหยิน…”

เฉียวเจาดึงความคิดคืนมา นางปั้นหน้าขรึม “อื้อ”

“ฮูหยิน ท่านว่าเรื่องนี้จะทำอย่างไรดีขอรับ” เฉินกวงย่อมมีความคิดเล่นงานคุณชายเล็กของจวนเสนาบดีศาลยุติธรรมเป็นร้อยวิธี แต่เจ้านายยังไม่ออกคำสั่ง เขาจะตัดสินใจโดยพลการย่อมไม่เป็นการดี

หญิงสาวขบคิดเล็กน้อยแล้วไต่ถาม “พวกเจ้าเจอที่ใด”

“ที่เรือนชาวบ้านในตรอกหนึ่งไม่ไกลจากจวนท่านเสนาบดีศาลยุติธรรมขอรับ”

“เรื่องนี้ไม่ยาก เจ้าให้คนจับตาดูไว้อย่าให้คลาดสายตา รอคุณชายผู้นั้นลอบนัดพบกับ…บุรุษอีกก็ส่งคนไปตะโกนร้องจับขโมย บอกว่าขโมยเข้าไปในเรือนหลังนั้นแล้วถีบประตูเข้าไปเลย จับพวกเขาให้ได้คาหนังคาเขาเท่านั้นเป็นพอ ถึงเวลาก็ต้องมีเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงได้ยินเสียงเอะอะแล้วมาช่วยกันจับขโมยตามเข้าไปเอง” เฉียวเจาสั่งกำชับเสียงราบเรียบ

เฉินกวงมองนางด้วยสายตาสับสนปนเปอยู่สักหน่อย เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าฮูหยินจะคิดไปในทางเดียวกับตน เขายังนึกว่าสตรีคงทำเรื่องใจร้ายเช่นนี้ไม่ลงคอ…ประเดี๋ยวก่อน จะเอาฮูหยินไปเปรียบกับสตรีพวกนี้มิได้ เขาลืมไปได้อย่างไรกัน ครั้งนั้นฮูหยินเป็นคนให้เขาปลอมเป็นผีไปหลอกคนมาแล้ว

เฉียวเจาคาดเดาความคิดของเฉินกวงได้หลายส่วน นางจึงคลายยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

คนอื่นวางอุบายเล่นงานนางแล้ว หรือว่านางยังต้องใจดีและคิดคำนึงถึงอีกฝ่ายอย่างเห็นอกเห็นใจด้วย

ท่านปู่เคยสอนนางไว้ว่า ‘ใช้ความดีตอบแทนความแค้นมิใช่นักบุญ แต่เป็นคนโฉดเขลา’

อีกประการหนึ่งฮูหยินของเสนาบดีศาลยุติธรรมตั้งหน้าตั้งตาเสาะหาหมอมารักษาอาการมีบุตรยากให้ลูกสะใภ้คนเล็ก เห็นได้ว่าบุตรชายของนางปิดบังเรื่องนี้ไว้อย่างมิดชิด หลายปีมานี้ลูกสะใภ้ไม่ได้รับความเอ็นดูทะนุถนอมจากสามี ยังต้องทนรับแรงบีบคั้นจากมารดาของสามีอีก ชีวิตของนางจะลำเค็ญเพียงใดก็สุดรู้

เมื่อนางเปิดเผยเรื่องนี้แล้ว ดีไม่ดียังสามารถช่วยสตรีที่เป็นผู้บริสุทธิ์ให้พ้นจากห้วงทุกข์อีกด้วย

“จริงสิ รอเมื่องานสำเร็จแล้ว อย่าลืมทำให้ฮูหยินของเสนาบดีศาลยุติธรรมเข้าใจด้วยว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่”

ชำระแค้นโดยไม่บอกนามไม่ต่างอันใดกับสวมเสื้อแพรท่องราตรี หาใช่วิสัยของเฉียวเจาไม่

“ฮูหยินไว้ใจได้เลย มอบเป็นหน้าที่ข้าเอง รับรองว่าจะจัดการให้ท่านอย่างเรียบร้อยขอรับ”

เฉียวเจาแย้มยิ้ม นางเห็นเฉินกวงยังไม่ออกไปก็มองเขาอย่างฉงนใจ “ยังมีเรื่องใดอีกหรือ”

วงหน้าคมคายของเฉินกวงค่อยๆ แดงขึ้น “ฮูหยิน อันที่จริงข้าอายุน้อยกว่าท่านแม่ทัพเพียงสองปีเองขอรับ”

“หือ?” เฉียวเจามองเขาด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

มิใช่ง่ายๆ กว่าจะพูดเกริ่นนำได้ เฉินกวงรวบรวมความกล้าบอกออกไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นแล้ว “ฮูหยินหาภรรยาให้ข้าสักคนเถอะขอรับ”

นางหรี่ตาลงถามด้วยรอยยิ้มพราย “เจ้าเห็นว่าสือหลิวเป็นอย่างไร”

“สือหลิว?” เฉินกวงทำหน้างงงัน “นี่เป็นพี่สาวท่านใดหรือขอรับ”

“อ๋อ ก็คนที่กวาดลานเรือนผู้นั้นอย่างไรเล่า”

เรือนกายสูงใหญ่อวบหนาผุดขึ้นในหัวเฉินกวงในพริบตา เขาทำหน้าม่อยอย่างสุดระงับ “ฮูหยิน ข้ารู้สึกว่าตนยังอายุน้อย หรือไม่รอไปอีกสักหน่อยดีกว่าขอรับ”

กล่าวคำนี้จบเฉินกวงก็เผ่นหนีแทบไม่ทัน

พอรู้ตัวคนกุข่าวลือและมีวิธีรับมือแล้ว เฉียวเจาก็อารมณ์ดีขึ้นพอดู จึงเรียกปิงลวี่เข้ามาแล้วบอกยิ้มๆ “วันนี้เฉินกวงขอให้ข้าหาภรรยาให้เขา”

“อย่างนั้นหรือเจ้าคะ” ปิงลวี่กระดากกระเดื่องอยู่บ้าง แต่แสร้งทำท่าราวกับไม่มีเรื่องอันใดเกิดขึ้น

ประเดี๋ยวฮูหยินบอกว่าเฉินกวงอยากแต่งงานกับข้า ข้าจะตอบตกลงหรือว่าปฏิเสธดีนะ โอ๊ย…ยุ่งยากใจจริงๆ

“ข้าเห็นว่าสือหลิวไม่เลวเลย”

ปิงลวี่เบิกตากว้างทันใด “คุณหนู ท่านอย่าล้อเล่นสิเจ้าคะ เอวของสือหลิวยังหนากว่าเฉินกวงเสียอีก”

อาจูฟังแล้วเม้มปากอย่างขบขันตลอด